Dit is een afbeelding uit vervlogen tijden. Mannen op het dak die een antenne kwamen plaatsen. Met een helpende buurman om de juiste stand voor het scherpste beeld te vinden.

Wij hadden pas laat televisie, dus als ik een kinderprogramma wilde bekijken, moest ik bij een of andere buur op bezoek. Daar zaten we dan met meerdere kinderen te kijken naar ‘Dappere Dodo”, “De Verrekijker” of “Morgen gebeurt het”.

Maar het had wel wat, zo met elkaar in een verduisterde kamer naar het scherm kijken. Met een beetje geluk kreeg je een glaasje limonade of een kaakje. En was de uitzending afgelopen samen zwaaien naar “Tante Hannie”.

Ook mijn getrouwde zus had nog geen tv, maar wel een radio met heel veel mogelijkheden. En daarvoor moest een antenne op het dak geplaatst. De eerstvolgende woensdagmiddag stonden er ineens een aantal kinderen op de stoep, die vroegen of ze tv mochten komen kijken.

Dat die mevrouw geen televisie had en er alleen voor een radio zo’n apparaat op het dak moest, ging hun verstand te boven. Ze konden het maar moeilijk geloven. Nu hebben kinderen hun eigen mobieltje en kunnen ze kijken naar wat ze willen.