Al een hele tijd staat deze plant buiten in een pot voor mijn keukenraam. Het is een echte laurier (Laurus nobilus) en die plant is zo gemakkelijk. Vraagt zo nu en dan een plens water en groeit tegen de klippen op.
In het voorjaar en in de zomer komen er talrijke nieuwe blaadjes aan. In het najaar knip ik hem terug en droog de blaadjes dan. Soms hang ik ze op, maar dat is eigenlijk te stoffig. Dus verdwijnen ze in een (kook)boek om later in een kruidenpotje te belanden.
En dan krijgt zo’n blaadje zijn eindbestemming in een potje soep of heerlijke stoofpot. Je proeft het niet al te nadrukkelijk, maar vergeten maakt zo’n gerecht een beetje flauw.
De pot blijft altijd buiten staan. Al moet ik wel zeggen dat er langs de muur een verwarmingsbuis loopt, dus het vriest er nooit heel hard. Natuurlijk kun je een laurier ook gewoon in de volle grond zetten. Vergeet dan niet de blaadjes te oogsten, want laurier is in de winkel best aardig aan de prijs. En nu zijn ze gratis en voor niks.
Hier ook een vergetene. Is nu een woeste struik, twee meter hoog.
Prima afscheiding.
Wij hadden in Italië zelfs een deel van de tuin afgescheiden met een laurierstruik. Daar heb ik nog steeds wat oogst van bij mijn kruidenvoorraad. Hele fijne en makkelijke plant.
Ik gebruik nooit laurier in de keuken, maar ik vind de plant wel mooi!
Ik heb er een in de tuin, al je vergeet te snoeien is het zo een hele boom.
Ik heb er ook één op mijn balkon, een makkelijke plant. En je hebt gratis laurier ook nog.