Elke dag, soms wel vaker dan één keer, kijk ik op Pinterest. Het brengt me op ideeën, maakt me vaak vrolijk, ik lees er leuke quotes of wijze woorden en ik reis er me naar heel veel andere landen.
Zelf heb ik ook een aantal borden, waarop ik best veel “pin”. Maar eigen foto’s erop zetten doe ik niet zo vaak. En dat is jammer, want ik denk dat er heel wat mooie foto’s in ons archief zitten. Daarnaast wil ik best mijn weblog promoten.
Dus wie een kijkje wil nemen, klikt hier.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Het is gemakkelijk de geschiedenis te beoordelen, maar moeilijk om de toekomst te voorspellen. Anoniem |
Soms kun je zo oneindig zoeken naar iets dat er gisteren nog gewoon was en ineens, op onverklaarbare wijze, is verdwenen.
 |
Zo zocht ik vorige week naar de briefopener. Die ligt altijd op een speciale plek in een kastje. Hij is gesneden uit zwart ebbenhout en al tamelijk oud. Iemand bracht hem voor me uit Afrika mee en ik was meteen weg van het mooie gezichtje en het glanzende hout. Nou zijn we al een een tijdje aan het opruimen en dan kan er wel eens wat worden weggegooid, wat eigenlijk moet blijven. Maar dit leek ons toch niet iets dan je gedachteloos weg kiepert. We zochten op alle mogelijke plaatsen, maar zonder resultaat. “Dan zal ie toch wel met de vuilnisman zij meegegaan”, dacht ik tenslotte gelaten. |
Maar toen ik een netjes open geritste envelop zag, besefte ik dat die ná de vuilnisophaal was gekomen. Hij moest dus nog ergens zijn! Vuilnisbak, boekenkast, papierbak, keukenla… nergens te vinden. En waar vond ik hem? Tussen de glazen in wat bij ons “de bar” heet. Blijkbaar achteloos en zonder het te beseffen weggelegd.
Pfft…. een pak van mijn hart.
Trek in chips? Dit is zo gemaakt, helemaal naar je eigen smaak en niet zo slecht als die uit de supermarkt:
Klik op de foto om het filmpje te starten.
| Woonbladen, die vind ik zo heerlijk om mee weg te dromen. Hoe je een heel huis telkens weer anders kunt inrichten. Niet dat nou vaak gebeurt. Integendeel, wij zijn nogal behoudend en veranderen zelden iets in ons huis. Omdat we alle rommel en het gesjouw er om heen maar vervelend vinden en omdat we tevreden zijn met hoe het nu staat.Maar daar hebben ze bij al die woonbladen geen last van. Die moeten elke maand weer alles op de schop gooien en van kleur en stijl verwisselen. Is het de ene maand zacht roze en super romantisch, dan kun je er vergif op innemen dat de volgende uitgave vol met stoere stoelen in donkere kleuren staat. |  |
En daar zit ik dan, op mijn vertrouwde bank naast de al even vertrouwde tafel en denk zou ik dat willen, alles ineens donkerbruin? Zo’n grote ruw houten plank, die gigantisch veel plaats inneemt? Ach welnee, ik houd het gewoon bij het zelfde.
| Een nieuw jaar, nieuwe plannen. Er moet hier in huis het een en ander gebeuren. En dat gaat niet zo maar vanzelf. Je denkt “er moet nieuwe vloerbedekking komen” en dan begint de reeks van dingen die daarvóór allemaal gedaan moeten worden. Zoals de boekenkast opruimen. En daar ben ik nu mee bezig, te beginnen bij mijn kookboeken. Hoewel het me aan het hart gaat, heb ik toch al een behoorlijke schifting gemaakt. |  |
Maar wat moet er gebeuren met de overtollige boeken? Wie zou ze willen hebben? Geen idee, maar ik wil er niet mee lopen leuren. Even dachten we ze op een rommelmarkt te verkopen, maar het risico dat je er maar een paar verkoopt is vrij groot. En dan blijf ik nog met een heleboel boeken zitten. Dus heb ik ze aangeboden aan wat 2ehands (kook)boekenwinkels. En krijg ik daar geen respons van, dan gaan ze naar de kringloop. Maar ik heb in ieder geval wel een foto van alle boeken gemaakt. Daar kan ik dan nog eens naar kijken…
Zo en dan opnieuw aan de slag met de “gewone” boeken. En dat zijn er ook nogal wat!
