Blendle

Bij DWDD stuitte ik een paar weken geleden op de lancering van Blendle, een initiatief van Aleanxer Klöpping en Marten Blankesteijn. Ik was meteen enthousiast. elke dag een groot aantal kranten doorbladeren, de leukste of interessantste artikelen er uit pikken.

Meteen heb ik me aangemeld en ja, ik ben nog steeds enthousiast. Elke morgen verheug ik me op wat ik nu weer te zien zal krijgen. In het begin las ik de artikelen ook meteen, maar nu weet ik dat je ze ook gewoon later kunt lezen. En in het weekend spit ik ook de tijdschriften lekker door.  

Je krijgt 15 seconden de tijd om te zien of het gekozen artikel ook bevalt. Daarna moet je betalen, van 0,10 tot ca. 0.90 eurocent.
Valt het artikel na lezing toch tegen, kun je je geld terug vragen. Dat heb ik pas één keer gedaan. Soms vind ik het  te knieperig van mezelf om 0,25 cent terug te eisen, al vond ik het interview maar zozo.

Heeft het ook nadelen? Ja natuurlijk, elk voordeel……  Kranten lezen op m’n tablet, daar moet ik nog een beetje aan wennen. Ik mis het knisperen van het krantenpapier. Maar dit is wel milieuvriendelijker en je hoeft geen stapels kranten meer te bewaren. Geen zoeken naar de schaar. Geen rommel op je bureau of werktafel. Dus, leve Blendle!!

Opruimen

Tja, een waarheid al een koe, deze quote van Pinterest. Dus wat doe je dan, je kijkt naar de boekenkast die uitpuilt en besluit dat het weer eens tijd wordt om wat op te ruimen. Met pijn in het hart, natuurlijk, want veel boeken zijn gekregen, waren prachtig om te lezen of er hangen andere herinneringen aan. Nou ja, even doorbijten dus en niet al te veel blijven hangen in “oh ja, weet je nog….” 😉

 

Opmerkelijk nieuws

Dagelijks worden we overspoeld met allerlei nieuws. Het moet dus wel bijzonder zijn, als het op wil vallen. Maar dit bericht raakte me zeer.

Een museum in het oude mijngebouw Schacht Nulland in Kerkrade is zaterdag vernield. Tientallen oude foto’s werden van de muren getrokken, ramen sneuvelden, er werd brand gesticht in het schachtgebouw en op de muren werd ontlasting gesmeerd.Vier jongens van 9 tot 11 jaar waren de daders.

bron: http://www.pienternet.be

En ik denk “Wat bezielt die kinderen?” Of ze nou wel of niet het (historisch) besef hebben, dit doe je toch niet! Ze zijn ter verantwoording geroepen, lees ik. Nou dat zal ze leren. Pas op hoor, nooit meer doen!!

Misschien zouden ze nog eens terug moeten naar die mijnschacht, maar dan om te werken zoals deze jongens en onder de barre omstandigheden van toen. Lange dagen sjouwen en ploeteren, je angst verbijten, stoffig en vuil worden. Heel andere koek dus!

Voor de gevallenen

Vandaag, 4 mei, herdenken we.
Ik ben van 1948, van ná de oorlog, zeg ik heel vaak. Ik wil dat ook zo houden, want met oorlog zijn we nog nooit iets opgeschoten.
Voor alle mensen, die stierven in welke oorlog dan ook, dit prachtige lied van Charles Aznavour. (klik op de foto voor het filmpje)

 

 

 

 

 

Kinderen

Kinderen zijn een gewild onderwerp voor foto’s. Bettievraagt daarom deze en komende weken om foto’s van kinderen.Vaak kan ik de verleiding niet weerstaan en zet dan zo’n leuk stel als deze op de foto.
Niet iedereen wil dat, maar in Japan is zelden het een punt. Iedereen fotografeert er lustig op los en deze kinderen lieten zich in Fukuoka dan ook gewillig fotograferen.

 

 

Facebook

Facebook is best leuk, al vind ik dat je er ook weer niet te veel op moet zetten. En wat ik er vooral op tegen heb, is dat het zo ongenuanceerd is. Want wat doe je nu, als iemand er een foto opzet van zijn vrouw in het ziekenhuis? Daar ligt ze, bleekjes om de neus, net een beetje aanspreekbaar na de narcose. Like je dan, zodat “vind ik leuk” er onder komt te staan…?

Ik ben er gewoon nog een beetje onhandig mee. Soms weet ik niet precies wie nou een bericht geplaatst heeft. Was het helemaal niet de vriend die ken, maar een kennis van de zus van de vriend. Vage toestand dus.
Het is me overkomen dat ik impulsief reageerde en me helemaal niet realiseerde dat ook hier “de toon de muziek maakt”. Want sommige zinnen kunnen heel verkeerd uitgelegd worden, als je de klemtoon net effetjes anders legt. Wat je positief bedoelde, komt dan snoeihard en tamelijk bot binnen.
Daarom houd ik me voortaan maar een beetje op de vlakte.

Middenstand

Het valt ons de laatste tijd op dat er zoveel winkeltjes verdwenen zijn. Wat je aan middenstand ziet, zijn vooral de grote ketens en die maken dat alle dorpen en steden er bijna hetzelfde uitzien.
Dat was vroeger anders. Als ik in mijn herinneringen graaf, kom ik een heleboel winkeltjes in onze oude straat tegen. Meteen als je de deur uitkwam  had je al een kapper, een groenteboer, een slager, een kruidenier, nog een kruidenier, een ijscoman, een slager…. en ga zo maar door.

En dat was nog maar één kant van de straat, aan de overkant kon je terecht bij een fourniturenzaakje, verderop sigaren kopen of je fiets laten repareren.
Nu liggen er hele woonwijken waar je met een lantaarntje nog geen winkel kunt ontdekken. Jammer toch, want de winkels hadden wel niet zo’n enorme keus, maar alles was wel persoonlijker. Of heeft alles in mijn hoofd een glanzend sausje gekregen? 

 

Bron: Het Rotterdam van toen

 

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Huil liever één keer je hart uit je lijf, dan voortdurend te lopen zuchten.
Chinees gezegde

Ik kan me geen betere illustratie denken bij deze spreuk, dan Conny Stuart. Zij vertolkte op onnavolgbare wijze “Zeur niet”van Annie M.G. Schmidt. Klik hier of op de foto om het lied te horen.