Gelezen

Posted on by

Gelezen heb ik altijd wel, maar nu lees ik wat meer. Lekker rustig op de bank, thee ernaast en je dan verliezen in een mooi of leuk verhaal. Ik kende de schrijver Colm Toíbím niet. Maar Bettie schreef over Nora en was zeer positief.

03-boek Gek genoeg is het verhaal helemaal niet meeslepend, er gebeurt vrij weinig lijkt het. Maar dat is toch niet helemaal waar. Nora, moeder van twee (pre)puberzonen en twee bijna volwassen dochters, is weduwe geworden. En dat zet haar hele leven op z’n kop. Ze verliest niet alleen haar man, maar ook haar hele zekerheid van bestaan. Nu moet ze zelf beslissingen nemen en daarover kan ze nog wel eens tobben. Maar allengs zie je haar groeien. Ze neemt besluiten, gaat werken, maakt vrienden en vriendinnen en vindt zo haar eigen weg. En ontworstelt zich aan het benauwende, zeer katholieke, Ierse bestaan in de jaren 60.

Zeer lezenswaard!

 

Hiroshige

Posted on by
 03-hiroshige-2 Al in december hadden we een dag geprikt om naar Leiden te gaan, naar de tentoonstelling in het Sieboldhuis over de berg Fuji. Maar ja, dingen liepen anders en dus was ik er nog steeds niet geweest. En binnenkort zou de tentoonstelling sluiten… Dus planden we de eerste dag van maart voor een treinrit naar Leiden. Het weer, dat maandag zo mooi was, was gisteren zo slecht als het maar kon zijn. Maar we lieten ons niet afschrikken en na een kopje koffie en een tosti bij “Catwalk” gingen we naar het Sieboldhuis.

Met de lift zoefden we naar de zolder van het gebouw, waar de tentoonstelling te zien was van allerlei prenten met de Fuji als focuspunt. De meeste prenten waren van Horishige, die Fuji-san diverse malen van verschillende gezichtspunten uit heeft vereeuwigd.

Telkens weer bewonder ik die prachtige afbeeldingen, de kleuren die zo mooi verlopen en het vakmanschap dat er van afstraalt. Het was een lust voor het oog en met weemoed herinnerden wij ons eigen zicht op Mount Fuji.
Wie er ook nog wil gaan kijken, kan nog terecht tot 27 maart, want de tentoonstelling is met drie weken verlengd.

Wandelen

Posted on by

Omdat het zondag zo mooi was, besloten we een lekker stukje te gaan wandelen in het Kralingse Bos. Even een iets andere omgeving en toch niet te ver weg. Het was best al druk, maar dat kon ons eigenlijk niet zo schelen. Tussendoor een kopje koffie in de zon, op een terras. Reden om dat als “geluksmoment” te memoreren op Facebook.
Gisteren was het ook zulk stralend weer. Leo beloofde dat hij ’s middags mee zou lopen, omdat ik in eerste instantie toch nog een beetje aanhikte tegen alleen op pad gaan. Maar bij nader inzien besloot ik er toch op uit te gaan. Ik liep een stuk over het Ommoordse veld, wat verder dan vorige week en nam de lange weg terug. Och, het was niet meer dan zo’n 50 minuten in rustig tempo. Maar wat voelde ik me blij en voldaan. Dat had ik toch maar mooi weer helemaal alleen geflikt. Ik ga steeds verder “back to normal” en dat is gewoonweg prima!!
En onderweg maakte ik nog wat foto’s, want de natuur is altijd mooi, maar in deze tijd toch wel een ietsie pietsie mooier.

