| Ook in Berlijn was het koud. Er lag nog een flink pak sneeuw en een gure oostenwind benam ons zowat de adem. Maar de zon scheen wel volop, dus liepen we soms zigzaggen door de straten om vooral aan de zonzijde te lopen.
En op de markt was Glühwein te koop. Dat smaakte heerlijk en je werd er ook weer lekker warm van. Thuis gekomen bleek onze vijver alweer dichtgevroren. Ik vrees het ergste voor de kikkers en salamanders. Die zullen de ijstijd wel niet overleven. |
 |
Net terug uit Berlijn en nog niet aan bloggen toegekomen. Vandaag dus maar een filmpje van Zarah Leander:
Laatst kreeg ik, door een stukje in de krant, contact met schoolvriendinnen van mijn overleden zus. Dat is natuurlijk al heel bijzonder, want had mijn zus nog geleefd, dan was ze nu al over de tachtig.
Maar het was vooral heel leuk om verhalen te horen over de jeugd en de schooltijd van mijn zus. Daar wist ik eigenlijk maar weinig van. Geen wonder, er zat achttien jaar verschil tussen ons.
Eén van de vriendinnen herinnerde zich dat wij thuis een “libertystoel” hadden. Het was de stoel waar mijn vader altijd in zat. Moeder vond het een sta-in-de-weg, maar mijn vader kon er zo heerlijk een tukje in doen, ‘s-avonds na het eten.
Mijn zus moet “libertystoel” wel heel erg bijzonder gevonden hebben, want ze had het in geuren en kleuren op school verteld. Het vriendinnetje was danig onder de indruk en vertelde het ook bij haar thuis. Waarop haar moeder had gezegd: “Ach gut, die hebben wij ook. Maar wij zeggen gewoon leunstoel.”
Ik heb gezocht op Marktplaats, of ik nog zo’n stoel kon vinden. Maar blijkbaar waren ze te gewoon om bewaard te blijven. Ik vond er één, maar die leek in de verste verte niet op onze stoel.
Brood, je eet het iedere dag. Gewoonlijk halen we het bij de supermarkt of bij de bakker. Maar het is meestal toch niet wat wij echt lekker vinden. Zoals het brood in Frankrijk. Vers, knapperig, geurend.
Dus bakken we het nu (soms) zelf. Best wel wat werk, want je moet het deeg minstens 10 minuten kneden en dat is zwaar werk. En het kost tijd, want het moet wel 2x rijzen. In de tussentijd kun je dan wel wat anders doen. En dan gaat het in de oven en binnen no time geurt het hele huis.
Vorige week bakte ik deze broden, genoeg voor een paar dagen heerlijk eten.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
We nemen geen rugzak mee uit het verleden maar een schatkist.
|
Op een zomerse dag waren wij in Rome in de Vaticaanse musea. Zelden zoveel pracht en praal bij elkaar gezien. Het duizelde een beetje na kilometers lange gangen volgestouwd met kunst. Ik was dan ook blij dat er ergens een raam openstond, zodat ik even naar buiten kon kijken. En zo ontstond deze blik op de Sint Pieter.
Zonder het enorme plein er voor, maar alsof ie zomaar tussen de bomen staat.
| Met Bettie was ik al eens in het Rietveldhuis in Utrecht geweest. Maar een tweede keer met vriendin Carla was geen straf. Het huis is zowel van buiten als van binnen het bekijken dubbel en dwars waard.
Of ik er had kunnen wonen, denk ik niet. De inrichting is zo tot in de details uitgedacht, dat het me een beetje té strak zou worden. Maar goed, het dateert dan ook al van 1923. Dat is al bijna een eeuw geleden. En voor die tijd was het zeker zeer revolutionair. |
 |
Bij het kaartje voor de Gaultier tentoonstelling in de Kunsthal kregen wij een voucher met een code. Daarmee zou je een reisje naar Parijs, met een bezoek aan een modeshow van Gaultier kunnen winnen. Nou, dat leek me wel wat.
Ik toetste het opgegeven telefoonnummer in en zag toen dat het een actie van de Bak/Giroloterij is. En een beetje nattigheid voelde ik al wel. Maar nee hoor, vertelde de dame aan de telefoon, dit stond helemaal los van de loterij. Als ik nou die code opgaf…. Dat deed ik dus braaf, evenals mijn telefoonnummer en mijn naam. Want ja,stel dat je een prijs gewonnen hebt, dan moeten ze je dat toch laten weten… Ja, das waar. Maar toen ik mijn geboortedatum, postcode én het huisnummer moest geven, was ik het goed beu. Dan hebben ze al mijn gegevens. Ja, dan sturen we u zo nu en dan wat …… Ja, wat ze sturen heb ik niet meer gehoord. Ik haakte af. Zo´n actie is gewoon een stiekeme manier om aan persoonsgegevens te komen.
Dan ga ik maar niet naar Parijs!
Vandaag begint de lente, geloof ik. Dat was zo tenminste toen ik nog op school zat. Nu zegt men dat de lente al op 1 maart begint, al voel je daar bij tijd en wijle geen snars van.
Eén zwaluw maakt nog geen lente, ook een hele rij nog niet. Maar wat zijn deze vogeltje prachtig vereeuwigd door Hiroshige. Ik kan er niet genoeg naar kijken!
Dit was de favoriete zoethoud-film als onze jongens ziek waren. Liggend op de bank, met ernaast een krukje waarop sap en koekjes. Ik geloof dat we het begin van deze film niet eens goed hadden opgenomen. Maar dat weerhield onze jongens er niet van om hem keer op keer te bekijken. Toen ik deze week het boekenweek geschenk van de bibliotheek kreeg, zag ik dat de film gemaakt was naar aanleiding van het boek.
Zoeken op You Tube leverde alleen het begin van de film op, maar het houterige Nederlands herkende ik meteen:
