Gelukkig, ze kunnen weer gewoon doen. De hond uitlaten, op de fiets naar kantoor via de normale route en even een peukje roken op het balkon. De inwoners van Den Haag hebben geweten dat Obama op visite kwam, net als de mensen die rondom het Rijksmuseum wonen. Het was allemaal wel erg veel gedoe hoor….
Sommige mensen leven in een gezapig ritme, met zekerheden en nauwelijks twijfel. Zij begrijpen vaak niet dat anderen zoveel zekerheid te benauwend vinden en daarom op zoek gaan naar een ander leven. Die dan het avontuur zoeken en beginnen aan een ongewisse toekomst.
 |
Zo’n man was Rinus van Mastrigt, zoon van een Rotterdamse kruidenier uit de Zwart Janstraat. Als hij tijdens de crisis van de jaren 30 geen werk kan vinden, besluit hij naar Indië te gaan. Daar ligt werk genoeg voor een bouwkundige zoals hij. Alleen, de reis er naar toe is nogal duur. Waarom dan niet op de fiets? En zo begint een leven met vele avonturen, ups en downs, mooie en slechte tijden. We zouden er niet van op de hoogte zijn, ware het niet dat Carolijn Visser in contact kwam met de dochter van Rinus. Zij vertelt in Argentijnse Avonden over Rinus, zijn dochters, de familie en vele anderen wier levens door toeval (of het lot) met elkaar zijn verknoopt. Wie weten wil hoe Rinus en zijn dochters via Indië in Argentinië terecht komen, moet het boek maar lezen. Ik was geboeid van begin tot eind en las het in één adem uit! |
 |
Afgelopen week stonden twee berichtjes in de krant, die duidelijk maakten dat we soms geheel van de natuur vervreemd zijn.In het ene bericht staat dat men in Voorthuizen een kind hoorde schreeuwen in het bos. De politie werd gealarmeerd en ging op onderzoek en met een helikopter de omgeving afspeurde. En wat bleek? Het waren een stel dassen, die nogal luidruchtig in hun hol te keer gingen. Waarom werd niet duidelijk. |
Het andere bericht ging over gestamp dat men hoorde in Denekamp. Men dacht aan een inbreker en belde 112. De politie kwam echter tot de conclusie dat het hier ging om een konijn, dat op de grond stampte. Blijkbaar doen ze dat als er gevaar dreigt…
Dit is de finale van mijn Winterfotojacht 2014. Het (verplichte) zelfportret combineerde ik met de laatste opdracht “Koud hè?”. Bij gebrek aan echte kou, trok op een heerlijke lentedag mijn winterjas aan, deed een dikke sjaal om en zette een muts op. “IJskoud” zelfportret dus:
Voor de meeste opdrachten maakte ik meerdere foto’s, die ik in diverse blogjes zette. Klik hier om al mijn Winterfotojacht-blogs bij elkaar te bekijken of klik op elke foto afzonderlijk:
 Confetti |
 Bloem |
 Zwart-wit |
 Serie/verhaal |
 IJsbeer |
 Schaduw |
 Bokeh |
 Mijn kleur |
 Gevleugeld |
 Lijnen |
 Koud hè/zelfportret |
 Bloemetjesservies |
 Onverwacht gezicht |
 Stal |
 Herhaling |
| Bijna ben ik door de opdrachten van Winterfotojacht 2014 heen. Sommige vond ik best heel moeilijk, want wanneer strooi je nou met confetti? Ik had natuurlijk carnaval kunnen afwachten, maar eerlijk gezegd is dat niet zo mijn feest. Dus besloot ik om deze opdracht dan maar zeer vrij te interpreteren. |  |
Ik koos voor deze foto van een laan met kleurige krokussen, die als confetti op het gras waren uitgestrooid.
De serie foto’s die een verhaal uitbeelden vond ik ook lastig. Maar bij het plannen van een etentje bedacht ik dat foto’s van de voorbereidingen toch zeker een verhaal kunnen vertellen. De onderschriften spreken hier voor zich:
 Het begon met een kerstcadeau van onze jongste... |
 ... en het kiezen van een lekker recept... |
 ... daarna naar de toko voor alle benodigdheden.... |
 ... alles een tijdje lekker laten sudderen... |
 ... in de oven zetten en .... |
… en ja, dan had hier natuurlijk de foto moeten staan van onze maaltijd. Die ben ik gewoon vergeten te maken, maar het was heel gezellig, de pom was lekker en er bleef bijna niets over….. 😉 |
Ook in dit blogje heb ik weer een aantal opdrachten voor de Winterfotojacht 2014 gecombineerd.
