Raadsels

Nog zo’n huishoudelijk raadsel. Ik stop twee dekbedhoezen in de wasmachine, samen met de bijbehorende slopen. Natuurlijk elk afzonderlijk. En toch, als de was is afgelopen, rolt er één grote knoedel uit de machine. De slopen en de andere hoes is op wonderbaarlijke wijze in de ene dekbedhoes gekropen. Zelfs al de opening maar vrij klein is, gebeurt me dat. Het zou voorkomen kunnen worden, als je de hoezen en slopen netjes opgevouwen in de trommel zou stoppen. Dat doe ik dus sinds een tijd. Eerst meende ik dat het hielp, maar na een tijdje was het weer die vervelende opgehoopte zooi.  Waarom nou toch?
Ik weet wel, het is een probleem van uiterst kleine orde. Maar dat ik niet weet waardoor het komt, dat blijft me irriteren!!

 

Hiroshige

  De ferryboot brengt reizigers en goederen over de rivier bij Arai. De bootjes zijn klein en worden met de hand geroeid.Nu zullen de toeristen wel in grotere en comfortabele boten stappen. De kleine scheepjes op de foto lijken me vissersbootjes. Ze zien er tenminste niet erg geavanceerd uit, voor een zo modern land als het huidige Japan is.

Leedvermaak

Nee, ik heb helemaal geen leedvermaak, want voorlopig lijkt het er toch op dat we nog vele mooie dagen met zon in het verschiet hebben. En dat is heel fijn als je nu op de camping zit. Maar afgelopen week kreeg ik via “De Sandwich” dit gedicht toegestuurd. En ik heb er erg om moeten lachen. Vooral die zin over de baas, die zo nodig op vakantie moet, waardoor de dichter(es) gedwongen is te werken.  Enfin, lees maar:

Het wordt een slechte zomer

Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
Het regent tot in Spanje, u wist niet dat dat kon.
Het wordt een slechte zomervakantie, met veel mot,
de slaapzak klam en vochtig, de tent een druipsteengrot.

 

De campings in het Zuiden spoelen zomaar weg.
Het wordt een slechte zomer, ’t is zonde da’k het zeg.

Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
Veel storm en wervelwinden, dus ook geen badminton.
Gelukkig moet ik werken, de hele zomer door.
Mijn baas wou gaan kamperen, dus ik zit op kantoor.

Ik mag pas in oktober, zodat hij nu kon gaan.
Hij is naar de Pyreneeën en daar woedt een orkaan.

Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
De barbecue blijft binnen, ’t moet in de magnetron.
Zo tegen eind september dan knapt het zichtbaar op,
het was een slechte zomer, voor iedereen een strop.

Maar ik ga in oktober en dat is zonneklaar:
de allermooiste zomer valt in de herfst dit jaar.

Marijke Boon uit: Vandaar dat ik ween. Amsterdam, 1992

Corset

Dames van vroeger droegen een corset. Een vernuftig geconstrueerd geheel van stof, baleinen en veters. Mijn moeder had er zo een en daarmee hield ze haar taille en buik in bedwang. Ik moest wel eens helpen om de veters nog net iets strakker te trekken. Mijn moeder kreunde en steunde. Als het corset ’s avonds uit mocht, zal dat wel een hele opluchting geweest zijn. Wat een gedoe. Gelukkig dragen we dat niet meer.
Zo’n corset was meestal zalmroze, een kleur die ook favoriet was bij andere dameslingerie. Voor eens en altijd zal die kleur voor mij synoniem zijn met benauwd, ingeregen en marteling.
Hoe ik daar nou op kom? Nou, ik kreeg een boek met daarin allerlei oude reclames en één daarvan was deze. Zwart/wit weliswaar, maar de kleur kon ik er met gemak bij verzinnen 🙂 🙂

Roken

Het artikel heeft in diverse kranten gestaan en ik had het ook al op de radio gehoord. Een man in Düsseldorf wordt uit zijn huis gezet omdat hij rookt. Niet in de hal, maar in zijn eigen woning, waar hij al 40 jaar woont. De medebewoners zeggen dat ze er last van hebben, want hij lucht niet voldoende en de rook trekt

door het hele gebouw. Ook maakt de man de asbakken niet goed schoon en dat maakt de stank nog erger…
Er zal wel iets anders aan de hand zijn, maar ik vind het toch wel heel vreemd. Nog even en je moet toestemming vragen aan de buren of je een sigaretje mag opsteken.
Op de lagere school trakteerde ik op mijn verjaardag zuurballen en ging ik met een beker sigaretten voor de meesters en kersenbonbons voor de juffen de school rond. Nu zal je daar misschien wel de kinderbescherming mee op je dak krijgen. Hoe de tijdgeest kan veranderen…. Alles wat toen gewoon was en door iedereen werd geaccepteerd, is nu in de ban gedaan.

Hiroshige

Collectie National Museum, Tokio

In Mitsuke werden de reizigers door een boot gebracht. Het is een vlak landschap en daarin is nog niet veel veranderd.Het zijn niet alleen de prachtige houtsneden van Hiroshige die me boeien, maar ook dat je nu -via Google Earth- die hele Tokaido weg kunt volgen. De foto’s van het hedendaagse Japan vind ik daar ook.