 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
De enige manier om van verleiding af te komen is door eraan toe te geven. Dus laat ik me vandaag de tompouce goed smaken.
|
Category Archives: Persoonlijk
Motor
Deze motorrijder kon rekenen op heel veel bekijks. Zijn motor zag er weliswaar oud uit, maar was nog in prima staat. Ik denk dat de man er dagelijks met liefde en smeerolie mee in de weer is. Om uiteindelijk mooie ritjes te maken. Zoals naar Normandië, om er een bezoek te brengen aan de stranden van de invasie en de omliggende dorpen, waar zoveel geschiedenis te vinden is.
En zo ontstaat er een speciale band tussen man en motor.
Deel dit op:
Clichés
Het nieuws staat momenteel bol van alles over “het akkoord”. En wat krijg je dan een opeenstapeling van clichés te horen.
Eerst moest iedereen “over zijn schaduw heenstappen“, nu hoor je niets anders dan “zijn verantwoordelijkheid nemen“. Termen als tijdsdruk, huzarenstukje, stevig in de steigers staan en niet te vergeten “sterker uit de crisis komen“, ze vlogen uit de monden van de heren en dames politici.
Dat zijn de woorden.
Nu nog de daden. We zullen het hopelijk nog zien en beleven.
Deel dit op:
Parijs ontwaakt
Maar “Paris s’éveille” klinkt voor mijn gevoel veel mooier. Het is jeugdsentiment, maar ook nu vind ik het nog steeds leuk:
Deel dit op:
De fuut
Dit was al een eens “gedicht van de dag” op mijn oude blog, maar ik vind het zo leuk. Vandaar reprise:
| De fuut (Waarom zou vader fuut zijn jongen dragen? Kijk, zoiets moet je aan de kenners vragen!)De eerste kenner wijst op het gevaar Van onverhoeds omhoogkomende snoeken Beducht voor die moordlustige bezoeken Zegt hij, beschermt de fuut zijn kinderschaar De tweede kenner schudt het hoofd – en zucht De derde kenner houdt een resoluut Toch zou die kleine fuut een heel secuur Ivo de Wijs |
 |
Deel dit op:
Terug van weggeweest
| Vorig jaar was ik met vriendin Irene in Parijs en bezochten we ook de enorme parfumerie Sephora op de Champs Elysées. Die staat stikvol met luchtjes, crèmes, lotions en wat er al meer te koop is. “Hier hebben we werkelijk alles”, vertelde ik. Maar na afloop zei Irene: “Gar nicht gut sortiert, denn Tosca und 4711 haben die gar nicht”. Maar nu kan ik Irene vertellen dat hier in Rotterdam, gewoon bij de Etos, weer 4711 te koop is. In de ouderwetse vertrouwde fles. Als actiegeur nog wel, voor moederdag! Ik hoef het niet te kopen, want in mijn kledingkast staat nog altijd de fles 4711 van mijn moeder. Ze overleed in 1990, maar die fles staat er nog onaangeroerd en blijft daar staan, modeluchtje of niet. |
 |
Deel dit op:
Warboel
 |
Soms moet ik er op letten dat ik tijdens de vakantie niet constant aan het fotograferen ben. Ik zie zo veel, wil zo veel onthouden en vaak is het dagelijks leven zo anders dan hier. Dat levert dan foto’s op zoals deze, genomen ergens in Vietnam. Hoe kunnen ze hier nou nog ooit wijs uit worden? Je kunt alleen maar hopen dat het allemaal goed mag gaan. De foto werd gemaakt in 2001, dus misschien is alles al lang en breed veranderd. Ook daar staat de tijd (en de vooruitgang) tenslotte niet stil |
Deel dit op:
Druk, druk
| Nee, niet ik heb het druk vandaag. Maar het is wel druk in onze tuin. Vlak naast de schuifpui heeft een merel zijn nest gemaakt tussen de klimopbladeren. Je staat er versteld van om te zien hoe zo’n beest zo iets in elkaar steekt. Takjes, stukjes gras en zelfs sliertjes zilverpapier heeft hij gebruikt. En nu zijn er jonkies, want moeder en vader vliegen zich suf om ze van eten te voorzien. Ze komen aan met wormen, gaan even op de tafel zitten om te zien of alles veilig is en duiken dan de klimop in. |
 |
Ik houd angstvallig in de gaten of er katten in de tuin komen. Ik weet dat ik ze niet altijd kan tegenhouden, maar nu voel ik me toch verplicht om “mijn” merels te beschermen.
En wat zou ik graag een foto gaan maken, om te zien hoe het grut er bij zit. Maar dat durf ik niet. Stel je voor dat ik de ouders de stuipen op het lijf jaag en ze niet meer terug komen. De foto hierbij is dus niet door mij gemaakt, maar van internet geplukt (met dank aan http://zestigplus.punt.nl).
Deel dit op:
Geschiedenis
Al die foto’s die bekeken en gesorteerd moeten worden, brengen je meteen weer in de tijd terug.
Je ziet niet alleen familieleden, maar ook het oude meubilair, de kolenkachel, het tafelkleed van toen.
En dan wil ik altijd nog even verder zoeken. Dat kan tegenwoordig, zoals op deze site. Materiaal te over, veel te lezen maar ook nog heel veel terug te zien of te horen. Zoals deze uitzending over de Nederlandse huisvrouw in de jaren 50. Je moet er even de tijd voor nemen (bijna een halfuur) maar het is leuk om te zien.
Deel dit op:
Nostalgie
| Het moest toch eens gebeuren: oude foto’s opruimen. Dus togen manlief en ik naar de zolder om te zien wat zich daar allemaal in de loop van de tijd had opgestapeld. En dat was veel. Dozen vol met foto’s van allerlei gebeurtenissen. Met mensen die al lang niet meer bestaan. Met albums die we al lang vergeten waren. Dat opruimen heeft iets dubbels. Want wat moeten we met al die foto’s? Echt alles bewaren heeft geen zin, maar rücksichtslos weggooien kunnen we ook niet. Dus werden de albums opengeslagen en kwamen de herinneringen weer boven drijven. |
 |
Aan goeie en slechte tijden, aan bezoekjes bij mensen die manlief niet gekend heeft, aan bruiloften en partijen waar ik niet bij was. Oh kijk, dat is ….. en daar zit …..
We hebben inmiddels een snood plan. We gaan ze nu echt uitzoeken en beperken ons tot maar 2 of 3 foto’s per jaar. Die gaan we scannen en dan een fotoboek van maken. Zodat de herinneringen niet verloren zullen gaan.
Deze foto komt er zeker in. Het kleine meisje met de strik ben ikzelf, samen met mijn zus. Al lang, lang geleden.
