Dit jaar wil ik elke week vrolijk beginnen met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
In week 1 start ik de lijst met Charles Aznavour, al vele jaren mijn idool. En dit nummer Les deux gitares stond op de allereerste langspeelplaat die ik kocht.
Ik wens iedereen in het nieuwe jaar
Vandaag bak ik na een lange tijd weer eens zelf oliebollen. Dat deed ik vroeger elk jaar. Maar toen onze kinderen het huis uit waren en oud-en-nieuw bij hun vrienden vierden, wist ik niet wat ik met al die bollen en appelflappen aan moest. Niet dat ik het niet lekker vind, maar ja… ze vullen wel heel erg. Dus werden het de bollen van de supermarkt of de baktent in de buurt.
Maar dit jaar heb ik de jongens gevraagd me te komen helpen, met opeten wel te verstaan. Het beslag maken doe ik zelf en ook bij het bakken wil ik geen hulp. Dus zo meteen maar aan de slag. Alles staat al klaar en is afgewogen, de krenten en rozijnen zijn gewassen. En dan aan de slag. Ik ben vandaag onder de pannen 😉
Onze Scrabbleclub De Klinkers hoeft de speelruimte die ze gebruikt niet te betalen. Wel verwacht men dat er iets gedaan wordt voor de bewoners van de bijbehorende flat. De Klinkers organiseert dan ook elke dinsdagmiddag een spelletjesmiddag, waar zo’n 8 tot 10 dames komen om Canasta, Rummykub of Trionimos te spelen. Zelf kom ik ook graag, niet alleen om te spelen maar ook een beetje te helpen.
Eens per jaar worden de deelneemsters getrakteerd op iets bijzonders. Dit jaar had Ria Stoop, die vrijwel alles regelt, een verwenmiddag bedacht.
Op 21 december zaten Alie, Virginia, Emily, Wilma, Door, Brunilde, natuurlijk ook Ria en ikzelf om 12 uur aan de koffie. En daar kwamen Jennifer en Casia van het Albeda College om elk van ons te verrassen met een fijne manicure, inclusief massage en fraai gelakte nagels.
Dilay, ook van het Albeda College, kwam even later sjouwend met een grote koffer vol mooie kleurtjes, kwasten en nog veel meer. Zij verzorgde de make-up voor ons, zodat we tot in de puntjes opgemaakt werden.
Het is verrassend te ontdekken dat met wat vakkundig aangebrachte ogenschaduw, mascara, rouge en lippenstift een complete metamorfose kan worden bewerkstelligd. En zo’n manicure is gewoonweg heerlijk!
Maar niet alleen het uiterlijk, ook de inwendige mens kreeg voldoende aandacht. Ria had gezorgd voor kerststol en cheesecake bij de koffie en thee. Later werd een drankje geserveerd en stonden stukjes kaas en worst en ander hartigs op tafel.
Zo rond half vier waren alle dames gemanicuurd, gelakt en opgedoft. Gezamenlijk ruimden we op, wasten alles af en zetten de schone spullen weer in de kast.
Ria had voor iedereen ook nog een kerstgeschenk en natuurlijk kregen Jennifer, Casia en Dilay een doos lekkers en een envelopje als dank voor hun werk, waarna allen tevreden weer naar huis gingen.
Â
Soms loop ik in een winkel en verbaas me over wat er allemaal te koop is. Nuttige dingen, maar vooral ook heel veel onnutte zaken. Dingen die je niet echt nodig hebt en waaraan ik dan ook zelden geld uit zal geven. Maar zo nu en dan ga ook ik voor de bijl. Omdat ik iets zie, dat op dat moment heel handig lijkt. En leuk, mooi of grappig. Als de prijs dan niet al te veel gaten in het budget slaat, dan ligt zoiets in mijn mandje voor ik het weet. Zoals dit. Wat het is? Een smartphonelampjeslampenkapje. Een klein (niet groter dan zo’n 5 cm.) siliconen kapje, dat je op je smartphone moet klemmen. Doe je dan het lichtje van je smartphone aan, dan heb je een leeslampje. Nou, als dat niet handig is…….!
Ach welnee, helemaal niet handig. Grappig is het wel en daarom kocht ik het. Voor de prijs hoefde ik het niet te laten, € 1,95. Maar nu ligt het al weken op mijn nachtkastje zijn onnut te bewijzen. Ik heb tenslotte al jaren een leuk leeslampje op mijn nachtkastje staan, dat met één knop te bedienen is. Veel simpeler en altijd leesklaar 😉
Zoals al vaker was gebeurd, had ik geen tassen voor de kerstcadeautjes. De kinderen krijgen al jaren iets om te eten en te drinken en dat moet in een toch wel stevige tas meegenomen worden. Op een van de laatste dagen voor de kerst dus even naar de Action. Helaas, te laat…. geen cadeautas meer te vinden. Maar wat hing daar aan het plafond? Juist, een tas van Action zelf, met leuke kerstdeco. Bij de kassa vroeg ik er naar, maar die waren ook al allemaal uitverkocht. Ik wilde al teleurgesteld weg lopen, toen een vrouw langkwam, kennelijk de bedrijfsleidster. U wilt er zo een kopen? Ja? Dan halen we hem er toch af! En voor we het wisten, stond ze wiebelend op een kassabalie en haalde de tas eraf. Ik wilde er zelfs drie, dus moest ze nog twee keer klauteren en was het kerstdecor van deze vestiging ook meteen naar z’n grootje. Maar ik had de tassen. En Action deze winkeldochters van 2016 alsnog verkocht. Want zaken zijn zaken, toch?