| Dat het maar niet wilde winteren, had als voordeel de soms prachtige schaduwen die het vroege voorjaarzonnetje toverde. Dit lijkt een enorme vogel, maar het is het silhouet van onze tuinkast |  |
 |
En tijdens het speuren naar mijn lievelingskleur ontdekte ik deze schaduwen op de muur. |
| Het is maar gelukkig dat ik mijn cameraatje overal mee naar toe neem, want zo kon ik deze schakers in de bieb vastleggen voor de opdracht zwart-wit |  |
 |
Niet helemaal zwart-wit, maar ik vind het toch wel goed passen bij de opdracht. |
De opdracht bokeh bezorgde me bijkans hoofdpijn. Technisch heb ik het eerst eens goed bestudeerd. Ik maakte een hele opstelling, maar helaas, dat leverde geen bruikbare foto’s op. Eigenlijk wilde ik dit onderwerp laten schieten, maar toen zag onderstaande foto’s, die min of meer toevallig zijn ontstaan. Misschien past dat ook beter bij mijn stijl van fotograferen, ik hou niet zo van geposeerde foto’s.
| Eigenlijk wilde ik de schaduw van de bamboe op het hout benadrukken, maar de focus kwam nu op dat kale takje. Bokeh per ongeluk dus. |  |
 |
In Arboretum Trompenburg bloeide de toverhazelaar. Toverde die ook de bokeh-foto die hier zomaar ontstond? |
Bij Stuureenfoto zijn deze week “Stadsiconen” het thema.
En een icoon voor Rotterdam zal het nieuwe station vast worden. Deze week komt koning Willem-Alexander het officieel openen.
Naar goed Rotterdams gebruik heeft het al meteen een bijnaam gekregen: de puntzak. En als je het ziet, weet je wel waarom. Maar toch vind ik het mooi en naar mijn gevoel echt Rotterdams. Groot, duidelijk aanwezig, zonder tierelantijnen, zakelijk en vooral functioneel.
We hebben de bouw in de afgelopen jaren met regelmaat bekeken en hebben vooral bewondering voor de manier waarop oplossingen voor alle logistieke problemen werden gevonden. Okay, het was soms wat klimmen, de herrie was oorverdovend en de bouwputten schier oneindig, maar het treinverkeer bleef normaal doorgaan. En dat wil toch wel wat zeggen.
Dus, petje af voor alle mensen die aan de bouw van dit project hebben meegewerkt.
bron: http://ov-nieuws.blogspot.nl
| Schreef ik vorige week nog over mijn tegenzin in het huishouden, betrap ik mezelf er een paar dagen geleden op dat ik zingend de keuken stond schoon te maken. Nou ja, niet alles uitgebreid gesopt en gedaan. Maar ik had gebakken en dat geeft nogal wat rommel. Brood en taarten bakken vind ik heerlijk, vooral het stadium van deeg maken. |
 |
 |
Hoe uit zo’n hoop meel, kwark, gist, boter en eieren dan een mooi deeg ontstaat, dat klein begint maar rijst tot bijna het dubbele.
En dan de geur als het in de oven staat. |
Er was zoveel tijd en nou moet ik toch nog opschieten met mijn foto’s van de Winterfotojacht 2014.
Deze keer dus maar een paar opdrachten tegelijk.
De opdracht bloem had ik eigenlijk al snel klaar.
| Bij mijn bezoek aan het ziekenhuis fotografeerde ik een grote foto aan de muur. |  |
 |
De rommel-markt leverde dit plaatje op. |
 |
 |
| De opdracht stal leek in eerste instantie niet zo moeilijk, maar lag ook wel erg voor de hand. Ik koos voor dit bordje, omdat je daar geen fietsen mag stallen. De foto rechts maakte ik op een tentoonstelling over Kerststallen. Er waren er vele tientallen, maar deze bijzondere interpretatie vond ik zelf heel mooi. |
 |
Mijn kleur stelde me voor een dilemma. Want ik hou van kleur, maar wat ik in huis zet, is geheel anders gekleurd dan de kleding die ik draag. |
| Dus staan er diverse vaasjes en prulletjes in mijn favoriete kleur aqua, maar hangt aan de kapstok een rijtje heel andere kleuren jassen 😉 |  |
 |
Ik kon niet nalaten te grinniken toen ik deze foto in een woonblad zag. Zo’n wasrekje stond vroeger bij regenachtig weer met was rond de kachel. Eigenlijk vond mijn moeder het maar niets, ze liep liever de trap op naar de zolder om daar de was op te hangen. Maar soms was er te veel, of droogde het niet snel genoeg. Maar prettig vond ze het niet en ik al helemaal niet. Zo’n ongezellig gezicht, bah… Ik vond het ook altijd een beetje muffig gaan ruiken in huis. Had mijn moeder zo’n foto gezien, had ze zeker gezegd “Meisje, wat hebben we een heleboel waardevols weggegooid”. |
Nooit gedacht dat zo’n rekje nog eens helemaal top zou worden, en dat voor die prijs. Ach, alles komt een keer terug….
