Huishouden

Huishoudelijk werk….. ik loop er niet warm voor. In de ruim 40 jaar dat ik ons huishouden run, kan ik me telkens weer verbazen waar al het stof, vuil en viezigheid vandaan komen. We zijn schoon op onszelf, ruimen regelmatig op…. Toch ligt er telkens weer een lading (zichtbare) stof op de trap, moet de badkamer een beurt of kan ik toch echt niet om een rondje stofzuigen heen.

Vroeger had ik dan ook nog de indruk dat ik het deed voor de kat z’n viool. Nu helpt Leo veel meer mee en die ziet nu ook wel in dat er nodig weer eens iets moet gebeuren. En ook laat merken dat het er na ons geploeter weer spic en span uitziet.
Is het dan leedvermaak dat ik me verheug om te lezen over andere vrouwen, die duidelijk ook moeite hebben om het huishouden op rolletjes te laten lopen?

Ik lees met plezier de stukjes van Sylvia, Wieke en Aaf die zonder blikken of blozen schrijven over vaat op het aanrecht, onopgemaakte bedden, stapels ongestreken was of zoekgeraakte spullen. En die geen problemen maken als er eens een stofvlok dwarrelt, maar rustig verder lezen of er op uit trekken. Geen voorbeeldige huisvrouwen voor de preciezen onder ons, maar een sloddervos als ik spiegelt zich met plezier aan zo’n gezellig type 😉

Hiroshige

Oiso is de volgende pleisterplaats op de Tokaidoweg. Het regent dat het giet en de reizigers zitten weggedoken onder hun jassen. Gauw een schuilplaats zoeken in dit stadje.

collectie Tokio National Museum

En zo gaan reizigers nu door Japan, bij voorkeur met een (super)snelle trein. Alleen de naam (Tokaido) van één van de lijnen herinnert nog aan oude tijden.

bron: internet/flickr

Heer en Meester

Vanavond zit ik weer voor de buis. Sinds enkele weken kijk ik naar de serie “Heer en Meester” op zaterdagavond. Met Daan Schuurmans in de rol van Valentijn Rixtus Bentinck.Schuurmans is geknipt voor deze rol, hij manoeuvreert met souplesse in en door komische, gevaarlijke of amoureuze situaties. Blijft op en top gentleman, van zijn Italiaanse maatschoenen tot zijn keurig gekamde haar.

De serie roept bij mij herinneringen op aan The Saint of De Wrekers. Enerverend, humorvol en soms net iets “over the top”. Mooie vrouwen, snelle auto’s, champagne en kaviaar, maar ook misdaad, lijken en bad guys. Uiteindelijk komt alles natuurlijk goed, want tenslotte wordt elke dag een Valentijnsdag.

Wie de serie nog niet kent, hier kun je alle afleveringen terugkijken.

 

Winterfotojacht

Van de opdracht “IJsbeer” bij Winterfotojacht had ik weinig verwachtingen. Want waar vind je nu een ijsbeer, behalve in de dierentuin? Toch viel het achteraf erg mee, want ijsberen zijn nu best populair. Hier wat van mijn vondsten:

Deze waren voor een zacht prijsje te koop op een boekenmarkt.

Deze stond in een winkel

Om op te vreten, deze chocolade ijsberen

Hiroshige

Hiratsuka is de volgende pleisterplaats op de Tokaidoweg.Het is een idyllisch plaatje, van stress of rumoer lijkt geen sprake.

Collection of Tokyo National Museum

Bron: http://blog.japanican.com

Bron: http://buyo.blogspot.nl

Op dit blog vind je een foto van hoe het er nu uitziet en dat is een stuk minder idyllisch en landelijk.

Maar omdat Hiratsuka ook bekend is om het Tanabata-festival, zocht ik op internet een foto van dat evenement.

Schaatsen

De traditie van “schaatsen kijken” was er bij ons thuis niet.  Ik vind het prachtig dat onze schaats(t)ers  enorme prestaties leveren, maar het als maar rondjes rijden om te zien wie het snelst is, boeit me niet.
Maar mijn moeder en ik keken wel graag naar het kunstschaatsen. En vooral ijsdansen was en is nog steeds één van mijn favorieten.

En deze vertolking van Torvill & Dean van de Boléro van Ravel vind ik schitterend. En ik niet alleen, ook de jury beloonde hen met 9x een topscore!

Bij Stuureenfoto staan de Olympische Winterspelen ook in het middelpunt. Neem een kijkje en doe mee!

Winterfotojacht 2014

Afgelopen weken heb ik regelmatig foto’s voor de Winterfotojacht 2014 gemaakt, maar sommige onderwerpen kwamen nog niet zo mooi voorbij. Tot deze week, toen we een middagje Blijdorp deden.

Voor de opdracht gevleugeld kreeg ik van alles voor de lens, van prachtige vlinders tot boos kijkende gieren. Hieronder wat foto’s die ik maakte:

   

Al eerder maakte ik deze, al winkelend in de stad. Die passen toch ook mooi in dit bericht?

   

Hiroshige

Langs de Tokaido-weg lagen niet alleen herbergen voor de reizigers, maar ook vele tempels, met prachtige toeganspoorten, Torii. Zo’n Torii markeert de overgang tussen de profane (gewone) wereld en de heilige wereld. Waarschijnlijk leidt deze poort naar de Yugyoji tempel.

bron: http://kiritz.jp/2012/09/hiroshige-the-fifty-three-stations-of-the-tokaido/

 

Ik weet niet of de huidige tempel nog dezelfde is als in de tijd van Hiroshige, maar dit is een foto van de Yugyoji tempel nu.

bron: Google Earth

Dromen

Dromen zijn bedrog en dat is maar goed ook. Want soms droom ik zo beangstigend, dat ik mezelf toeroep om wakker te worden.
Het gekke is, dat alles wat in dromen zo logisch en samenhangend is, bij daglicht volkomen idioot is. Regelmatig spreek ik in mijn dromen met mensen die er al lang niet meer zijn. Of bevind ik me in situaties die totaal niet kunnen.
Maar laatst droomde ik en werd luid lachend wakker. Niet eventjes lachen, maar werkelijk de slappe lach. Ook Leo werd wakker en vroeg wat ik dan wel gedroomd mocht hebben. Toen ik uiteindelijk uitgelachen was, vertelde ik dat ikzelf verstopt zat in een grote jas en er uit probeerde te komen. Ja, en….? Nou…, daarom moest ik dus lachen. Ik vond het zelf ook erg flauw en weet nog steeds niet wat daaraan nou zo vreselijk belachelijk was.
Maar lachend wakker worden is wel een stuk prettiger dan angstig onder de dekens vandaan kruipen 😉  😉

Bruggenloop

Wie denkt dat ik me opgegeven heb voor de komende bruggenloop en nu hard aan het trainen ben, moet ik teleurstellen. Want onze bruggenloop wordt gewoon in wandeltempo gemaakt.
Afgelopen zondag was het zulk lekker weer, dat we ons rondje wel weer eens konden maken. We reden met de metro naar Beurs en liepen over de Willemsbrug naar de Erasmusbrug en daarna weer naar de metro. Onderweg maakten we nog een omweg naar het Fotomuseum om daar de tentoonstelling “Echte Rotterdammers” te zien.


Zoals altijd ging onze camera mee en dus maakten we diverse foto’s van de skyline en ander dingen die we zo onderweg tegenkwamen.
Door de stevige wind waren we lekker opgefrist en hongerig,Leo’s zuurkoolschotel smaakte dan ook voortreffelijk!