Wekenlang kijk je er naar uit en dan… is het ook alweer voorbij. Eigenlijk waren de 11 dagen in Engeland en Wales te kort. We hadden gekozen voor een reis, waarbij alles van te voren vastlag. Makkelijk dat wel. Maar voortaan doen we het toch weer zelf. Op internet stond een aantrekkelijke reis voorgeschoteld. Maar toen puntje bij paaltje kwam bleken de bestemmingen anders te zijn. Jammer, want nu ervoeren wij de reisdagen als soms te lang, maar ook soms te kort. En de B&B-adressen zouden wij niet allemaal gekozen hebben. Niet vanwege de overdaad aan roze rozen en kwikken en strikken in het interieur, maar meer vanwege de plek waar ze soms waren. Of vanwege de afstand tot de plaatsen die wij beslist wilden bezoeken.
Maar desondanks hebben we het toch heel fijn en gezellig gehad. Groot Brittannië is prachtig. Zeker als je de binnenwegen neemt. Dan rij je mijlenlang door een landschappelijk platenboek, ontdek je dorpjes waar je zo een TV serie kunt opnemen. Zie je huisjes met bloemen aan de muren en in de tuinen, waar romantische kleuren elkaar beconcurreren. En we boften met het weer. Zon, warmte, bijna elke dag en nauwelijks regen. Leo reed vrolijk en behendig links en nam de honderden “roundabouts” met gemak. En ik…. ik liet me prinsheerlijk rijden.
Binnenkort vertel ik er uiteraard meer over, maar in de diashow krijg je alvast een indruk wat we zoal gezien hebben:
Category Archives: Persoonlijk
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Nobelprijswinnaar Bob Dylan. En ja, het is nog steeds het oude liedje… how long must a man…
Deel dit op:
Komwegaan
Samen met schoonzus en zwager vormen wij een clubje met de vrolijke naam “Komwegaan”. En dat doen we dan ook regelmatig. Dat kan natuurlijk nooit gratis, dus hebben wij daarvoor een gezamenlijke girorekening. Daarop storten we maandelijks een bedrag, waarvoor we een straatje van 1/5 Staatsloten kopen. Natuurlijk met de hoop dat die enorme klapper een keer zal vallen. Dat is helaas nog nooit gebeurd, maar wat niet is…. We storten meer dan de loterij kost, dus we sparen wat, winnen kleine bedragen en zo groeit de kas. Daarvan gaat de club dan gezellig op reis 😉 😉 😉
Toen de rekening geopend werd, hebben alle vier leden mee getekend op het formulier van de ING-bank. Natuurlijk met alle mogelijke informatie over wie we zijn, waar we wonen, wanneer we geboren zijn en weet ik al niet meer. Dat moet zo’n bank natuurlijk ook weten.
Maar die informatie moet regelmatig ge-update worden. Laatst kwam er ook weer iets ter tekening en eerlijk gezegd, ik heb het even laten liggen. Maar dan krijg je een aanmaning. Dus stuurden we het gevraagde op. Dachten we. Maar nee, er ontbrak nog iets. En toen kwam er een brief op poten van de Manager Know Your Customer Center. Als we niet als de wiedeweerga dat formulier zouden opsturen, dan werd de rekening geblokkeerd. Nou vraag ik je… We hebben die girorekening al jaren, storten daar regelmatig wat op, er gaan wat bedragen af. Verder gebeurt er niks. Geen duistere overboekingen, geen exorbitante bedragen, geen dubieuze debiteuren, geen rood staan…
Dus was ik zeer pissig en dat heb ik die meneer dan ook in uiterst keurige, maar zeer vinnige bewoordingen laten weten. Wat een omhoog gevallen druiloor!
Deel dit op:
Boek
Wie houdt van Downtown Abbey of van Upstairs-downstairs zal zich zeker amuseren met de boeken De dochters van Cavendon Hall en De vrouwen van Cavendon Hall van Barbara Taylor Bradford. Er gebeurt veel in het leven van de kinderen van de graaf, maar echt heel erg opwindend is het niet.
Natuurlijk zijn de meisjes allemaal sprankelend, mooi, betoverend mooi zelfs. Ze hebben het druk met de bals en jachtpartijen. Wat zullen ze aantrekken, wie zal hun danspartner zijn. De mannen zijn mannelijk, drinken whisky en rijden paard. Er lijken geen zorgen te zijn, maar zo verloopt het leven natuurlijk niet. Want niet alleen blijkt het kasteel niet zo stevig meer te zijn, zijn dorpsbewoners niet allemaal even hartelijk en moeten ook adellijke jongens in het leger.
