Even een paar dagen er tussen uit, naar Rothenuffeln in Duitsland. Het waren heerlijke dagen. We konden er prima wandelen, in de buurt waren leuke stadjes en gasten attendeerden ons op het Grosses Torfmoor. Dat is een van de grootste hoogveengebieden in Duitsland en een prachtig stuk natuurschoon, waar we een wandeling maakten.
Wij liepen er tamelijk vroeg en kwamen bijna niemand tegen. In het begin was het nog een beetje mistig en dat deed heel geheimzinnig aan. Geen geluid drong tot ons door en we hoorden dus werkelijk de stilte. Verspreid door het gebied staan uitkijktorens, die prachtige vergezichten geven. Nog kale bomen, maar al wel met uitbottende knoppen, stonden in het natte veengebied. Ongelofelijk hoeveel kleuren bruin en geel je ziet en toen de zon heel even probeerde door te piepen, kregen gras- en rietstengels een zacht gouden gloed. Overal waren kleine meertjes, die zo glad als spiegels waren. Je hoorde de eenden en ganzen in de lucht. Je zag ze eerst weerspiegeld in het water, waarna ze neerstreken op het wateroppervlak, luid kwakend of gakkend.
Boek
Het lijkt wel of ik een soort van “boekenperiodes” heb. Dan liggen er ineens een aantal boeken met dezelfde strekking op mijn tafeltje. Want na Selma, over een Joods-Nederlandse vrouw in het China van Mao, werd ik door Wieneke geattendeerd op Meisje met 7 namen van Hyeonseo Lee. Ook al over leven (of overleven) in een land waar geen vrijheid heerst.
Voor mij is vrijheid het ultieme geluksbegrip. Hier in Nederland kennen we geen onvrijheid. Okay, je moet natuurlijk met je medemens rekening houden, maar je mag denken, zeggen of doen wat je wilt. Je hoeft niet bij elke stap, elke dag weer, te bedenken of het wel of niet klopt met het regime.
Ik vond het boek zeer interessant, maar ook erg deprimerend. Het heeft een “happy” end, maar is geen vrolijk verhaal. Want hoe leef je in een land waar zo weinig is er dat je een stukje krantenpapier gebruikt om sigaretten mee te maken? En wie verraadt dan dat daar het portret van de heerser op stond? Dat jij en je hele familie daarvoor gestraft wordt met deportatie en dwangarbeid… Dat er executies worden uitgevoerd, waarbij je geacht wordt toe te kijken. En dat je je daar niet aan durft te onttrekken… Want door wie zou je dan verraden worden…? Daar staat ons verstand bij stil, maar het gebeurde. Het gebeurt zelfs ook nu nog. En de vingers van de macht reiken ver, heel ver!
Hyeonseo analyseerde hoe zo’n machtsmachine tot stand komt en draaiend blijft. De terreur van de een groeit uit tot de terreur van velen. Want niemand wil het slachtoffer zijn, dus verraden ze elkaar en maken allemaal zelf nieuwe slachtoffers, die op hun beurt weer…
Een boek om lang over na te denken.
Deel dit op:
Stemmen
Ben benieuwd wat er vanavond allemaal uit komt. Wie krijgt het voor het zeggen, wie moet er zijn mond voorlopig houden? Ik heb geen idee… Ik weet zelfs nog niet eens op wie ik ga stemmen. Op een vrouw, dat is zeker. Maar wie van de velen die op die enorme lap papier staan, dat weet ik nog niet. Weten jullie het al wel?
Deel dit op:
Wandelen
Afgelopen zondag was het te mooi weer om thuis te blijven. Dus namen we de metro naar de stad en wandelden langs de Maas. Onderweg dronken we koffie en aten we een lekker broodje kip-kerrie, zodat we niks te kort kwamen. We waren niet de enigen, want overal zaten de bankjes vol. Sommigen hadden zich nog in dikke jassen en warme sjaals gewikkeld, een enkeling had al meteen de zomer in het hoofd en liet zich in t-shirt een beetje bijkleuren. Maar overal rook het lentefris 😉
Deel dit op:
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag een stukje jeugdsentiment uit West Side Story van Leonard Bernstein:
Deel dit op:
Poppenhuis
Na onze wandeling van vorige week in het Schollebos, gingen we nog koffie drinken bij Marianne thuis. En niet alleen dat, want zij showde ons haar poppenhuizen. In de huiskamer staat een prachtig gebouw met daarin een bakkerswinkel, bakkerij en het woonhuis van de bakker en zijn vrouw. Alles op schaal 1:12. Het is onbegrijpelijk hoe natuurgetrouw de poppen en het interieur zijn gemaakt. De bakkerskinderen dragen zelfgebreide kleertjes. Die heeft Marianne gebreid op uiterst dunne naalden met heel dun draad. De zelfgemaakte meubeltjes werden eigenhandig geverfd of gebeitst. De kamer ziet er warm, mooi en gezellig uit. Al was de bakkersvrouw niet snel met het opruimen van de kerstboom 😉 Die stond nog in volle glorie te pronken. Uiteraard op schaal en met echte lichtjes. Net als in het gewone leven, is zo’n huis natuurlijk nooit klaar. Ook poppenmoeders willen weleens een iets nieuws aan de muur. En dus borduurde Marianne Paleis het Loo. 