Geld

Posted on by

Vorige week kwam ik al zappend langs het programma “Een dubbeltje op z’n kant”, waarin mensen met torenhoge schulden geholpen worden hun financiën weer in orde te brengen. Ik heb er met stijgende verbazing naar gekeken.
Want dat je in een rottige situatie kunt belanden, kan ik me wel voorstellen. Maar als je weet dat er bijna onoplosbare schulden bestaan en als je dan toch vrolijk allerlei dingen blijft kopen, daar kan ik me daar geen voorstelling van maken.
Misschien ben ik wel heel ouderwets. Want als je geen geld hebt, dan kun je ook niet kopen. Dat je boodschappen doet en eten en drinken haalt, is natuurlijk vanzelfsprekend. Maar geld, veel geld, uitgeven aan luchtjes, sieraden, weer nieuwe kleertjes voor de kinderen, allerlei opschik voor in huis.  Ik kon het maar niet begrijpen.
Wat me ook zo bevreemdde, was dat de man in kwestie totaal geen idee had wat er onder zijn ogen afspeelde. Hij keek blijkbaar nooit naar de afschriften, dat was niet zijn taak. Dat mevrouw er een rommeltje van maakte, nou ja….
Gelukkig had Annemarie van Gaal de zaak wel goed door en is er uiteindelijk een goed plan gekomen en worden inmiddels de schulden wel afgelost. Dat is natuurlijk ook de insteek van het programma.

Wandelen

Posted on by
02-blogfotos- 23 Bewegen is goed voor een mens en na de operatie was dat dan ook doel numero 1. Weer gewoon kunnen bewegen. Lopen, eerst heel korte stukjes. Een blokje om leek al een hele lange weg. Maar gaandeweg loop ik al weer best behoorlijke stukken.
Als het weer tenminste meewerkt! En dat deed het vorige week.

Tijd dus om ’s morgens eens een lekker stukje te wandelen. Gelukkig wonen we dicht bij de Rotte en dat was ook ons doel, met verderop de kinderboerderij “De blijde wei”. En dan merk je meteen dat het gelukkig steeds beter met me gaat. Want was ik eerst nog vooral bezig met “lopen”, dit keer had ik ook al wat meer belangstelling voor de omgeving. Zag ik dat het groen overal begint uit te lopen en genoot ik weer van dat heerlijke uitzicht over de Rotte. Het was een wandeling van ruim een half uurtje, dus nog geen lange afstand. Maar stevig doorstappen deden Leo en ik wel. En dat dat lukt, daar ben ik heel erg blij mee!

Ontwerp

Posted on by
02-blogfotos- 26 De foto bij dit blog toont mijn (toch nog wel fraai gevormde 😉 ) been in mijn steunkous. Zo’n kous schijnt noodzakelijk te zijn, dus draag ik hem elke dag. Maar wat me nou verbaast, is dat de fabrikant zijn merk zo prominent op de bovenkant van die kous heeft gezet. Dat had natuurlijk ook gewoon aan de onderkant kunnen zitten, buiten beeld. Maar nee, als ik de kous draag met een doorzichtig pantykousje erover, schijnt dat merk er duidelijk doorheen.

Oh ja, ik weet wel dat zo’n kous medisch is en geen opwindend onderdeel van mijn voorkomen behoeft te zijn. Maar het oog, dat wil toch ook wat. Dat de kous ook nog eens oogverblindend wit is, daar heb ik wel begrip voor. Al was een wat minder witte kleur misschien wat aangenamer en natuurlijker?
Nou ja, nog een paar weken en dan mag ie waarschijnlijk uit. Dus waar maak ik me druk om.

PS: zat ik vorige week te kijken naar “Born every minute” op TLC en zag ik diezelfde kousen ineens voorbijkomen. Die krijgen de zwangere vrouwen daar aan voor de bevalling. Ik ben dus in goed gezelschap, zal ik dan maar denken.

 

