Bij elkaar

Afgelopen week waren we weer eens dagje vroeg weg. Want we hadden een lange reis voor de boeg, helemaal naar Workum. Dat is toch al gauw zo’n 3-1/2 uur treinen. Maar dat vinden wij helemaal niet erg, integendeel.

Workum is een leuk plaatsje, maar het eichte seizoen moet nog beginnen. Wij gingen niet voor de watersport, maar naar het hernieuwde Jopie Huisman Museum.  De schilderijen en de schilder kenden we van diverse tv-uitzendingen. Maar in het echt zijn de werken zo veel mooier. En het museum is een waar juweel. Alles hangt er ruim en er is veel gedaan om de entourage ook heel aantrekkelijk te maken. Bij binnenkomst krijg je een audiotour mee, die heel simpel werkt. Je richt het apparaatje op het logo bij de werken en meteen start het juiste verhaal. Soms kun je nog een aanvullend stukje uit interviews met Jopie Huisman zelf horen. En veel van de geschilderde voorwerpen liggen naast de werken in vitrines.
Jopie was een vodden- en oud ijzerman met een bijzondere filosofie. Voor hem was nieuw spul van nul en generlei waarde. Oud, doorleefd en versleten moesten de dingen zijn. Dan kregen ze een eigen ziel en verhaal. En dat schilderde hij met uiterste precisie, maar vooral met liefde. En zo wordt een oude deken, schoenen en een tas een prachtig schilderij. En krijgt de versleten pop een nieuw leven.

Kijk ook eens bij Stuureenfoto, want daar is het thema deze week ook al “bij elkaar”.

Spreuk van de week

bron: http://madeleine.datastress.com/
 

Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

 

Daarom heb je twee oren:
één om te horen en de andere
om het eruit te laten vliegen

Anne-Wil, Libelle

Overwoekerd

Het is allemaal begonnen met een klein stekje, stiekem meegenomen van een Frans vakantieadres. Wist ik toen veel dat klimop voor een habbekrats te koop is. Het stekje belandde bij het muurtje tussen ons huis en dat van de buren. En kijk nou eens, helemaal overwoekerd met klimop. We moeten zelfs oppassen dat de takken niet over het hout van onze gevel kruipen. Want dan beschadigt het. Dus knippen we regelmatig een heleboel weg. Maar nu even niet. Want gisteren ontdekte ik dat er een merelpaar zijn nest in de klimop aan het maken was. Af en aan vlogen ze, met grassprieten, pluizen en plantenslierten. Het oogt nog een beetje slordig en ik hoop dat de buurtkatten er nog geen erg in hebben. Dus maar snel nieuwe batterijen in de kattenschrik doen. En dan rustig wachten op eitjes en kleine mereltjes.

En heb je ook zo’n muurtje dat overwoekerd is met planten, kijk dan ook bij Stuureenfoto, want ook daar is deze week het thema “overwoekerd”.

 

Weerstand

Ik ben opgevoed met reinheid hoog in het huishoudvaandel. Bij mijn moeder thuis moest alles blinkend schoon. Zelf boende ik ietsje minder rigoureus. Maar wel kreeg alles regelmatig een schoonmaakbeurt.

Het was dan ook even wennen toen oudste ging studeren. Helemaal in Groningen, dus hij moest op kamers. Gelukkig vonden we snel een kamer in een studentenflat. Toen we er een kijkje gingen nemen, werden we begroet door een man, die riep: “Niet schrikken, ze hadden gisteren een feessie!” Al in de hal sloeg ons de lucht van te lang openstaande vuilnisbakken toe.

