Pindasoep

Vorige week maakte ik weer eens een keertje pindasoep. Lekker pittig, stevig en met een stukje brood erbij een hele makkelijke maaltijd, want het was veel te warm om uitgebreid te koken.

Voor 4 personen:
1 kipfilet, in blokjes
1 ltr. kippenbouillon (van een blokje)
1 flinke ui, gehakt
2 tenen knoflook, gehakt
stengel citroengras
stukje gember, gehakt
zakje soepgroente
ketoembar, koenjit, ketjap, sambal
4-6 eetlepels pindakaas
peper en zout naar smaak
olie

Fruit ui, gember en knoflook in een scheutje olie, voeg de ketoembar, koenjit en sambal toe.  Bak hierin de kipfilet zachtjes aan, voeg de soepgroente er door en schenk de kippenbouillon erbij.  Kneus het citroengras en laat in de soep meetrekken. Breng alles zachtjes aan de kook en laat ca. 15 minuten pruttelen.  Roer de pindakaas met een scheut ketjap en wat bouillon smeuig en voeg toe aan de soep. Nog even zachtjes laten doorkoken en op smaak brengen met peper en zout en misschien nog wat sambal. Verwijder voor het serveren het citroengras.

Wij aten er naanbrood bij, stokbrood smaakt natuurlijk ook.

 

PS: het is een eigen variatie op een recept van Allerhande

Rommelmarkt

Waar ook ter wereld, overal hebben mensen spullen die ze liever kwijt willen, maar waar anderen graag iets voor betalen. Dus vind je ook overal op de wereld rommelmarkten. En daar mogen wij graag op struinen. De leukste souvenirs, de gezelligste contacten kun je daar vinden. Vaak met handen en voeten, want ons Chinees of Vietnamees is niet erg geweldig. Maar met wat wijzen, tellen op je vingers en vooral veel lachen en knikken lukt het ons meestal wel iets te kopen.

Op deze markt in Beijing kocht ik een klein opiumflesje, in de vorm van een mannetje. Ik had het al eerder gezien, maar wilde nog verder kijken. Toen ik na een paar uur terug kwam, wist de verkoopster precies wat ik bedoelde en pakte het meteen tussen haar spullen uit.Nu staat het in onze hal en verwelkomt je bij binnenkomst.Niet alleen ik, maar ook Bettie is een rommelmarkt-freak. We hebben samen al diverse keren heerlijk tussen de 2e hands spullen gezocht. Vandaag start haar serie over rommelmarkten en ik doe daar dus graag aan mee.  

 

beste stuurlui

Wat er ook gebeurt, er zijn altijd mensen die vinden dat het beter had gekund, anders had gemoeten.
En nu was het niet anders. Na de ramp met vlucht MH017 waren er vooral zoveel berichten in de social media. Het kabinet moest dit, de regering moest zo, Rutte had beter…, Opstelten had niet zo… , waar bleef een steviger aanpak…
Het zijn meestal de mensen die aan wal staan, de beste stuurlui natuurlijk. Maar als je echt aan het roer staat, dan moet je schipperen, laveren tussen vele klippen (om de metafoor nog maar even te gebruiken).
Of de beslissingen die de laatste dagen genomen werden, ook werkelijk de juiste zijn, zal de geschiedenis leren.
Maar ik denk dat het belangrijkste gelukt is, namelijk de slachtoffers zo snel mogelijk naar Nederland brengen. Dat zoiets voor velen te langzaam ging, is begrijpelijk. Dat we tandenknarsend de lompheid en schaamteloosheid van de seperatisten hebben moeten aanzien, witheet van woede om zoveel gebrek aan respect, was onverdraaglijk.
Maar had het anders gemoeten? Hoe dan? Met de vuist op tafel, grote woorden, waardeloze dreigementen?
Nee, de regering heeft gedaan wat nodig was en kon. En in het bijzonder Mark Rutte heeft onder de gegeven omstandigheden de rust en waardigheid behouden, die past bij een regeringsleider.  Zeer prijzenswaardig!!

