| Elk jaar koop ik ze weer, trays vol met vlijtige liesjes. Ze doen het prefect in onze achtertuin, waar al vroeg de zon schuil gaat. Een paar bakken aan de muur en op de terrastafel. Natuurlijk moeten ze regelmatig water hebben, want het zijn wel een beetje nathalzen. Maar ze belonen je met een overdaad aan bloemen. |  |
 |
Helaas is het maar van korte duur, de bloei van de irissen. Dit jaar waren ze een hele week wel erg mooi en lieten ze zich van hun beste kant zien. Jammer genoeg maakte één flinke regenbui een einde aan de pret. Toen lagen ze plat over het pad en moest de schaar erin.Dit jaar voor het eerst bloeiden ze zo uitbundig. En dat terwijl ik eigenlijk besloten had ze op te ruimen. Niet omdat ik ze niet mooi vond, maar juist omdat ze maar een paar bloemen gaven. Dat had ik vorig jaar met floxen. Die groeiden tegen de klippen op, maar bloeiden maar matigjes. Het kwam er niet van om ze uit te steken en toen, bloemen, bloemen en nog eens bloemen daarna. Zouden ze dat aanvoelen? |
| Wat zijn we toch druk met het weer. Het is te warm of te koud voor de tijd van het jaar, het regent te veel, te weinig, te hard.Afgelopen vrijdag was het inderdaad ineens bloedheet, nadat we een paar dagen er voor nog dachten dat de herfst begonnen was. En meteen paniek!!!
Waarschuwingen over onweer, hevige windvlagen, code geel. Waarom genieten we nou niet gewoon van wat er is. Want veranderen kunnen we het toch niet. |
 |
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
De vrucht valt plotseling van de boom, |
Een paar jaar geleden kocht ik wat planten ruit (Thalictrum Aquelegifolium) voor bij de vijver. Een mooie plant, met akelei-achtig blad en donzige bloemen op lange dunne stelen. Het lijkt een tere plant, maar ze houdt zich prima in weer en vooral wind. Dit jaar werd ik aangenaam verrast. Het was me wel opgevallen dat één van de planten niet wilde bloeien. Maar nu ineens wel. Niet in lila, zoals de andere, maar in sneeuwwit. Dat vind ik altijd toch zo wonderlijk. Want waarom heeft die ene plant nou toch zo lang gewacht en hoe kan die nou ineens wit zijn? Nou ja, ik zal er niet over tobben. Gewoon genieten!
Deze klusjesman in Todi (Italië) is voorbereid op elke klus. In zijn kleine autootje vervoerde hij een hele ijzerwinkel. Alles netjes gerangschikt en zo voor het grijpen. Dus iets op te hangen, te repareren of te vervangen, je hoefde hem alleen maar te roepen. Makkelijk hoor, zo’n mannetje.
Voor meer reparatie klik je op Stuureenfoto. Meedoen kan natuurlijk ook altijd.
Zoals uit mijn blognaam al blijkt, knutsel ik graag. Maar ik vind handwerken ook leuk en lezen, koken, reizen. En niet te vergeten tuinieren. Niet dat ik zo’n nette tuin heb. Er groeit nogal eens een onkruidje en onze borders zijn een beetje een ratjetoe. Maar dat vind ik nou juist zo leuk. Als er iets opkomt, wat totaal onverwacht prachtig blijkt te bloeien. Zoals deze sierui. Ik vind dat een natuurwondertje. Uit zo’n onooglijke bol komt een perfect mini boeketje van tientallen bloempjes. Mooi toch?
En oh ja, hobby is het weekthema bij Stuureenfoto. Neem ook daar eens een kijkje en doe mee als je wilt.
 |
Op aanraden van Bettie en Wieneke dit boek in de bieb aangevraagd. Alleen kreeg ik niet deze titel, maar “Het knoopjeskabinet”. Gelukkig ging het om hetzelfde boek, wel een oudere uitgave. De eerste paar bladzijden was ik enigszins verward, omdat ik niet goed wist wie wie was. Maar de stamboom hielp me op weg en allengs vond ik het zo mooi, dat ik er maar met moeite los van kon komen. |
Edmund de Waal beschrijft zijn familiegeschiedenis zo levendig en echt. Je kunt bijna de geur ruiken die in de 19e eeuwse kamers hangt en je voelt de aanwezigheid van hun vrienden, zoals Proust, Monet, Manet, Renoir, Degas.
In die tijd is handel met Japan nog maar net mogelijk en daar vinden kunsthandelaren de mooiste dingen. Die dan weer grif in de handen van rijke kunstliefhebbers overgaan. Zoals de netsukes, kleine beeldhouwwerkjes in ivoor of glanzend hardhout, die dienen als een soort knopen aan een kimonoriem.
Na verloop van tijd komen de netsukes in het bezit van een familietak in Wenen, waar ze een beetje uit de toon vallen en onopgemerkt blijven. Alleen de kinderen bekijken de netsukes met een eigen en liefdevolle blik. De rijke Joodse familie ontkomt niet aan het nazi-geweld en moet vluchten, met achterlating van alle kunst en kostbaarheden. Alhoewel, de hele verzameling netsukes wordt wonderbaarlijk gered en komt via omwegen weer terug bij de familie. En via een even wonderlijke speling van het lot weer terug in Japan, al is dit nog niet het eindstation.
Een prachtig boek over kleine, maar schitterende kunstwerkjes.
| Dit is het teken dat het voorjaar echt begonnen is. En of de zon nou schijnt of de wolken de dagen grauw en grijs kleuren, dit blijft een zonnig gezicht.
Helaas, het duurt maar een paar dagen…
|
 |
Na een dipje in de inspiratie kwam vorige week ineens het idee bij me op om weer eens wat doosjes te maken. Zo’n idee moet een beetje sudderen. Want hoe het er uit moet zien, weet ik dan wel zo’n beetje. Maar hoe ik dat dan ga maken, daar kan ik nog wel eens lang over nadenken. Maar met de lente en de zon kwam ook het idee. En dit zijn ze geworden. Zeskantige doosjes, groot genoeg voor wat snoep of een rond stukje zeep. Met deksels die een beetje lijken op een kardinaalsmuts, of een kerkdak.