In de gemeenschappelijke keuken moest ik even slikken. Een lang aanrecht waar overal vuile pannen, borden en glazen stonden. Vier grote kookplaten, die aangekoekt en vettig waren. Twee koelkasten, in de één diverse bakjes met schimmige inhoud. Iets roods, dat lang geleden waarschijnlijk Foe yong hai was geweest, wat ondefinieerbaar groen met een wollig laagje. In de andere koelkast een behoorlijke voorraad bier, met krat en al. Moest ons kind hier wonen en leven? Jazeker, en hij heeft het er ruim vier jaar uitgehouden. Over de hygiënische staat daar heb ik maar niet lang getobd, dat moest ik loslaten. Maar weet je wat nou zo gek was? Hij was nooit ziek. Blijkbaar zorgden al die bacteriën daar in huis voor een weerstand van je welste.

Ik vertel dit verhaal, omdat ik laatst las (klik) dat kinderen minder ziek waren in gezinnen waar de afwas met de hand werd gedaan in plaats van met een vaatwasser. Minder schoon misschien, maar dat zorgt wel voor meer weerstand!

Recept

Vorige week kreeg ik zomaar een kookboek cadeau. Het is boek met Italiaanse recepten, heel maakbaar en vooral erg lekker.

Deze salade maakte ik afgelopen zaterdagavond. In Italië is het een voorgerecht, wij aten het als hoofdmaaltijd. Dus pimpte ik het geheel een beetje op met wat tomaatjes en een hardgekookt ei en nog wat stokbrood erbij. We likten na afloop onze vingers af.

Witte bonensalade met tonijn
Voor 2 personen:1 blikje witte bonen, afgespoeld en uitgelekt 1 blikje tonijn op olie, uitgelekt en in stukjes
1 citroen
1 kleine rode ui, in halve ringen
½ bosje peterselie, fijngehakt
2 eetlepels olijfolie
peper en zout naar smaakOptioneel:
(cherry)tomaatjes
hardgekookte eieren
 

Doe bonen, tonijn, uienringen en peterselie in een schaal. Rasp de helft van de citroenschil erboven en sprenkel de olie erover. Schep alles voorzichtig door elkaar. Breng op smaak met zout, peper en citroensap.

Verdeel de salade over 2 borden en garneer eventueel met wat tomaatjes en eieren. Leg op elk bord wat stukjes brood en besprenkel deze met olijfolie.

EET SMAKELIJK!!

Bron: Italian Inspiration

Egeltje

Zomaar een verrassing aan het ontbijt op zaterdagmorgen. Loopt er zomaar een egeltje over het terras. Het snuffelde even aan de broodkruimels, maar trok daar toch zijn fijne neusje voor op. Niet goed voor hem, maar wel voor de dikke merel die zich niet liet storen. Langs het tuinstel naar de border. Even snuiven aan het daslook, dat net boven de grond uitkomt.  

En dan hup, naar de buren en daarmee uit het zicht verdwenen. Hopelijk komt ie nog eens langs. Ik hou wel van dit onverwachte bezoek.

Gevelstenen

Het is verstandig om te kijken waar je loopt. Dan heb je minder kans te struikelen of in de hondenpoep te trappen. Maar jammer genoeg mis je dan ook een heleboel moois. Want vaak hebben architecten of bouwmeesters hele mooie versieringen in de gevels aangebracht. Het loont dus zeker wel de moeite om eens omhoog te kijken.

Gisteren waren we bij een lezing over de geschiedenis van de Binnenweg in Rotterdam. Vanaf het begin zo rond 1400 tot nu, van soppige kleiweg tussen de weilanden tot de mooie straat van nu (weer)! Ik ken de Binnenweg best wel goed. Ik zat in de buurt op de MULO, werkte een tijdlang vlakbij, liep er vaak tijdens de lunchpauze en nu woont onze jongste zoon er. Maar Gerard Peet vertelde toch een heleboel, wat ik nog niet wist. En hij liet ons foto’s zien van wat er allemaal voor moois en leuks te vinden is. En ineens herkende ik iets. Want die gevelsteen…, die had ik toch ook al eens gefotografeerd? Ja dus, want soms sta ik even stil en kijk eens goed om me heen, ook op zoek naar die kleine, maar toch heel mooie details.


Gevelstenen zijn ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Heb je ook een mooie, grappige of bijzonder gevelsteen gevonden, doe dan mee!