Ja, ook op schaal, kijk maar. Nog niet ingelijst, dat komt later, maar dan kan het zo aan de wand.
We togen naar de zolder, waar we ook mochten rondkijken. Marianne heeft daar nog meer poppenhuizen en al haar gereedschappen vinden er een plekje. Er staat een bruidswinkel met bruidsjurken, een cadeauwinkeltje met piepkleine kopjes, theepotje en ander boerenbont serviesgoed. Maar ook een winkel in babykleertjes. Natuurlijk compleet met piepkleine hemdjes, truitjes, luiers. Alles keurig netjes op kleine hangertjes! Er was een drogisterij, met allerlei piepkleine flesjes en doosjes in rijen opgesteld. We waren er niet vandaan te slaan en de oh’s en ah’s waren niet van de lucht. Allemaal kregen we zin om met dit kleine spul te gaan spelen. Het was een geweldige afsluiting van een fijne wandeling.
-
- Een compleet huis
-
- bakkerswinkel
-
- ook thuisbezorgd
-
- wat zal ik nemen
-
- tearoom
-
- huiskamer
-
- keuken, met keukenmeid
-
- straks in bad…
-
- babykamer
-
- slaapkamer
-
- bruidswinkel
-
- serviezen te koop
-
- babywinkel
-
- drogisterij
-
- bruidsmeisje
Deel dit op:
Nostalgie
Nu zie je soms grote stapels kleurige plastic kratten. Maar zo was het vroeger, kratten van eerlijk hout. Je ziet ze niet vaak meer.
Ik denk dat de meeste mensen ze hebben inge-
leverd en het statiegeld hebben geïncasseerd. Maar bij een winkel in Rotterdam stonden ze nog. Het was geen drankwinkel, maar een kledingwinkel, als ik het goed onthouden heb.
Die kratten hadden dus geen functie, ze stonden zo maar voor de sier naast de ingang. Misschien vind de eigenaar ze wel leuk staan en ja, dat doen ze dan ook. Hij zal wel niet verwachten dat ie er nog geld voor kan terug krijgen. Maar een leuk plaatje levert het wel op.
Deel dit op:
Soep
Nee hoor, dit soort soep eten wij niet. Als ik al erwtensoep wil eten, dan maak ik het zelf. Van spliterwten, verse soepgroenten en met een slagersrookworst erin. Of vegetarisch, dat kan ook heel goed.
Maar ik moest zo lachen om deze advertentie. Want enige tijd geleden zagen wij een Duits consumentenprogramma, waarin blikken kippensoep werden geanalyseerd. De soep werd gezeefd en de vaste delen netjes uitgezocht, met een pincet. Pünktlich werd genoteerd wat en hoeveel er van in die soep zat. Nou veel aromastoffen, verdikkingsmiddel, pasta, veel zout. Daarentegen maar een klein beetje groenten en ook een heel klein beetje kip.
En daarom moest ik om die advertentie lachen. Unox pretendeert dat de rookworst ook weer terug te vinden is. Maar dan moet je hier ook wel weer goed naar zoeken, denk ik.
Deel dit op:
Vakantie
Waar zouden wij op vakantie naar toe gaan? Je ziet het al aan die stapel boeken. We gaan dit jaar weer een keer naar Engeland. Ik heb nooit moeite om een vakantiebestemming te vinden, er zijn zoveel gebieden die ik graag zou willen bezoeken. Maar dit jaar wordt het dus een rondreis door Engeland en Wales. Met onze eigen auto op de boot naar Harwich en dan via Oxford richting Wales, het Peakdistrict en de Cotswolds naar Cambridge. Heerlijk, het duurt nog wel even maar de voorpret is er al volop.
Deel dit op:
Stemmen
Binnenkort mogen we weer stemmen. Ook al weet ik nog niet aan wie ik mijn stem zal geven, gaan zal ik in ieder geval!! Want de vrouwen uit de vorige eeuw hebben niet voor niets gestreden voor het vrouwenkiesrecht.
In 1917, dus precies 100 jaar geleden, mochten vrouwen voor het eerst gekozen worden. Ze konden dus in de Tweede Kamer komen, maar meer ook niet. Zelf kiezen mochten vrouwen pas twee jaar later. O,o, wat zal daar door de heren langdurig, uitgebreid en zwaarwichtig over gedebatteerd zijn.
Alle strijd is niet voor niets geweest en daarom ga ik altijd stemmen. Al had mijn moeder daar heel andere gedachten over. Zij vond dat ze geen verstand had van politiek en deed dan ook demonstratief meteen na ontvangst haar stembiljet, ongeopend en onbeschreven, in de stembus. Maar misschien wilde ze ook niet anders stemmen dan mijn vader, maar was ze het toch niet met die keuze eens. Een proteststem in dat geval dus. Wie zal het zeggen? Mijn stem gaat, net als alle andere keren, in ieder geval naar een vrouw. Want die zijn , helaas, nog steeds in de minderheid in politiek Den Haag.
