Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Deze song van Donovan raakte me vroeger al en is, helaas, nog steeds actueel…
Het is maar één uur, dat tijdsverschil in het laatste weekend van maart. En toch heb ik er altijd een beetje last van. Dat is gek, want bij verre reizen is het tijdsverschil aanzienlijk groter en voel ik het minder. Nou ja, een mens steekt raar in elkaar. En ik geloof dat er wel meer mensen last van hebben. Als de wintertijd in gaat, geniet ik weer van een uurtje extra. En ook dan is dat uur niet te vergelijken met een uurtje uitslapen.
Maar vandaag, de eerste dag van de zomertijd dus, is voor mij een echte lummeldag.
Niks gepland, niks speciaals te doen. Zelfs mijn blog moest even wachten 😉
Beetje van dit, beetje van dat en vanmiddag even lekker in de zon zitten.
Gewoon een dag om te luieren!
Van een winterdip heb ik geen last, maar echt vrolijk word ik niet van regenachtig en somber weer. Maar dit jaar was er niet zo veel te klagen, al waren er nare grauwe dagen. Laten we die maar gauw vergeten en genieten van alles wat de natuur ons nu zo maar op een presenteerblaadje aanbiedt.
Prettig weekend! Geniet van alles wat er zoal te zien is.
Steeds vaker zie je in Rotterdam beschilderde trafo-huisjes. en dat ziet er vaak heel vrolijk uit. Niks meer grijsgroen, maar gezellige kleurtjes en leuke voorstellingen.
Deze foto nam ik in Rotterdam-Kralingen, waar de Avenue Concordia kruist met de Lusthofstraat. In het voorjaar staat het hier altijd vol met krokussen en die staan ook op het huisje.
Het meisje waarover ik een geromantiseerde biografie las, kent waarschijnlijk iedereen. Toch zullen velen niet meteen weten wie ze was.
Ik las Ik was Alice, over het meisje die Lewis Caroll (pseudoniem voor Charles Lutwidge Dodgson) inspireerde tot het schrijven van Alice in Wonderland.
Alice Lidell, dochter van de dean (dekaan) van Christ Church College in Oxford, groeit op te midden van mannen in toga’s en vrouwen in lange rokken. Een gezin waar veel bedienden zijn, waar alles voor Alice en haar zusjes en broers gedaan wordt. Waar haar moeder met straffe hand de regels streng in de gaten houdt maar die zelden haar kinderen knuffelt of over de bol aait. Alice moet zich te allen tijde keurig gedragen, haar kleren kreukloos en vlekkeloos houden, stil zitten en zwijgen. Ze mag nooit rennen en zeker niet door het gras rollebollen. Een strak keurslijf voor een meisje met zoveel levenslust. Maar gelukkig is er de stotterende meneer Dodgson, een docent wiskunde. Hij nodigt de drie zusjes Ina, Alice en Edith regelmatig uit om mee te gaan wandelen, boottochtjes te maken of te picknicken. En meneer Dodgson kan prachtig vertellen. Zoals het verhaal over Alice, die in een konijnenhol valt.
Dodgson is ook nog een een begenadigd fotograaf. Hij fotografeert Alice en haar zusjes graag, maar vraagt ook of Alice alleen en in het geheim voor hem wil poseren. Alice vindt dat wel prachtig en voelt zich met hem verwant, aanbidt hem zelfs. En dan gebeurt er iets dat een definitieve verwijdering teweeg brengt. Alice’s moeder vindt dat de relatie wat al te romantisch wordt. En dat kan helemaal niet in het preutse Engeland van Koningin Victoria. Dus wordt alle contact tussen Dodgson en de familie Lidell verbroken.
Maar Alice zal voor altijd de Alice uit Wonderland blijven. Soms is dat helemaal niet prettig, maar het levert haar ook voordelen op.
Vreemd genoeg heb ik het boek Alice in Wonderland nog nooit gelezen. Dat ga ik nu dus wel doen. Het ligt inmiddels als boek en als luisterboek op mijn nachtkastje. Ik ben hogelijk benieuwd wat ik er van zal vinden.
Oh nee hè…… Vlak voor ik naar bed ging, gebeurde wat ik al zo vaak vreesde. Met een harde plons floepte mijn smartphone in de wcpot. Natuurlijk reageerde ik meteen. Zonder er bij na te denken schoot mijn hand in de pot. Maar ja, de ellende was al geschied. Nog even stotterde hij, maar toen was het definitief uit. Zwart en niks anders. Mijn mooie witte telefoontje had subiet de geest gegeven. Waarom kunnen die dingen ook niet zwemmen? Potjandorie, ze kunnen van alles, ze weten van alles, maar zwemmen, nee dat kunnen ze niet. Nog niet eens drijven. Het scheelde dan ook maar een haar of hij was in de diepte van het riool gedoken.
