Als kind had ik niet zulke mooie schaatsen. Ik leerde wat krabbelen op Friese doorlopers. Geen echt groot succes. En nogal beschermd opgevoed, moest ik altijd wachten tot er iemand mee ging, alleen was te gevaarlijk. Hoe anders moet dat in de jeugd van mijn schoonmoeder zijn geweest. Haar van oorsprong Friese vader vond dat school wel kon wachten als het ijs dik genoeg was om op te kunnen schaatsen. Dan mocht ze spijbelen en werd er op sloten en singels gereden. Schoonmama hoopte dan ook dat haar kleinzonen enthousiaste schaatsers zouden worden. Schaatsen deden ze wel, maar echt fanatiek waren ze niet. Toch heb ik fijne herinneringen aan winters met ijs en sneeuw. Kinderen die moe en koud, maar opgewonden vertellend, van het ijs terug kwamen. Het gaf me het gevoel van dit schilderij, echt Hollands.
En natuurlijk is deze week het thema bij Stuureenfoto ook “schaatsen”. Neem een kijkje en doe mee als je wilt.

Bron: Google foto’s



Al vele jaren maak ik dit blog. Je zou dus zeggen dat ik het wel een beetje in mijn vingers moet hebben hoe alles werkt. Maar dan reken je toch buiten het programma van WordPress. Ik weet niet wat ze allemaal aan het goochelen zijn, maar zo nu en dan snap ik er niks meer van. Een paar dagen geleden stond mijn bericht niet zoals gewoonlijk om 6 uur op de site. Moet je sinds kort (?) ergens een vinkje zetten om de publicatie definitief in te plannen. Kon ik tot voor kort meteen op het dashbord van dit blog komen en berichten intypen, nu moet dat via WordPress zelf.
Nu staan de kranten bol van het protest en de aanklacht tegen de sigarettenindustrie en waarschuwen artsen tegen het roken. Nergens mag je meer een peukje opsteken, zelfs buiten soms niet eens. Maar het is wel eens heel anders geweest. Op



Zo nu en dan zie ik op straat ineens iets waar ik erg om moet lachen. Zoals vorige week in Hattem. Op weg naar het restaurant kwamen we langs een slijterij, waar dit bord stond.