 |
Zie de reizigers strompelen op weg naar Kakegawa. In de tijd van Hiroshige bestonden en er nog geen treinen, was iemand zich bewust van het comfort dat er in deze tijd is. Want nu hoeft niemand meer te voet te sjouwen. Heel Japan is voorzien van prima spoorweg-verbindingen. De trein hier is een goederentrein, maar met de shinkansen is de treinreis een genot, met alle gemakken aan boord. |
| Ik kende de schrijfster niet, maar dit boek trok meteen mijn aandacht in de bieb. Ik twijfelde, legde het weg maar ben toch weer terug gegaan om het te lenen. En het stelde niet teleur. Hiroshi en Kenji zijn twee broers, die al jong wees worden en door hun grootouders worden opgevoed. Het boek begint in 1939, als de kinderen al naar school gaan. Hiroshi is groot en setrk en zijn liefste wens is sumo-worstelaar worden. Daar traint hij al hard voor. Zijn broertje is kleiner, geen vechtersbaas, dromerig. Hij kan uren kijken hoe een kunstenaar maskers snijdt en zou dat ook graag willen leren. Door de oorlog komen hun dromen op een zijspoor en na de oorlog moeten zij hun weg in het snel veranderende Japan zien te vinden. Hiroshi pakt zijn sumo-training weer op, Kenji weet nog niet wat hij moet beslissen, studeren of heeft hij toch voldoende talent om maskers te snijden? En past de liefde in hun leven? |
 |
Gail Tsukiyama beschrijft in mooie zinnen de hoogtepunten en de tragedies in het leven van beide jongens. Het boek geeft een goed beeld van de diverse tradities in het oude en nieuwe Japan.
Sommige dingen vergeet je je hele leven niet meer. Ze zijn vaak diep verstopt in je geheugen, maar een kleinigheid kan ze er zo weer uit toveren.
Dit boek vond ik op de 2e hands boekenkraam, bij ons in het winkelcentrum.
| Met één klap was ik weer zo’n jaar of negen, helemaal gek van ballet en vooral van zelf op ballet gaan. Maar ik had nuffig mijn neus opgehaald voor het balletklasje in het buurthuis en lessen bij een echte ballerina vond mijn moeder net iets te veel van het goede. Misschien had ze wel gelijk hoor, je moet klein beginnen. Maar ik wilde toen vooral groots leven. En natuurlijk zag ik alleen de glans en glitter en niet het bloed, zweet en de blaren van het beroepsballet.Mijn dromen gingen niet verder dan buigen voor een enthousiast publiek, in een prachtige roomwitte tutu, met naast me zo’n knappe danser.Maar op een dag kwam mijn vader thuis en haalde uit zijn tas een grote koek en een in bruin papier verpakt boek, dat hij die dag had gekregen. Voor uw dochter, had de mevrouw gezegd. |  |
“Meisje dans de wereld in” heb ik die avond meteen uitgelezen, al knabbelend aan de koek. Die vooral een bijsmaak van verf en terpentine had, maar dat deerde me op dat moment niet. Helemaal verloren was ik in de wereld van de dans. Het boek stond jarenlang op mijn boekenplank en ik heb het zeker tien keer herlezen. Toen is het met een verhuizing zoekgeraakt, weggedaan of ……?
Maar bij het zien van dat boek, zag ik meteen weer die tas van mijn vader voor me, proefde ik weer die smaak van verf en terpentijn en droomde ik weer even over die roomwitte tutu.
Kort nadat ik mijn eerste schreden op internet zette, ontmoette ik (virtueel) Bettie. Het klikte meteen en daar is een leuke vriendschap uit ontstaan. Uiteraard volgen we elkaars blog, ook op Pinterest komen we elkaar tegen. Maar niet te vergeten hebben we al veel gezellige dagen met elkaar doorgebracht. Meteen als we elkaar op het station gevonden hebben, start het gesprek en pas bij de laatste afscheidsknuffel verstommen we. Zo waren we vorige week nog in Amsterdam, favoriete stad waar altijd wel wat te zien is. Van de Noordermarkt tot Worldpressphoto. En regen, sneeuw of zon, dat maakt niet uit! We hebben altijd een prima dag!
| We houden allebei van snuffelen op rommelmarkten en als ik hier bij de 2e hands boekenkraam een meisjesboek tegenkom, denk ik onmiddellijk aan Bettie. Zo zijn er al een paar boeken naar Hoorn gestuurd. Vorige week stuurde Bettie mij het door haar gewonnen boek Rutger Bakt. Met op de doos een superleuk gedichtje, ook al zo’n gezamenlijke hobby. Net als het fotograferen van van alles en nog wat. Ik denk dat als we ons fotoarchief naast elkaar leggen, we bijna identieke foto’s tegenkomen. |  |
Bettie stuurt regelmatig een foto in voor Stuureenfoto en ik doe weer mee met haar fotothema’s. Het is een ware kruisbestuiving 😉 😉 Zo nam ik deze foto, een aantal jaren geleden in Hasselt. Komt vast nog wel eens van pas, dacht ik toen. En nu past dit gezellige bord ineens helemaal bij Bettie’s thema “Bordjes”.
