Kijk, zo ziet mijn lunch er meestal uit. Een beker yoghurt en twee boterhammetjes.
Maar wat voor boterhamm
en. Niks dubbel geklapt, maar door Leo liefdevol en gevarieerd belegd en op een bordje gevleid. Dat krijg ik regelmatig. Ik ben er aan gewend. Maar zo nu en dan realiseer ik me hoe ik hiermee verwend word. Dat hij zich er niet met een Jantje van Leiden van af maakt, maar elke keer weer iets speciaals voor me klaar maakt.
En het smaak me altijd heerlijk!
Alsof tie er voor is gaan zitten, op die paal, pal voor die naam.
Het woei nogal hard en ik hoopte dat ik hem er ook goed op zou krijgen. Want soms fladderen ze zomaar ineens op of ze draaien hun kop en dan wordt het toch nog niks. Maar nee, deze had er zin in!
Toevalstreffer dus…
Damesdubbel van Julia van Zitteren.
Zomaar een gezellig boek. Over vrouwen, die het goed hebben. Over hun relaties en alleen zijn. Over hoe ze zich voelen, vermaken, verdrietig zijn, teleurgesteld. Over hun lichamelijke ongemakken. Ze kunnen financieel goed rondkomen, al zit er soms een kink in de kabel. Maar ze hebben elkaar, helpen en ondersteunen elkaar.
Elk seizoen trekken ze een weekend samen op. Ze kletsen urenlang, drinken liters wijn en genieten van het leven. Al trekt er soms een regenbui of storm voorbij.
Een leuk boek, met een lach en een traan. Met hilarische momenten, gezellige etentjes en rake one-liners. Soms heel herkenbaar, soms een beetje “over the top”. Geen hoogstaande literatuur, maar goed voor een paar gezellig uurtjes op de bank.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Crazy, niet gezongen door Patsy Cline,
maar door Linda Ronstadt:
De man achter deze zaak in Leeuwarden wilde geen brood of gebak gaan bakken. Dat zou toch al te voorbestemd zijn. Dus werd hij slager…. Maar toch wel iets met eten, want “nomen est omen”.
bron: internet
Wel vaker hebben wij in de tuin inwoning van vogels. Maar dit jaar zijn het er wel veel. Voor en achter zitten merels in de klimhortensia en vuurdoorn, in de klimop huist een fitispaartje. Het is dan ook druk af- en aanvliegen. Schiphol is er niks bij 😉
Zolang er alleen nog maar eieren zijn, is het ook al druk maar vrij stil. Maar nu zijn er jonkies en die kunnen zich goed laten horen. Niet alleen wij horen ze, maar ik zie ook de loslopende katten hun oren spitsen. Die mogen nu even niet hier zijn en dus verjagen we ze met een driftig “kssss”. Ik vind het wel heel leuk, maar ja, rustig zitten in de tuin is even niet aan de orde. Wil je net je glas pakken, strijkt een merel neer op de schutting, zijn bek vol wormen. Dus schieten we in de “stilhoud modus” tot pa of moe naar het nest vliegen en we de kleintjes horen piepen. En net hebben we een slokje genomen, dan komt er alweer een andere ouder met proviand aan.
Nog even, dan vliegen ze uit en is de tuin weer van ons. Al zal ik het gepiep dan wel weer missen.
Er komt regelmatig wat nieuws op de markt. Zo kregen wij deze week reclame voor een nieuw drankje: Fïnley en let dan op die twee puntjes op de i….
Volgens de folder met echt vruchtensap, zonder kunstmatige zoetstoffen en conserveermiddelen.
Tot zover leek het me wel wat. Alleen die idiote reclame-omschrijving: Fïnley heeft de perfecte balans tussen subtiele bubbels en verfijnde smaken, met delicate aroma’s en een uiterst gebalanceerde bitterheid. Daarmee was het speciaal ontwikkeld voor degene met een verfijnd en ontwikkeld smaakpalet.
Hhhhmmm, naar mijn gevoel net iets te veel blabla… Is het lekker of niet…??
Dat vind ik toch zo heerlijk, er op uit en dan ergens picknicken. En het liefst op z’n Engels, met zo’n fraaie picknickmand vol proviand, koele drankjes en een groot geruit kleed, echt servies, glaswerk en bestek.
Nou ja, in de praktijk komt het neer op plastic bordjes, kleffe boterhammen en is de drank toch behoorlijk warm geworden. Maar het idee blijft, zeker als je zo’n leuke oude auto ziet, met zo’n mooie mand achterop.
Afgelopen vrijdag vond ik een betaalpasje. Nou ja, iemand anders vond het en gaf het aan mij. Hij wist niet wat ie er mee aan moest, dus legde hij het probleem bij mij neer.
En ja, wat doe je dan? Er staat een naam en een rekeningnummer op, maar daar begin je niks mee. Was het misschien iemand die ik op Facebook kon terug vinden? Maar na een beetje zoeken, vond ik de tip om er simpel achter te komen. Ik maakte 10 eurocent over naar de rekening van het pasje en meldde dat ik het pasje gevonden had. Ik kon via mijn mobiele nummer bereikt worden. En ja hoor, de volgende dag belde de eigenaresse op. Ze had het pasje nog niet eens gemist, maar was blij dat ze het zo terug had. Eind goed, al goed dus.
Al jaren vind ik dat Franse chansons op de Nederlandse radio een ondergeschoven kindje zijn. En als ze dan wat draaien, is het vaak een liedje dat al bijna grijs gedraaid is of nog erger, een Franse zanger(es) die in het Engels zingt.
Ik was er dan ook als de kippen bij toen Stefan Stassen in Goudmijn vroeg om wat onbekende Franse liedjes door te geven. Het duurde een paar weken, maar zondag werd ik ineens opgebeld en werd La Marguerite van Charles Aznavour gedraaid. Ik mocht er zelf even over vertellen en aan het eind, oh wat een heerlijke verrassing, bleek ik ook nog de gouden plaat te hebben gewonnen.
(klik op de foto om het fragment te horen)