Aardige boeken, niet diepgravend, niet heel bijzonder. Voor op het nachtkastje, want nare dromen krijg je er niet van.
Deel dit op:
Boek
Alleen de titel al trok me aan. En toen ik las waar het boek over zou gaan, was ik meteen om. Niet voor niks, want het leest als een trein.
Amanda heeft een winkeltje in vintagekleding in New York en krijgt een hele stapel oude kleding ter verkoop aangeboden. De oude vrouw die de kleding aanbiedt is niet erg spraakzaam en die japonnen zijn wel mooi, maar passen ze nou in haar winkeltje? Dan, als ze de kleding uitzoekt, ontdekt ze een dagboek. Dat moet ze wel lezen en dan beginnen geschiedenis en moderne tijd een beetje door elkaar te lopen. Niks in het leven is toevallig en beslissingen moeten op een bepaald moment genomen worden.
Je switcht van heden naar verleden en het oude New York herleeft. En eindelijk neemt ook Amanda een besluit. Heerlijk boek om bij weg te dromen…
Deel dit op:
Huishouden
Nee, ik vind het helemaal niet leuk, het huishouden doen. Het moet, want anders vervuilen we. Maar ik heb er echt een hekel aan. Het is zo nutteloos, in de zin van “je ziet er niks van”. Want wat ik vandaag heb gestoft en gezogen, is morgen alweer bedekt met een nieuwe laag stof. De ramen lappen heeft geen zin, omdat het toch weer gaat regenen. En ook aan opruimen lijkt geen eind te komen.
Gelukkig heb ik een man die niet let op elk pluisje, blijmoedig zo nu en dan de stofzuiger hanteert en het verder niet zo heel veel uitmaakt of alles nu wel of niet brandschoon is. Natuurlijk let ik er wel op dat toilet en badkamer schoon zijn, dat we altijd frisse en schone was hebben. Want hekel of niet, plichtsbesef drijft me tot schoonmaken.
Soms denk ik wel eens, na weer zo’n boek vol Engelse landhuizen met rijen bedienden, leefde ik toch maar in die tijd. Maar als kind van een normaal arbeidersgezin zou ik natuurlijk nooit de status van landlady hebben bereikt. Voor mij was er hoogstens een baantje als zoveelste dienstmeid weggelegd.
Dus tel ik mijn zegeningen en haal dweil en poetslap te voorschijn, zet de radio aan en voor ik het weet lijkt mijn huis weer om door een ringetje te halen.
Deel dit op:
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor een jazz-icoon, Jean Toots Thielemans, met Bluesette:
Deel dit op:
Wegenwacht
Vroeger reed de wegenwacht op een stoere motor, dik ingepakt in leren jas en helm. Maar tijden veranderen, want het werd met de jaren comfortabeler. De bekende gele autootjes reden op de Nederlandse wegen. Eerst klein, maar allengs groter. Er moest ook steeds meer in, want elke auto had zo zijn eigen onderdelen nodig.
Maar nu is het repareren van een auto weer heel anders. Printplaatjes hebben de onderdelen weggedrukt. En in Amsterdam is het verkeer soms zo chaotisch, dat je er met een auto nauwelijks meer vooruit komt. Dat moest dus anders en nu komt de wegenwacht dus….. met de bakfiets. Compleet met navigatie apparatuur en computer. Ja, ja, ook dat is vooruitgang…
Deel dit op:
Klagen… helpt niet
Niet alle dagen schijnt de zon en niet alle dagen ziet het leven er vrolijk uit. Maar er over klagen helpt je niet. En dan is het goed als je daar even op gewezen wordt. Dus voor iedereen die het even niet ziet zitten, kijk goed naar dit bord 😉 😉 😉
En geniet van wat je hebt!!
Deel dit op:
Boek
Bruisend Amsterdam verlaten voor een boeiende baan als dierenarts in Ierland is een grote beslissing. Toch deed Liza het. Alleen maar mopshondjes en parkieten behandelen stond haar niet aan. Ze wilde het grotere werk, koeien, varkens, het echte werk waar ze voor gestudeerd had. Maar ja, in het kleine Ierse dorpje was het werk dan wel boeiend, de mannen waren dat allerminst. Toch is er één, die wel aantrekkelijk is. Woest aantrekkelijk zelfs. Maar zou die nou ook wel oog hebben voor die Nederlandse dierenarts? Het lijkt er niet op, maar dan gebeurt er iets wat alles op zijn kop zet.
Enkeltje Ierland van Charlotte de Monchy is een gezellig boek, aangenaam geschreven en met verrassende wendingen. Kopje thee, koekje erbij, opgekruld op de bank en lezen maar.