En Bettie, jammer dat Hasselt iets te ver weg is, ander gingen we hier toch wel eens kijken….
Het kan natuurlijk niet altijd mooi weer blijven. Soms is een regenbuitje wel lekker, alle stof en vuil weggespoeld, de aarde weer verzadigd zodat alles weer kan groeien en bloeien. Maar zo als het hier nu regent, dat is me toch deprimerend!
Daarom maar een vrolijk deuntje bij mijn werk:
Al ver voordat Dolle Mina werd opgericht, was mijn moeder er een. Ze verloor in 1919 haar jaar moeder. Ze was toen net 11 jaar. Mijn opa wilde zijn zes kinderen bij elkaar houden, maar dat was niet gemakkelijk in die tijd. En daarmee begon een leven van het ene kosthuis naar het andere. Al snel moest mijn moeder mee helpen en geld verdienen, dus school schoot er bij in. En ook een mooie zangcarrière was niet voor haar weggelegd, al zong ze de sterren van de hemel tijdens het ramen zemen en andere huishoudelijk werk.
Mama ging in een “dienstje” en moest van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat sappelen. En het waren niet de leukste karweitjes die ze moest doen. Het was zwaar en ondankbaar werk. Nee, voor haar dochters had mijn moeder een andere loopbaan voor ogen dan die van dienstbode.
Wij moesten onze eigen boterham kunnen verdienen en niet afhankelijk zijn. Coupeuse, dat leek mijn moeder een mooi vak, waar altijd wel geld in te verdienen was. Helaas, mijn zus had daar totaal geen talent voor. Wel kon ze goed leren en daarom ging ze naar de HBS. In 1941 was dat voor een arbeidersdochter geen voor de hand liggende keuze. Rina kon dan ook in haar eigen onderhoud voorzien, toen ze op jonge leeftijd weduwe werd.
Ook ik maakte moeder’s droom van coupeuse niet waar, maar ging naar de MULO en werd secretaresse, onder andere bij Museum Boymans-van Beuningen.
Mijn moeder stond weliswaar niet op de barricaden of beschilderde haar blote buik. Maar een Dolle Mina was ze beslist!!
90 jaar wordt hij vandaag, Charles Aznavour. Z’n stem is uit duizenden herkenbaar, en hij is nog steeds een man met charisma.
Dit was één van de nummers van mijn eerste langspeelplaat. Ik heb hem nog en draai hem nog regelmatig met veel plezier.
Mes felicitations, Monsieur Aznavour!
Ik ben benieuwd of we van dit jongetje later nog meer zullen horen en zien. Ik keek met verbazing naar zijn talent:
klik op de foto om het filmpje te starten
Filodeeg, het deeg dat in de Mediterrane keuken gebruikt wordt om bijvoorbeeld baklava mee te bakken, wordt zo gemaakt.
Zo flinterdun krijg ik mijn deeg niet uitgerold en zo handig ben ik er ook niet mee! Misschien een keertje stage lopen in Turkije 😉
Er wordt we eens beweerd dat bonnetjes en zegels bij de boodschappen echt iets heel Nederlands is. Maar naar mijn gevoel kunnen de Amerikanen er ook aardig mee uit de voeten.
 |
Zo nu en dan zie ik het programma “Extreme couponing” voorbij komen. (Meestal) vrouwen die thuis al maanden of zelfs jaren lang in de weer zijn met het knippen van allerlei bonnen en dan met een grote envelop vol gaan winkelen in een mega-supermarkt. Enorme karren worden volgeladen met grote flessen wasmiddel, enorme hoeveelheden |
wc-papier, shampoo, chips, pastasaus of weet ik wat. Je denkt dat ze compleet failliet moeten gaan, maar nee…. Nadat de laatste boodschap van de band is gehaald, wordt de envelop overhandigd en begint de caissière alle bonnen in te voeren en zie je het bedrag teruglopen. Totdat het eindbedrag bijna op nul staat.
Je zou denken dat de vrouwen niets meer in huis hebben, maar ook dat is niet het geval. Thuis hebben ze namelijk meestal een enorme voorraad in de schuur staan. Een winkel is er niks bij. Maar wat moet je nou toch met 116 potten pindakaas of megadozen chips? Gebruik je dat allemaal zelf of deel je het uit? En hoe hou je dat allemaal goed?
