 |
De inwoners van Minakuchi zijn druk bezig met het drogen van repen kalebas. Willen ze die verkopen aan de reizigers die Hiroshige volgde op hun reis? Of hebben die genoeg voorraad bij zich? Nu is het stil in Minakuchi, niemand te zien bij de zich in het water spiegelende huizen. |
 |
We gingen naar Kobe, vanuit Kyoto met de trein. Dat is op zich al een belevenis, maar daar over later meer. Kobe heeft drie stations, die dicht bij elkaar liggen en alle drie Sannomiya heten. Alleen worden ze bediend door verschillende treinmaatschappijen. Dat is dus lekker makkelijk, maar niet heus. Ons richtinggevoel hielp niet echt en onze plattegrond ook al niet. En na wat op goed geluk ronddolen, besloten we de weg te vragen. Ik gokte erop dat een jonge man waarschijnlijk wel wat Engels zou spreken. Helaas bleek “yes and no” zijn enige kennis van die taal te zijn. |
Hij keek lang en ernstig naar onze plattegrond, zuchtte diverse keren, humde wat en draaide zich toen om naar een man op een fiets. Of hij kon helpen?
“Chinatown?” Yes, dat kon ie. Hij stapte op en zijn fiets en gebaarde dat wij hem moesten volgen. Dat kon dus nog wel eens een flinke snelwandeling worden. Gelukkig begreep hij dat ook en stapte af om daarna in een straf tempo verder te lopen. Wij er enigszins hijgend achteraan. “Where are you from” vroeg hij. “Oranda” antwoordde ik. “Oranda? Oh…. Nederland! Eén, twee, drie, goeiemorrege!” Bleken we tussen de anderhalf miljoen Kobenaren juiste die éne te hebben gevonden die Nederland kende en er zelfs vaak geweest was. Hij kende Driebergen, Zeist, Utrecht, Amersfoort en natuurlijk Amsterdam en Rotterdam. Hoe hadden we dat zo kunnen uitkienen….
Aan het begin van Chinatown staat een enorm Boeddhabeeld. Mensen gooien muntjes op zijn buik. Dat hebben wij ook maar gedaan, als dank voor zoveel goeie hulp!
Al maanden van te voren zijn Leo en ik met de voorbereidingen voor onze reis naar Japan begonnen. Informatie in overvloed op het internet, maar niet alles is ook bruikbaar voor ons. Veel links verwijzen naar tips om het nachtleven in te duiken of vertellen hoe goed je kunt shoppen in Tokyo of Kyoto. Maar de sites van JNTO en Japanguide gaven veruit de meeste en beste inlichtingen.
Eerst werd in grove lijnen een plan uitgezet, dan gekeken welke periode we zouden willen en kunnen. En toen konden de details ingevuld worden. Met wie vliegen we en waar zullen we slapen? Welke trips kunnen we maken en hoe verdelen we ze over die drie weken? En zo kwam er toch wel een aardig programma te voorschijn.
Uren heb ik achter de computer gezeten om leuke plekken te zoeken. Ik leerde zo al heel veel over het land en raakte heel bedreven in het zoeken naar de juiste treinen, geholpen door Hyperdia. We planden lange dagen en wisselden dat af met rustige toertjes in de stad of wat dichterbij. Met wandelingen, maar ook met musea voor het geval het zou regenen. We wisten heel goed wat we niet wilden. Eindeloos shoppen, bijvoorbeeld. Dat kan overal en daar hoef je natuurlijk niet zo ver voor te reizen. Uiteindelijk kwamen we tot een reisschema, waarin alle dagen min of meer waren ingevuld. Met meer dan we zouden kunnen ondernemen, maar niet alles hoefde. Ook in Japan heeft een dag maar 24 uur.
De komende weken zal ik hier wat verslagen geven. Hopelijk reizen jullie met me mee 😉 😉 😉
Vandaag even geen blog. We zijn net weer terug van een lange reis en moeten nog bijkomen van de jetlag 😉 😉
Dit jaar is het 100 jaar geleden dat de 1e wereldoorlog begon. Een bittere strijd, waarbij miljoenen jonge mensen het leven lieten. Onder omstandigheden die mensonterend en verschrikkelijk waren. Zoveel jonge levens in de knop gebroken, zoveel verdriet, zoveel tranen, zoveel pijn.
Vier jaar later werd een wapenstilstandsovereenkomst getekend, juist op deze dag.
John McGrae schreef een prachtig gedicht over deze strijd. Het is vaak vertaald, maar deze vertaling van Bert Deben vind ik het allermooist.
In Flanders FieldsIn Flanders fields the poppies blow
|
In Vlaamse VeldenKlaprozen bloeien in Vlaamse klei
|
Leo kookt regelmatig en heeft een aantal favoriete recepten. Maar laatst vond hij op de site van Appie een nieuw recept. Met veel groente en niet zo heel erg ingewikkeld om te maken. En bovendien super lekker!! Deze soep komt vast veel vaker bij ons op tafel!!
| Voor 4 personen: 250 g chorizo (worst) 2 uien 1 zak paprikamix (3 stuks) 1 tl gemalen komijn (djinten) 800 g kikkererwten (blik) 350 g tomatensaus (tomato frito, pakje) 1 rundvleesbouillontablet 750 ml kokend water 1 stokbroodSnijd de chorizo in blokjes en de uien in halve ringen. Snijd de paprika’s in repen. |
 foto: www.ah.nl |
Bak de chorizo 1 min. in een soeppan zonder olie of boter.
Voeg de ui, paprika en komijn toe. Bak al roerend 4 min. op hoog vuur.
Laat de kikkererwten uitlekken en voeg ze samen met de tomatensaus, het bouillontablet en het water toe. Roer goed door en kook 6 min. op middelhoog vuur.
Breng op smaak met peper en zout en verdeel de soep over de kommen.
Serveer met het stokbrood.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Ik haat bloemen. Ik schilder ze omdat ze goedkoper zijn dan een model en ze bewegen niet. Georgia O’Keeffe |
In de jaren 80 was dit toekomstmuziek. “Het moet niet gekker worden”, vond mijn moeder. “Bellen op de fiets of in de auto….” Wat zou ze wel vinden van deze tijd, met z’n mobieltjes, tablets en gadgets, zoals horloges waarmee je de kinderen kunt volgen.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Piekeren is net als schommelen. Je bent wel bezig, maar je komt niet van je plaats |
Vannacht eindigt de zomertijd en zetten we de klok een uur terug. Dan is het weer vroeg donker en laat licht. Korte dagen, die met een beetje pech nooit echt helemaal licht worden. Maar misschien valt het mee en komt er een lekkere winter aan. Met sneeuw en ijs. Met prachtige dagen, stralend blauwe luchten en pittig, tintelend vriesweer.
Ach, we moeten afwachten en vooral niet klagen. Want er iets aan veranderen, dat kunnen we toch niet!
Langs de Rotte, winter 2012
