| Vorige week gingen Leo en ik weer eens naar de film. Midnight in Paris van Woody Allen hadden we uitgezocht. Een heerlijke film over Parijs, waar het onmogelijke mogelijk wordt en alles anders lijkt dan het is.
De hoofdpersoon, verloofd met een typisch Amerikaans leeghoofd, is met zijn patserige schoonvader en blasé schoonmoeder een tijdje in Parijs. Verloofde en schoonouders hebben op alles commentaar, maar hij vindt alles mooi en heerlijk en loopt met zijn hoofd in de wolken. En omdat hij nog dromen kan, overkomen hem de mooiste avonturen. Een aanrader, al is het alleen maar voor de heerlijke Parijse sfeer!! |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Houmous met paprika
Dit recept van Nigella Lawson is echt heerlijk, snel klaar. Je kan er stukjes paprika of komkommer in dippen of op je brood smeren.
Nigella maakte een flinke schaal, voor een groots feest. Ik gebruikte iets minder, maar dat werd toch nog bijna een halve liter.
½ pot gegrilde paprika (Lidl) (uitgelekt)
1 blikje kikkererwten (Bonduelle) (afgespoeld en uitgelekt)
2 (of meer) eetlepels roomkaas
1-2 knoflooktenen
1 theelepel paprikapoeder
1-2 eetlepels olie
wat citroensap
peper, zout, chilipoeder naar smaak
Deel dit op:
Oogsten
Toen onze kinderen nog klein waren, kregen ze van mijn schoonouders allebei een fruitboom cadeau. Een peer, die helaas geveld werd door een ziekte en gerooid moest worden en een appelboom. Die staat dus al bijna 30 jaar in onze tuin, bloeit elk voorjaar en gaf matigjes wat appels in de herfst. Maar dit jaar was de appeloogst ineens behoorlijk. Want dit is het resultaat van een uurtje plukken.Wat over de schutting hing, werd door de buren geoogst en verwerkt.
De appels zijn goed rauw te eten, maar de meeste zijn toch te klein voor gewone consumptie. Maar ze gaven wel een flinke pan heerlijke, geheel natuurlijke en onbespoten appelmoes.
 |
 |
Deel dit op:
Droste-effect
 |
Deze muurschildering is te zien op de hoek van de De Ruyterstraat en de Prins Hendrikkade in Rotterdam. Ik maakte de foto eigenlijk omdat ik het een leuk plaatje vond, typisch behorend bij deze buurt. Maar toen ik de foto nog eens goed bekeek, zag ik dat de maker er een mooi “Droste-effect” in had verwerkt. Op het huis achter de zwaaiende vrouw staat namelijk een zelfde schildering, met daarin …. |
Deel dit op:
Onderzoek
Sinds 1990 loopt er in Rotterdam-Ommoord een groot onderzoek onder 55-plussers. Dat onderzoek is over de hele wereld bekend als “the Rotterdam Study”. Hier heet het “Ergo-onderzoek” en duizenden oudere bewoners in de wijk Ommoord doen er aan mee, ook Leo en ik.
Met enige regelmaat worden we benaderd om allerlei vragen te beantwoorden en tests te doen. Zo wordt er gevraagd naar hoe je leeft, woont, wat voor werk je deed, wat je eet, hoe vaak en hoe lang je beweegt, wat voor ziekten je ouders hebben gehad. Ook worden er allerlei tests afgenomen, waarbij het geheugen en je concentratievermogen getest worden. Zelfs de manier waarop je loopt is belangrijk. Loop je met een regelmatig patroon of schuifel je een beetje? Zo krijgt men een goed inzicht in hoe bepaalde ziektebeelden zich ontwikkelen, zoals hart- en vaatziekten, neurologische kwalen en oogziekten.
Een groots en omvangrijk onderzoek dus, dat nog wel een aantal jaren door zal gaan.
Bron: Monitor, Erasmus MC, Rotterdam
Deel dit op:
Navigatie
| Stel dat Vasco da Gama nu opeens weer op deze wereld zou zijn, of Columbus, of Abel Tasman, Olivier van Noort…. het kan natuurlijk niet, maar stel je het eens voor.
