Vorige week zaterdagmiddag ontdekte ik in de bieb dit boek van Patricia F. Wessels: “De wensdagen”. En zondagavond was het uit! Je kunt wel zeggen in één adem. De schrijfster 
vertelt over haar hippie-jeugd in de Jordaan. Ze was een buitenbeentje, want haar ouders waren gescheiden en zij en haar broertje werden door haar moeder alleen opgevoed. En de Jordanezen vonden die alternatieve moeder, met haar zachte “g”, op z’n minst een beetje bijzonder.
Patricia en haar broertje Lukas genieten van een fijne jeugd, met veel vrijheid, avontuur, zonder al te veel strakke regels en beperkingen. Maar wel met weinig geld en dus zo nu en dan geen eten op tafel, al bedenkt moeder daar heel creatieve oplossingen voor.
Alleen maar leuk en zorgeloos dus? Nou nee, want net als ieder ander heeft ook dat leven een rauw schaduwrandje. Want hoe moeder ook probeert het gezin “heel” te houden, vader is toch altijd de grote afwezige. Hij stuurt wel brieven vanuit Indonesië, komt ook wel eens naar huis. Dan is het feest en verzint hij de wensdagen. Alles wat ze wenst, gebeurt. Bijna alles, liever gezegd. Want die aller-, aller-, allergrootste wens blijft onvervuld. Daar mag zelfs niet over gesproken worden. Terwijl die toch zo simpel te vervullen is. Maar andere wensen daarentegen zijn zelden te gek en worden werkelijkheid. Als papa weer weg is, keert ook het verdriet en de somberheid terug in het Water- en vuurhuisje. En dan worden er dingen gezegd en gedaan, zonder dat de volwassenen zich realiseren hoeveel impact dat op de kinderen heeft.
Je begrijpt, ik vind het een dijk van een aanrader!
Leuk
Na een lange reis moet een mens wel eens eventjes naar de wc. Gelukkig is dat in een museum nooit een probleem, al zijn er heel veel verschillen te beschrijven in de een of andere toiletgelegenheid. In het Fries Museum is alles consequent in het Fries, maar gelukkig ook in het Nederlands aangegeven. Al snapte ik deze aanduiding meteen. Het gaf me een beetje “ouwerwets” gevoel. Als kind kwam ik nog wel bij familieleden met een toilet buiten, het huisje. Dus de aanduiding “húskes” was voor mij genoeg, de grafische verbeelding vond ik ook wel mooi. Gek, maar ik zag in de figuren een verpleegster en een soldaat. Maar ja, die moeten ook wel eens plassen nietwaar?
Deel dit op:
Vallen
Ik heb het niet zo op selfies en nu al helemaal niet. Want ik ben even niet om aan te zien. Donderdagmorgen, net toen ik wilde gaan wandelen, ben ik gevallen. Boem, met mijn neus op het asfalt. Nee, gelukkig, er was niks gebroken en ik kon meteen weer terug naar huis lopen. Maar ik ben wel geschrokken en mijn neus zag er even niet zo mooi uit. Hij werd dik, gloeide, en is inmiddels bont en blauw, met uitlopers onder mijn beide ogen. Bij de super ontlokte het al iemand de vraag “wie heeft er gewonnen?” terwijl daarbij Leo schaapachtig werd aangekeken. En ook anderen suggereren flauwtjes dat hij misschien…? Maar nee, ik struikelde over de hond van onze buurman. Ik stond even met hem te praten en wilde daarna verder lopen. Maar ik had helaas niet gezien dat zijn hond me voor de voeten liep. Voortaan dus eerst maar even kijken waar ik loop…!
Deel dit op:
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Zaz, een jonge chansonnière met een chanson, dat me helemaal vrolijk maakt. En ik hoop anderen ook!
Deel dit op:
Bezoek
Daar stond ie ineens aan de vijver. Tjemig, wat is zo’n reiger groot. Veel te groot voor ons kleine watertje, waar trouwens geen vis in te bekennen is. Maar goed, dat kan hij niet weten. Hij keek eens rond, bestudeerde de vijver uitgebreid, maar ja helaas… geen vis dus. En weg vloog ie. Dat kostte nog moeite, want de aanvliegroute is maar beperkt.
Misschien had hij daarom wel een beetje de pest in en wilde hij ons betaald zetten. Want twee dagen later zat onze achtergevel onder de stront. Dat werd dus ragen met de ragebol en ramen lappen. Allemachtig, wat kan zo’n beest schijten!
Deel dit op:
Annie M.G. Schmidt-dag
Ze is en blijft één van mijn favoriete Nederlandse schrijfsters en ik vind een speciale dag om haar te eren dan ook heel normaal. En hoe ik dat dan doe? Met een liedje over een klein lelijk eendje. Het plaatje werd in 1960 als reclame uitgegeven door Citroën. Tekst -natuurlijk- van Annie M.G. Schmidt en de muziek van Paul Chr. van Westering.
klik op de foto om het liedje te horen
Deel dit op:
Boek
Eva Vriend-De helpende hand. De gheschiedenis van de thuiszorg in Nederland, een interessant gegeven, maar soms wel een beetje droog. Alle politieke besluiten, wisselingen en gesteggel rondom de zorg in Nederland zijn niet te vermijden in een wetenschappelijk onderzoek. Maar daar ging het mij niet om. Ik wilde graag weten hoe de thuiszorg in Nederland was ontstaan, hoe het vroeger ging en hoe het beleefd werd. En gelukkig lees je dat ook in de verhalen van de verschillende geïnterviewde vrouwen.
Eva Vriend’s moeder was één van de eerste “gezinsverzorgsters” in Nederland. Maar kreeg later door ziekte te maken met diezelfde zorg, maar dan van de andere kant.
De opleiding, vaak in een internaat, was voor veel jonge vrouwen in de jaren 50 dé manier om de zorg voor jongere broertjes en zusjes te ontlopen. Het zorgen in een ander gezin was toch anders. Je taak was belangrijker, je had meer vrijheid. Gezinnen waar structuur ontbrak, moeder moest worden vervangen, het was veel en zwaar werk, maar voor de meeste vrouwen toch erg leuk. En wat een tijd brachten ze door in zo’n gezin, weken-, maandenlang. In de loop van de jaren verandert er een heleboel, niet in het minst omdat de kosten voor al die zorg de pan uit rezen. Tegenwoordig moeten gezinnen veel meer zelf oplossen. Thuiszorg is inmiddels verworden tot voornamelijk poetsen. Enkele dagen per week zorgen in één gezin is veranderd in elke dag bij meerdere gezinnen of ouderen klussen doen. Alles onder enorme tijdsdruk. Tijd voor een gezellig praatje, persoonlijke aandacht of bijsturen in het huishouden, het is er niet meer bij. Snel, snel, op naar de volgende cliënt….
Al met al toch een heel interessant boek. Ik kwam tot de conclusie dat het in het begin vrouwen zijn die de zorgtaken regelden, nu zijn het mannen die beoordelen hoe de hulp moet worden verleend. Vooral voordelig en efficiënt, maar met minder oog voor sociale aspecten en ten koste van de kwaliteit.
Deel dit op:
Wandelen
Elke donderdag is wandeldag, meestal niet al te ver van huis. Maar ja je moet je toch eens in het avontuur storten dus togen de Ganzenpassers vorige week met de randstadrail naar Landgoed Clingendael om daar een stuk te wandelen. Dat hadden meer mensen bedacht, want de Japanse tuin met zijn bloeiende azalea’s en rododendrons lokte velen. Het werd dus een beetje file-wandelen, maar we zagen toch wel erg veel moois. Natuurlijk stopten we even bij het theehuis om koffie en gebak te nuttigen en bij te kletsen. En daarna nog een stuk van Clingendael zelf, langs een bunker en weiden vol bloemen. Waarna we met bus en randstadrail weer terug naar onze eigen stad reden. Mooie wandeling, die misschien in een ander seizoen, met een ander natuurdecor, nog eens wordt overgedaan.
Deel dit op:
Fietsen
Overal in Nederland zie je fietsen staan, met name bij stations. In Amsterdam is een enorme fietsenstalling naast het Centraal station, duidelijk gemarkeerd met een ok al enorm groot bord.
Ik vraag me dan altijd af hoe je je eigen fiets daar weer terug kunt vinden. Maar blijkbaar is dat niet zo’n groot probleem.
Deel dit op:
Geen klagen
Laatst was ik met wat administratie bezig, toen ik ook meteen maar eens naging hoeveel ik vorig jaar nou aan ziektekosten had betaald. Zoals elke Nederlander betaal ik natuurlijk maandelijks mijn premie. Eerlijk gezegd, dat is geen kattenpis, maar een flink bedrag. En ook het eigen risico gaat vrijwel elk jaar voor een deel op. Er zijn altijd wel medicijnen die betaald moeten worden, steunzolen die niet vergoed worden of wat dan ook.
Vorig jaar was ik voor het eind van januari natuurlijk al door dat eigen risico heen. Ga maar na, twee weken ziekenhuis, twee keer ambulancevervoer, operatie, revalidatie. De rekeningen daarvoor tikten lekker aan. Maar uiteindelijk kwam ik tot de slotsom dat ik “slechts” het eigen risico had moeten betalen. Alle kosten, bij elkaar gelijk aan een luxe auto, werden gedekt door de verzekering.
Nou zijn er mensen, die dan zeggen dat je het inmiddels zelf betaald hebt, met al die hoge premie. Ja, dat klopt, maar dan had ik al 14 jaar die premie opzij moeten leggen. En dan nog was ik er niet mee uitgekomen, want in 2008 is er ook een behoorlijk bedrag voor mijn ziektekosten uitgegeven.
Het is natuurlijk een zinloze berekening, maar al die klagers mogen zich best eens realiseren, dat het in Nederland helemaal niet zo slecht geregeld is. Dat het soms misschien wel beter kán, maar dat het in andere landen beslist vaak veel slechter is.