Post

Jammer toch dat we steeds minder gewone post versturen. Als er straks alleen nog maar digitaal gepost wordt, verdwijnen de brievenbussen, maar ook de postzegels. Wij versturen nog wel regelmatig een kaartje, maar brieven schrijven we al lang niet meer. Toch had het wel wat, zo’n gezellige envelop, met daar op een mooie postzegel, zoals deze, met een fraaie blauwborst er op.

 

Post is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Neem een kijkje en doe mee.

 

 

 

Raadsels

Nog zo’n huishoudelijk raadsel. Ik stop twee dekbedhoezen in de wasmachine, samen met de bijbehorende slopen. Natuurlijk elk afzonderlijk. En toch, als de was is afgelopen, rolt er één grote knoedel uit de machine. De slopen en de andere hoes is op wonderbaarlijke wijze in de ene dekbedhoes gekropen. Zelfs al de opening maar vrij klein is, gebeurt me dat. Het zou voorkomen kunnen worden, als je de hoezen en slopen netjes opgevouwen in de trommel zou stoppen. Dat doe ik dus sinds een tijd. Eerst meende ik dat het hielp, maar na een tijdje was het weer die vervelende opgehoopte zooi.  Waarom nou toch?
Ik weet wel, het is een probleem van uiterst kleine orde. Maar dat ik niet weet waardoor het komt, dat blijft me irriteren!!

 

Hiroshige

  De ferryboot brengt reizigers en goederen over de rivier bij Arai. De bootjes zijn klein en worden met de hand geroeid.Nu zullen de toeristen wel in grotere en comfortabele boten stappen. De kleine scheepjes op de foto lijken me vissersbootjes. Ze zien er tenminste niet erg geavanceerd uit, voor een zo modern land als het huidige Japan is.

Leedvermaak

Nee, ik heb helemaal geen leedvermaak, want voorlopig lijkt het er toch op dat we nog vele mooie dagen met zon in het verschiet hebben. En dat is heel fijn als je nu op de camping zit. Maar afgelopen week kreeg ik via “De Sandwich” dit gedicht toegestuurd. En ik heb er erg om moeten lachen. Vooral die zin over de baas, die zo nodig op vakantie moet, waardoor de dichter(es) gedwongen is te werken.  Enfin, lees maar:

Het wordt een slechte zomer

Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
Het regent tot in Spanje, u wist niet dat dat kon.
Het wordt een slechte zomervakantie, met veel mot,
de slaapzak klam en vochtig, de tent een druipsteengrot.

 

De campings in het Zuiden spoelen zomaar weg.
Het wordt een slechte zomer, ’t is zonde da’k het zeg.

Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
Veel storm en wervelwinden, dus ook geen badminton.
Gelukkig moet ik werken, de hele zomer door.
Mijn baas wou gaan kamperen, dus ik zit op kantoor.

Ik mag pas in oktober, zodat hij nu kon gaan.
Hij is naar de Pyreneeën en daar woedt een orkaan.

Het wordt een slechte zomer, een zomer zonder zon.
De barbecue blijft binnen, ’t moet in de magnetron.
Zo tegen eind september dan knapt het zichtbaar op,
het was een slechte zomer, voor iedereen een strop.

Maar ik ga in oktober en dat is zonneklaar:
de allermooiste zomer valt in de herfst dit jaar.

Marijke Boon uit: Vandaar dat ik ween. Amsterdam, 1992

Corset

Dames van vroeger droegen een corset. Een vernuftig geconstrueerd geheel van stof, baleinen en veters. Mijn moeder had er zo een en daarmee hield ze haar taille en buik in bedwang. Ik moest wel eens helpen om de veters nog net iets strakker te trekken. Mijn moeder kreunde en steunde. Als het corset ’s avonds uit mocht, zal dat wel een hele opluchting geweest zijn. Wat een gedoe. Gelukkig dragen we dat niet meer.
Zo’n corset was meestal zalmroze, een kleur die ook favoriet was bij andere dameslingerie. Voor eens en altijd zal die kleur voor mij synoniem zijn met benauwd, ingeregen en marteling.
Hoe ik daar nou op kom? Nou, ik kreeg een boek met daarin allerlei oude reclames en één daarvan was deze. Zwart/wit weliswaar, maar de kleur kon ik er met gemak bij verzinnen 🙂 🙂