Op weg….

Er is een tijd geweest dat we nog geen flauw benul hadden van naviagtie-apparatuur. Toen we er de eerste keer over hoorden, wisten we zeker dat wij zoiets nooit, nee, echt nooooooit in onze auto zouden laten plaatsen.
Wij konden toch prima overweg met atlassen en wegenkaarten, zagen de romantiek van ergens zo maar verdwalen en werden dus hopeloos ouderwets. Totdat we bij vrienden en familie wel zo’n apparaatje zagen en merkten hoe makkelijk dat toch was…. En we waren omgeturnd toen de nieuwe auto zelfs een ingebouwd navigatiesysteem had. Wat handig zeg… Dus maken we er regelmatig en met veel plezier gebruik van. Sterker nog, rijden we met iemand mee die nog steeds geen navi heeft, dan zijn we een beetje bezorgd dat ze weg niet zullen kunnen vinden. En zoekt Leo op internet naar de juiste route, print hem eventjes uit…
Tja, wat zal ik er van zeggen……

 

Landkaarten

Met een navigatie in de auto hoef je nooit meer op een kaart te kijken. Adres intypen is voldoende. Van hier naar Tallinn, naar Rome, Berlijn, het maakt niet uit. Nooit meer zoeken…. maar ook nooit meer per ongeluk ergens heen gaan en stuiten op iets heel bijzonders. Dat leuke weggetje, die heerlijke taartenwinkel.
En ook nooit meer ruzie, omdat net die ene afslag is gemist, de aanduiding niet duidelijk genoeg was of je net even keek naar die gekke agent, met z’n grote armgebaren.
Toch mis ik de atlas wel eens. Het had wel wat, zo met je vinger nauwkeurig de weg volgen. En er zijn er meer met heimwee. In de laatste Flow stond er een artikel over en de link naar deze website. Leuk om te zien hoeveel “atlas” er toch nog om ons heen is.
En de laatste tijd valt het me op hoeveel landkaarten er als decoratie te zien zijn. Zoals hier, een kartonnen kruk, gevouwen uit een landkaart.
 

Navigatie

Je kunt ook teveel op je moderne apparatuur vertrouwen. Want dit hoorde ik deze week:

Waalse belandt door GPS in Zagreb

Een Belgische vrouw van 67 heeft haar GPS-systeem zo consequent gevolgd dat ze in Kroatië uitkwam, terwijl ze naar Brussel wilde. Dat melden verschillende Belgische kranten. De vrouw stapte in haar woonplaats Erquelinnes in de auto om een vriendin in Brussel-Noord op te halen. Een ritje van zo’n 80 kilometer. Het adres had ze ingetikt in haar navigatiesysteem.
“Mijn gps deed wat moeilijk en gaf verschillende omleidingen die ik moest volgen. En toen ging het mis.”
Ze bleef zonder nadenken urenlang doorrijden. “Ik zag allerlei verkeersborden passeren. Eerst in het Frans, daarna in het Duits. Köln, Aachen, Frankfurt. Maar ik stelde me er geen vragen bij. Ik bleef maar gewoon gas geven”, aldus de vrouw in De Standaard. De Belgische besefte niet dat ze de verkeerde kant uitging. Dat ontdekte ze pas toen ze in Zagreb aankwam. Moreau nam dezelfde weg terug om weer terug in België te komen. Daar kwam ze twee dagen later, op maandag, aan. Een bijzonder autoritje dus, maar zelf blijft Moreau er nuchter onder, volgens De Standaard. “Of ik het zelf niet een beetje bizar vind? Misschien wel, maar ik was gewoon verstrooid en in gedachten verzonken.”

Je moet toch wel erg dromerig achter het stuur zitten, om dat niet te merken. Ze had 2x moeten tanken en een keer in de auto geslapen.
Nou ja………… ????

Navigatie

Dat wij met de moderne navigatie onze bestemming moeiteloos kunnen vinden, is niets vergeleken bij wat een klein vogeltje als een boerenzwaluw voor elkaar krijgt.Bij een onderzoek van Vogelbescherming Nederland werden boerenzwaluwen voorzien van een geolocator.


Onderzoeker R. Klaassen bregnt een geolocator bij een boerenzwaluw aan.

Daarmee kon worden vastgesteld dat zo’n klein vogeltje in pakweg 25 dagen naar Noord Angola vliegt, dat is zo’n 7500 kilometer. Na een half jaar vliegt hij ook weer terug, soms wel met een omweg omdat hij gehinderd wordt door zandstormen.
Dat is al een hele prestatie, maar dat zo’n beestje dan ook nog zijn eigen nestje weer terug kan vinden en na een moeilijke en avontuurlijke tocht weer “thuis” komt in Culemborg vind ik zo mooi. Ongelofelijk en spannender dan de spannendste detective!

(bron: Vogels 05-2012, uitg. Vogelbescherming Nederland)

Navigatie

Stel dat Vasco da Gama nu opeens weer op deze wereld zou zijn, of Columbus, of Abel Tasman, Olivier van Noort…. het kan natuurlijk niet, maar stel je het eens voor.

Die zouden nu nooit zomaar op goed geluk in een bootje zijn gestapt en op weg gegaan. Die zouden eerst hun bestemming hebben ingetypt in het navigatiescherm en zo linea recta naar de juiste eindbestemming gaan. Efficiënt, ja zeker. Maar niet avontuurlijk, gevaarlijk of romantisch.

Wij zijn inmiddels zo vertrouwd met TomTom, Google Maps en Navigatie. Elke plek op deze wereld kunnen we vanachter de computer bekijken. Heerlijk om te zien in welk Verweggistan de kinderen zich bevinden, hoe het hotel ligt waar we willen boeken. Maar ook een beetje saai.

Soms rijden wij dus zomaar op goed geluk, kijk ik weer ouderwets op de kaart en nemen we prompt de verkeerde afslag. En kijk, dan weten we ineens weer hoe handig dat apparaatje in de auto is.