https://widgets.wp.com/likes/#
Zo, allemaal vol en zoet na de Kerstdagen? Wij hebben het deze keer heel bescheiden gehouden. Niet uit zuinigheid, maar omdat we eigenlijk elke dag lekker eten. Dus waarom met de kerstdagen uitpakken met allerlei buitenissigheden? Ik vond het al jaren nogal overdreven wat de supers en warenhuizen ons aanboden, maar dit jaar leek het me echt erg “over the top”. Ik geloof dat een discounter al kerst-toetjes in de aanbieding had toen het nog november moest worden. En ik vraag me dan af wat de mensen er mee doen… Ik hoop dat ze het allemaal opeten, onder het mom van “dan weten we wat we krijgen”. Alleen zit je dan twee maanden telkens caloriebommen naar binnen te werken. Of eet je dingen die je eigenlijk toch niet zo lekker vindt.
Uit ervaring weet ik dat veel mensen helemaal niet zo culinair avontuurlijk zijn. De een houdt niet van courgette of paprika, de volgende wil geen lamsvlees of wild. Het idee dat er zo’n schattig konijntje of eend in de pan ligt te sudderen, doet sommigen de tranen in de ogen springen. Ik ben dan ook heel benieuwd of al deze herten, eenden, struisvogels en lammetjes ook daadwerkelijk zijn geconsumeerd. Zo niet, dan zijn ze voor niks gedood en dat is jammer.
Klik op de foto om te horen wat ze zegt 😉
Vrolijk Kerstfeest voor iedereen!!
Nee, niet schrikken. Dit is nog steeds het blog van Knutzels, maar in een nieuwe jurk.
Na bijna 7 jaar wil ik wel eens een andere outfit. Niet dat de oude versleten was, welnee. Gekozen en gemaakt door jongste zoon, van prima kwaliteit en helemaal passend bij mijn smaak. Netjes op maat en waar het toch nog niet helemaal lekker zat, kon ik zelf wat veranderen. Al die jaren was ik dan ook dik tevreden.
Maar ja, een mens wil wel eens wat anders. Je ziet her en der andere blogs, andere mogelijkheden. Juist in blogland staan de ontwikkelingen niet stil.
Dit is dus de nieuwe japon. En zoals ik vaker doe, ik heb hem al van alle kanten bekeken, ben ook wel content, maar wil hier en daar nog wel wat wijzigen, uitbreiden. Maar hoe en wat precies, dat weet ik nog niet. De kopfoto zal regelmatig veranderen, denk ik. De zijbalk mag wel wat aanpassing, misschien… En er zitten nieuwe mogelijkheden voor de lay-out in, maar daar moet ik even aan wennen en een beetje mee spelen.
Maar wat blijft is natuurlijk weer (bijna) elke dag een blog. Want dát vind ik zo leuk om te doen. Niet alleen omdat ik daarin zoveel kwijt kan, maar vooral omdat ik het zo heerlijk vind als ik merk dat het ook gelezen wordt. Dus kom maar vaak langs met jullie opmerkingen 😉
Sommige mensen kunnen het hele jaar bezig zijn met kerstkaarten. Voor mij is dat echter heel seizoensgebonden. Zo eind oktober begint het te kriebelen en bedenk ik wat en hoe ik de kaarten zal maken. Dit jaar wilde ik beslist afbeeldingen van oude kerstkaarten gebruiken. Dus verzamelde ik van alles op Pinterest, zocht de leukste uit en maakte daar hapklare afbeeldingen van. Uren heb ik achter mijn werktafel zitten knippen, plakken en versieren. Want er moeten zo ongeveer 75 kaarten gemaakt worden. En verstuurd, met postzegels, met een persoonlijke noot, deels handgeschreven. Het is dus een jaarlijks terugkerend, maar plezierig, project.
Dit jaar hadden we ook fleurige enveloppen gekocht. Helaas bleven de etiketten daarop niet plakken en moesten die allemaal met breed plakband worden vastgezet. Net als de omslag. Gelukkig hield de lijm van de kerstzegels wel. Ach, zo blijf ik toch lekker bezig, nietwaar?