Tja, er moest dus een nieuwe besteld worden. Nou moppert Leo wel regelmatig op mijn telefoonverslaving, maar hij en ik willen er er toch niet buiten. En toen hij dan ook ’s nachts wakker werd, had hij al uitgezocht welke nieuwe ik zou kunnen kopen. ’s Morgens kon ik zo vergelijkingen maken en bekijken of er ook leuke hoesjes voor waren. Uiteindelijk kocht ik een zelfde smartphone als hij, alleen in het wit. Met een rode hoes, zodat we er zeker van zijn dat we niet per ongeluk de verkeerde van tafel zullen grissen. Nu maar weer wennen aan het nieuwe model.
En even denk ik terug aan die grote, zware, zwarte bakelieten telefoon, die schoonouders in de kamer hadden staan. Die zo hard rinkelde dat je wel op moest nemen, geen antwoordapparaat had en zeker niet mee te sjouwen was. Och ja, dat waren nog eens tijden…. 😉 😉
Meestal gaat hier een blogje om 06.00 uur de lucht in. Niet dat ik dan al achter mijn computer zit. Welnee, dan slaap ik meestal nog. Maar alles digitaal vooruit gepland. Modern times, jaja!
Maar vandaag was het aan mijn aandacht ontsnapt.
En ik had wat anders te doen. Iets wat ook met de regelmaat van een klok terugkomt. Gelukkig niet elke dag, maar wel elk jaar. Het was de dag van de belastingaangifte.
En och, ook daar moderne tijden. Je hoeft bijna niets meer zelf in te vullen. Die mannen bij de Belastingdienst weten alles van ons. Maar goed, controleren kan geen kwaad en daar was ik dus de hele morgen mee bezig.
En nu ben ik klaar. Alles gecontroleerd, gemaild, geprint en opgeborgen.
Dus kunnen we even lekker wandelen en genieten van het echte lentezonnetje! 😉
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Ook deze week een stukje film, dit keer uit “The man who knew too much” van Alfred Hitchcock, waarin Doris Day speelt en zingt:
Nee, helemaal geen bijzondere fiets. Gewoon een huis-tuin-en-keukenfiets. Maar de eigenaar had hem daar neer gezet omdat hij er zo mooi precies paste. Of die oude hijskraan bij het Maritiem Museum er speciaal voor gemaakt was. Zou het gaan regenen, dan bleef in ieder geval zijn fiets lekker droog. En dat vond ik grappig.
Wandelen en meteen een goed doel steunen, dat leken onze wandelclub wel wat. Want als je leven beheerst wordt door je nierdialyse, zou een draagbaar apparaat een uitkomst zijn. Maar ja, daar is geld voor nodig. De Nierstichting organiseert hiervoor op 22 april in Naarden het wandelevenement DE RODE LOPER. Tot zover klopte het.
Maar toen we wat verder gingen kijken op internet, kregen we toch een beetje nare smaak in de mond. Het inschrijfgeld is al behoorlijk aan de prijs. Nou ja, het goede doel, nietwaar? Maar je moet er met de trein of auto heen en ook dat kost een behoorlijk bedrag.
Maar dan werd er ook nog eens gevraagd extra te doneren. Zou een fluitje van een cent zijn, gewoon je laten sponsoren.
En toen keek ik nog eens verder. Er was al zo’n evenement geweest waarbij 630 deelnemers ruim 30.000 euro bij elkaar hadden gebracht. Het gemiddelde sponsorbedrag per persoon was rond de 150 euro. Hè? Ik ben niet zo’n rekenwonder, dus haalde ik mijn zakjapanner er bij en becijferde dat er een bedrag van ruim 90.000 euro moet zijn binnengekomen. Dan kom ik tot de slotsom dat de organisatie van het evenement twee keer zoveel heeft gekost dan het heeft opgebracht. Dat lijkt me toch een beetje uit balans. Inmiddels is de sponsor-lat voor het komende evenement al gelegd op minimaal 180 euro per individuele deelnemer.
Nou heet onze club wel De Ganzepas, maar domme ganzen zijn we niet. We lopen op onze eigen benen, vinden zo’n doel prima, zouden in principe mee willen lopen. Maar betalen voor allerlei nutteloze rimram of blingbling willen we niet. Dat er kosten gemaakt moeten worden, dat snappen we heus wel. Maar maak er geen Hollywood-Oscar-uitreiking van, want dan gaat het echt alle perken te buiten. Nierstichting denk nog eens goed na wat zo’n evenement werkelijk beoogt. Moet het een feestje worden met van alles er op en aan of willen jullie zoveel mogelijk geld op halen voor onderzoek en het realiseren van een draagbaar dialyse-apparaat? Dat laatste heeft toch de hoogste prioriteit? Laat het daar dan zoveel mogelijk aan ten goede komen!
