Collectie National Museum, Tokio
| Hiroshige’s reizigers zijn moe. Ze willen eventjes rusten langs de kant van weg. In de verte zie de lichten al van Hamamatsu. Nu schittert vooral de verlichting in de warenhuizen, speciaal aan het eind van het jaar. |
 |
 |
Het artikel heeft in diverse kranten gestaan en ik had het ook al op de radio gehoord. Een man in Düsseldorf wordt uit zijn huis gezet omdat hij rookt. Niet in de hal, maar in zijn eigen woning, waar hij al 40 jaar woont. De medebewoners zeggen dat ze er last van hebben, want hij lucht niet voldoende en de rook trekt |
door het hele gebouw. Ook maakt de man de asbakken niet goed schoon en dat maakt de stank nog erger…
Er zal wel iets anders aan de hand zijn, maar ik vind het toch wel heel vreemd. Nog even en je moet toestemming vragen aan de buren of je een sigaretje mag opsteken.
Op de lagere school trakteerde ik op mijn verjaardag zuurballen en ging ik met een beker sigaretten voor de meesters en kersenbonbons voor de juffen de school rond. Nu zal je daar misschien wel de kinderbescherming mee op je dak krijgen. Hoe de tijdgeest kan veranderen…. Alles wat toen gewoon was en door iedereen werd geaccepteerd, is nu in de ban gedaan.
Leuk bedacht, mooi uitgewerkt en een lief liedje. En voor later een mooie herinnering.
Collectie National Museum, Tokio
 |
In Mitsuke werden de reizigers door een boot gebracht. Het is een vlak landschap en daarin is nog niet veel veranderd.Het zijn niet alleen de prachtige houtsneden van Hiroshige die me boeien, maar ook dat je nu -via Google Earth- die hele Tokaido weg kunt volgen. De foto’s van het hedendaagse Japan vind ik daar ook. |
 |
Dit is de Kruiskade in Rotterdam in 1949. Ik was toen nog een baby, maar van latere jaren jaren herinner ik me dit beeld nog wel. De tram, de huizen en vagelijk ook de kerk. We kwamen nog wel eens in die buurt, want er woonde een oom. In één van de zijstraten, in een huis dat rook naar doorgekookte groente en natte was. |
| En met een ijzeren leuning langs de trap. Het huis bestond uit een woonkamer, met een klein achterkamertje en een keuken. Toilet op de gang, gedeeld met andere buren.
Nu is de Kruiskade een heel andere buurt, met heel veel buitenlandse winkels. Er zit een grote Chinese toko, veel Antilliaanse en Surinaamse winkels en op Koningsdag geurt het naar barbecue en exotische kruiden. Op de plaats van de kers is nu een park. Het is een kleurige en vrolijke buurt geworden. Wat een verschil… |
 |
Waar een slapeloze nacht al niet goed voor is. Want had ik als een roos geslapen, dan had ik dit programma niet gezien en het recept ook niet!
Maar nu zag ik hoe Buddy Valastro, bekend van The Cake Boss, een heerlijk recept klaarmaakte.
| Geroosterde bloemkool 1 bloemkool, in roosjes 8 teentjes knoflook, gepeld en in plakjes gesneden flink wat kerstomaatjes 3 sjalotten of kleine uien, in parten gesneden olijfolie rucola of spinazie 300 – 400 gram pasta (fussili of zoiets) broodkruim of panko geraspte Parmezaanse kaas peper, zout |
 |
Verwarm de oven op 220 graden.
Leg de bloemkoolroosjes in een ingevet bakblik. Strooi er de knoflook, tomaatjes en uienpartjes over. Meng broodkruim met peper, zout en wat parmezaanse kaas en meng dit door de groente op de bakplaat. Besprenkel met olijfolie. Zet het blik in de oven en rooster alles in ca. 45 minuten. Roer zo nu en dan even om.
Kook ondertussen de pasta in gezouten water. Neem een kop pastawater apart voordat ze wordt afgegoten.
Meng de geroosterde groenten met de pasta, roer er ook de rucola erdoor en zoveel water totdat alles smeuig is.
Bestrooi met nog wat Parmezaanse kaas en dien op.
De hoeveelheden zijn naar eigen inzicht en de rucola is optioneel.
Eet smakelijk!!
De prenten van Hiroshige fascineren me niet alleen om hun schoonheid. De reis die hij van Edo (nu Tokio) naar Kyoto in zijn houtblokken laat zien, is ook nu nog te maken. Sommigen doen dat ook te voet, maar met de trein bereis je min of meer hetzelfde traject. En ik doe dat hier door telkens een foto van nu bij de oude prent te zetten.
Collectie: Tokyo National Museum
Deze week zijn we in Fukuroi, waar de reizigers even een kopje thee nemen bij een theestalletje.
| Dat oude stalletje is er niet meer. Wie nu iets wil drinken of eten moet even zoeken. Maar vind je zo’n soort gordijn, dan kun je er wel van uit gaan dat daar achter iets te drinken of te eten te koop is. |  |
Deze buren hebben duidelijk geen overleg gehad over de carport voor hun deur. Of waren hier twee niet al te beste klussers bezig? De ene carport is hoger dan de andere, die dan weer halverwege het raam staat. Beetje vreemd!
Zelf zou ik me dagelijks groen en geel ergeren aan zoiets. Maar de situatie bestaat al langer en dus zal het hen wel niet zo veel uitmaken. Maar mooi, nee……
Ik heb iets met doosjes en verpakking. Soms zijn ze zo mooi, dan vind ik het zonde om weg te doen. Maar ik hou vooral van vernuftige verpakking, zoals deze lunchbox. Dat is bijna kunst!!
Klik op de afbeelding om filmpje te starten
 |
Als er vroeger bij ons thuis haring werd gegeten, zaten mijn moeder en ik ver van de tafel. Alleen de lucht al deed ons griezelen. Voor mijn vader geen probleem, die at ze dus helemaal alleen op! Later, toen ik bij mijn schoonouders kwam, was de opening van het haringseizoen een belangrijke dag van het jaar. Iedereen vond haring heerlijk en dus moest en zou ik ze leren eten. |
Mijn eerste haring had ik in uiterst dunne reepjes gesneden en bedekt met veel uitjes en tomaat. Maar naarmate ik ze vaker at, ging ik ze steeds lekkerder vinden. Misschien verandert je smaak wel, want nu kun je me wakker maken voor een broodje haring. Dat wordt dus weer heel wat broodjes haring eten deze zomer!