Vooruitgang

Posted on by

Het is inmiddels wel tijd om eens te melden hoe het met me gaat. Nou, eigenlijk heel erg goed! Nadat ik thuiskwam, ben ik elke dag een stapje (of zelfs meer) vooruit gegaan. Nee, geen grote stappen, maar wel telkens meer in de goede richting.
Voelde ik me de eerste dag nog zo slapjes en had ik weinig zin, de dag daarop voelde het al veel beter. Het is natuurlijk een beetje aftasten van wat ik kan en mag.
Tillen is uit den boze. Dat kan ik ook nog niet. Maar de tafel afruimen gaat prima, al loop ik met elk bord apart naar de keuken. Dat is helemaal niet erg, want lopen is erg goed voor me. En daar helpt een stappenteller me bij. Ik had hem al geïnstalleerd op mijn telefoon en nu doet ie werkelijk dienst. Elke dag zie ik het aantal dagelijkse stappen oplopen.
Uiteraard hou ik me nog heel gedeist. Ik mag geen auto besturen, maar laat me wel lekker rondrijden. Maar als het weer het toelaat, lopen we ook een stukje. Of doen we uitgebreid boodschappen, waarbij ik in het begin het karretje duw. Wordt het me te zwaar, dan geef ik het aan Leo.
Ik slaap niet meer alleen op mijn rug, maar lig nu ook weerclekker op mijn zij. De wond is inmiddels keurig geheeld en doet nauwelijks nog pijn. Nu moeten de hechtingen verteren. En paracetamol neem ik ook steeds minder vaak. Aan-en uitkleden gaat ook steeds beter. Leo is inmiddels zeer bedreven in het sluiten en openen van BH-tjes. Maar alles wat ik zelf weer kan, doe ik ook zelf. Alleen die steunkous, die moet hij bij mij aan- en uittrekken. Hij gaat dan zo lief door de knieën, alsof hij me een huwelijksaanzoek gaat doen. Maar ja, we zijn al lang getrouwd 😂😂😂

En soms zit er een dag tussen, die niet zo soepel verloopt. Een dag waar ik vooral beren op de weg zie, niet weet wat ik nou voel en er vele tranen vloeien en de paniek hevig toeslaat.
Toch komen we langzamerhand aan weer meer en meer “gewoon” leven toe. En dat is toch wel reuze snel. Gelukkig maar!

Koken

Posted on by

Al jaren kookt Leo zo nu en dan. Hij heeft een aantal gerechten, die hij keer op keer kookt en waarvan ik altijd met smaak eet. Maar ja, nu hij meer dan zo nu en dan kookt, wil ook hij wel eens wat meer variatie. Tijd voor experimenten dus!

Vorige week las ik bij Koken met Karin een recept met bloemkool. Het leek me erg lekker en Leo ging de uitdaging aan. Samen deden we boodschappen en zondagmiddag ging hij de keuken in. En dit stond er ’s avonds op tafel.

Wie het ook eens wil maken (en dat is zeker een aanrader), is hier het recept:

4 personen:
1 kleine bloemkool (500-600 g)
700 g aardappels
500 g rundergehakt
1 grote ui
2 knoflooktenen
1 klein blikje ansjovisfilets
2 eetl kappertjes
200 ml crème fraîche
250 ml water
1 klein bosje platte peterselie
1 ferme snuf cayennepeper
1 volle eetl maïzena
1 losgeklopt ei
scheut olijfolie
zout & peper uit de molen		  02-blogfotos- 13

Oven voorverwarmen op 200 °C.
Verdeel de bloemkool in piepkleine roosjes. Zet op met kokend water en kook beetgaar.
Schil de aardappels en snij in ½ cm. dikke schijfjes (1/2 cm). Kook in kokend water met wat zout ook beetgaar, zo’n 5-7 minuten.
Snipper intussen ui en knoflook, snij de ansjovis in stukjes en fruit dit alles zachtjes een paar minuten in wat olie in een hapjespan.
Voeg het gehakt toe en bak op hoog vuur rul.
Klop de maïzena los in wat water.
Giet de rest van het water en de crème fraîche in de pan. Breng al roerend aan de kook, meng het maïzenawater erdoor en laat de saus iets indikken. Breng pittig op smaak met peper, cayennepeper en fijngehakte peterselie.
Vet een ovenschaal in met wat boter of olie en leg de helft van de aardappelschijfjes er in. Leg daarop 2/3 van de bloemkool plus alle kappertjes.
Giet daarover 2/3 van de gehaktsaus.
Dan het restant aardappel en bloemkool.
Meng het losgeklopte ei door de overgebleven gehaktsaus en verdeel dit over de bovenkant.
Laat het gerecht in de oven in ca. 30 minuten gaar en goudbruin worden.

Tip:
Bloemkool niet te lang voorkoken, die gaart in de oven gewoon door. De aardappels daarentegen moeten wel echt goed doorprikbaar zijn, dat scheelt oventijd. Ik probeerde het ook met van die gevacumeerde voorgegaarde schijfjes uit de supermarkt, maar die bleken in de oven toch nog bijna een uur nodig te hebben.

EET SMAKELIJK!!

Bron: Koken met Karin