Die zouden nu nooit zomaar op goed geluk in een bootje zijn gestapt en op weg gegaan. Die zouden eerst hun bestemming hebben ingetypt in het navigatiescherm en zo linea recta naar de juiste eindbestemming gaan. Efficiënt, ja zeker. Maar niet avontuurlijk, gevaarlijk of romantisch. |
 |
Wij zijn inmiddels zo vertrouwd met TomTom, Google Maps en Navigatie. Elke plek op deze wereld kunnen we vanachter de computer bekijken. Heerlijk om te zien in welk Verweggistan de kinderen zich bevinden, hoe het hotel ligt waar we willen boeken. Maar ook een beetje saai.
Soms rijden wij dus zomaar op goed geluk, kijk ik weer ouderwets op de kaart en nemen we prompt de verkeerde afslag. En kijk, dan weten we ineens weer hoe handig dat apparaatje in de auto is.
Deel dit op:
Scherven
| Er kunnen maanden voorbij zonder dat er ook maar een scherfje ergens vanaf springt. Maar vorige week was het op één dag twee keer raak. Eerst liet echtgenoot een flesje bier vallen in de berging. Niet alleen scherven, maar ook kleverige zooi was het gevolg. Alle spullen buiten gezet, geruimd, gedweild en na gedweild. Hèhè, dat was was dat. |  |
‘s-Avonds viel een glas bier om in de keuken. Daar was de vloer net gedweild, maar die kreeg dus weer een sopje. Gelukkig bleef het glas heel.
Dat was niet zo toen ik een ijscoupe in de vaatwasser zette. Het was al bijna middernacht, maar met veel geraas viel hij op de tegels in duizenden stukken. Onbegrijpelijk hoeveel scherven er van één glas kunnen komen. Dus nog maar weer eens de stofzuiger gepakt. Maar de volgende morgen vond ik nog scherven onder het fornuis.
Ze zeggen dat scherven geluk brengen. Dus nu maar hopen dat de postcodeloterij hier valt…
Deel dit op:
De geur van jasmijn
| Vaak genoeg lijkt een boek me mooi, maar eenmaal aan het lezen verslapt mijn aandacht. Vele boeken die door anderen als een must werden aangeprezen, konden mij toch niet zo boeien. Vorige week zocht ik op goed geluk in de bieb. Ik wilde een luchtig boek hebben en liet mijn keus vallen op “De geur van jasmijn” van Janice Y.K. Lee. Het logo op de kaft beloofde een “romatisch verhaal” en dat is het ook, maar met een veel diepere achtergrond. In het Hongkong tijdens de Japanse bezetting heeft Will een relatie met Trudy. Deze relatie is van grote betekenis. Zij blijft een rol spelen, ook in de relatie met Claire, die pas in 1952 in Hongkong arriveert en stukje bij beetje leert waarom Will soms zo raadselachtig reageert. Ik heb het boek ademloos uitgelezen en wilde meteen nog meer boeken van deze schrijfster lezen. Helaas, voorlopig is dit haar enige werk. |
 |
Deel dit op:
Haken
Gisteravond een workshop “tas haken” gedaan. Met Zpaghetti-garen. Dat is tamelijk dik garen, gemaakt van repen tricotstof.
Het was even wennen, zo’n grove haaknaald en zulke dikke draad. Maar na wat oefenen en de handen losmaken, lukte het. Het leuke was dat je helemaal geen haakster hoefde te zijn. En dat iedereen weer een heel andere tas had gemaakt. Dit was het resultaat van mijn inspanningen:
Deel dit op:
Arm kind
| Daar zat ie, op de Wereldhavendagen. In het zonnetje, aan de kade, maar verscholen achter een grote zwarte box. Hij kon helemaal niets zien, dus vroeg ik of hij daar wel goed zat. Meteen zette hij het op een huilen. Verschrikt vroeg ik de moeder wat ik verkeerd gedaan had. Ze sprak Engels en vertelde dat ze net uit Libië kwamen.
Het kind was bang van al het geluidsgeweld en dacht dat het ook hier oorlog was. Maar zij had haar kinderen juist meegenomen, om te laten zien dat knallen niet altijd dood en verderf betekenden. |
 |