PS: 3 keer raden wat ik gewonnen heb bij de Postcodeloterij: ja,ja een KOOKBOEK 🙁
| Een jaar lang stond hier elke week een houtsnede uit de reeks die Hiroshige maakte over de Tokaidoweg in Japan. Een weg die van Edo (het huidige Tokio) naar Kyoto voert, een tocht van ruim 513 kilometer. Toendertijd vele dagen, nu een fluitje van een cent met de trein. Dat ervoeren wij zelf, want wij reisden op dit traject van Kyoto naar Tokyo, in omgekeerde richting dus. |
 Comfortabel in de Shinkansen |
| Voor ons geen vermoeiende tochten, lopend over modderige wegen, in regen of storm. Nee, wij reisden zeer comfortabel per Shinkansen in slechts 157 minuten. Reizen per trein is Japan is heerlijk. Tenminste in zulke snelle treinen. Moet je elke dag in de spits naar je werk, dan zul je al gauw vergelijkingen maken als “haringen in een ton” of “sardines in een blikje”. |
 Een "Limited Express" |
| Wij hebben dat ook een enkele maal meegemaakt, al konden wij nog eens een trein voorbij laten gaan. Binnen een paar minuten kwam er toch weer een volgende. Ook druk natuurlijk, maar dan stonden we al voor in de rij en werden we vanzelf naar binnen geduwd 😉 |
 Spitsuur in Tokyo |
Foto: Gemeente Rotterdam
| Dit jaar kwam de kerstman met wel een heel bijzonder cadeautje uit de bus. Hij had daarbij de hulp van onze twee jongens, die heel sneaky in huis rondgesnuffeld hadden. Ze grepen hun kans toen wij op vakantie waren en zochten en vonden de oude schoenendoos met 8-mm films. Jaren geleden kochten we zo’n (toendertijd) supermoderne Fuica-filmcamera. Daar gingen filmpjes in van zo’n 3 minuten. Zonder geluid, maar wel in kleur. En natuurlijk filmden we er lustig op los. Vakantie met zus en zwager, vakantie naar Griekenland met de auto, de kinderen als baby, hun eerste stapjes, spelend met nichtjes. De visites van oma en opa, vakanties met de hele familie of met z’n viertjes. |  |
Natuurlijk hadden we al eens gezegd dat “we daar eigenlijk wel eens iets mee moesten doen”. Maar ja, dat blijft er dan bij en zo verstoften de films op zolder.
Maar de jongens hadden die nu netjes laten schoonmaken en digitaliseren. Wat een geluk dat Leo altijd zo keurig alle data en gebeurtenissen had vermeld op de envelopjes. Zo konden de films ook netjes aan elkaar gemonteerd worden. En lag daar dan ineens een doosje met twee DVD’s met alle films.
Nu hoeven we alleen de DVD af te spelen om terug in de tijd te gaan. Alles is eigenlijk nog van heel mooie kwaliteit. Dat het stomme film is, maakt het allemaal nog authentieker. Echt een heel bijzonder cadeau!!
In 1971 zag ik voor het eerst Scrooge, met Albert Finney. Het was mijn eerste afspraakje met Leo. Nog steeds is de film voor ons speciaal en kijken wij hem op Kerstavond. Dit liedje is voor mij het ultieme kerstliedje en ik wens jullie hiermee:
