In de tijd dat in Museum Boijmans-van Beuningen werkte, hielp ik mee om een overzichtstentoonstelling van Carel Willink te organiseren. Uiteraard waren de kunstenaar en zijn vrouw Mathilde bij de opening aanwezig. Ik mocht ze begeleiden naar de zaal en nam ze mee in de lift. Die op dat moment dienst weigerde. Hoe ik ook drukte op het knopje, er gebeurde niets. Alleen mijn hoofd werd steeds roder en het klamme zweet brak me uit. Wat was ik blij toen Mathilde duidelijk zei “dan gaan we wel lopen”. En daar gingen we, in optocht, inclusief mevrouw Fong Leng.
Ik moest er aan denken toen we vorige week in Ruurlo in Museum More waren om de werken van Willink te zien en de vijf prachtige robes die Fong Leng voor Mathilde ontwierp te bekijken.
Category Archives: Uncategorized
Keramiek
Op de tentoonstelling van Inge Krebbers was ook keramiek te zien van Gerrie Oplaat. Veel werken vertoonden een soort van relatie met de schilderijen van Inge, maar waren toch ook weer helemaal uniek. En stonden dus ook op zichzelf. De objecten waren herkenbaar, maar met een flinke toef humor. Andere gaven juist de schoonheid en de verstilling van de natuur weer. Enfin, laten de foto’s voor zichzelf spreken.
Deel dit op:
Hernieuwde kennismaking…
Een aantal jaren geleden zag Leo toevallig een tentoonstelling en herkende hij de naam van de kunstenares. Dat was toch niet….? Hij noteerde zijn naam en adres in het gastenboek. En hij zocht de naam in het telefoonboek van de kleine plaats waar de tentoonstelling liep. Eén telefoontje maakte duidelijk dat het hier inderdaad ging om Inge, die ook deelnam aan de reis naar Zwitserland in 1960. Jemig wat een tijd geleden en wat leuk dat hij belde. Maar tot een werkelijke ontmoeting kwam het niet. Te druk, te ver… nou ja. Totdat hij een paar weken geleden tot zijn verrassing een uitnodiging voor een nieuwe tentoonstelling kreeg. Die was afgelopen zaterdag, in het Kulturhus in Holten. Even aarzelde hij of we er wel naar toe zouden gaan. Maar ik rook de kans om dan meteen ook naar Ruurlo te gaan, waar een collectie Willinks hangt en wat robes van Fong Leng te zien zijn. Lang verhaal kort verteld: we boekten een hotelletje, reden er heen en hadden een super weekend.
De tentoonstelling van Inge Krebbers werk was mooi en bekeken we met heel veel plezier. Het gezicht van Inge toen ze Leo zag, was goud waard. We komen niet zo vaak in de omgeving van Holten, maar misschien komen Inge en haar man nog wel eens in Rotterdam en dan zijn ze natuurlijk van harte uitgenodigd.
Naast de werken van Inge Krebbers is op de tentoonstelling ook keramiek te zien van Gerrie Oplaat. Daarover blog ik morgen.
De tentoonstelling is nog te zien tot en met 12 november 2017
Deel dit op:
Recept
Dit is niet mijn eigen recept, maar een van Rudolph van Veen. Die vind ik nog steeds zo heerlijk ontspannen koken. En dit broodje maakte ik al enkele keren, al bakte ik het dan in de airfryer. En het staat binnen een uur op tafel. Lekker bij een stevige soep!
Dit heb je er voor nodig:
Voor 1 brood:
1 rode ui , in halve of kwart ringen
2 takjes tijm , of theel, gedroogde tijm
110 g zachte geitenkaas
175 g zelfrijzend bakmeel
1 theel zout
0,5 theel versgemalen peper
1 ei
2-3 el melk
1 tl grove mosterd
een springvorm van ca. 18 cm.
Verwarm de airfryer voor op 180 °C.
Snijd de geitenkaas in blokjes. Meng het bakmeel met de ui, de helft van de kaas, de tijm, het zout en de peper.
Roer het ei los met 2 eetlepels melk en de mosterd. Voeg het aan het meelmengsel toe en kneed het tot een samenhangend deeg.
Als het deeg te droog is, iets meer melk toevoegen.
Vorm van het deeg een ronde bal, leg hem in de beboterde springvorm en druk de rest van de geitenkaas in het brood.
Bestrooi het brood met bakmeel en bak het in circa 35-45 minuten goudbruin en gaar. Laat het brood op een rooster afkoelen.
Snij het brood in plakken. Besmeer eventueel met wat boter.
En oh ja, die springvorm past maar net in mijn airfryer. Dat wordt dus moeilijk om hem er heet uit te halen. Ik vouw er daarom vóór het bakken een lange reep alufolie onderdoor, zodat ik hem er makkelijk uit kan tillen.
Deel dit op:
Toko
Zo nu en dan rijden we naar de grote Chinese toko in Rotterdam. Er zijn er meer, maar dit was, voor zover ik weet, de eerste. Vroeger was het er rommeliger, kon je er ook levende vis kopen en geurde de winkel naar een Chinese markt. Je kunt er verse oosterse groenten kopen, gedroogde visjes, onbekende kruiden en specerijen. De laatste jaren is het meer gestroomlijnd en werd ook het assortiment heel erg uitgebreid. Er komen niet alleen particulieren, maar ook veel horecamensen, die enorme balen rijst en grote zakken kruiden in hun kar laden. Het assortiment bami is onvoorstelbaar en er staan ontelbaar veel soorten sausen en onbekende groentes en vruchten in blik. Er is een enorme diepvriesafdeling, waar weer heel andere snacks liggen dan de bitterballen en frikandellen van de grootgrutter.
Wij kopen er niet zoveel, maar wij kijken en genieten van de vele kleurige potjes, flesjes en zakjes. Ik vind het gewoon een uitje, want sojasaus is ook bij de Appie verkrijgbaar, maar dat is toch net iets anders. Even me wanen in China en verbaasd rondneuzen.
Deel dit op:
Zelfgemaakt
Het hele jaar door maak ik kaarten voor verjaardagen, feesten en jubilea. Niet alle kaarten laat ik hier zien. Maar soms vind ik een kaart best de moeite waard om te tonen. Zoals deze kaart, die ik vorige week naar schoondochter stuurde.
Niet alleen maakte ik hem met plezier voor D. maar hij past ook mooi in challenge 279 van de Dutch Card Lovers.
Deel dit op:
Kruidentuin
Was het afgelopen zaterdag regen, regen, en nog eens regen. Op zondag scheen de zon en was het heerlijk wandelen daar in Zuid-Limburg.
Na het uitgebreide ontbijt reden we naar Schin op Geul, waar op dit moment kasteel Schaloen te koop staat.
Maar dat lazen we pas later. Want wij kwamen voor de kruidentuin. Gelukkig was die nog net de laatste dag van het jaar open. Een mooi opgeknapte kasteeltuin, waar groenten en kruiden groeiden, met bijenvolken, een oude watermolen, vijvertjes en poelen met kikkers en salamanders. Zelfs de bakoven was nog in gebruik, waar heerlijke vlaaien in werden gebakken.
Een kleine impressie van wat wij zoal zagen:
Deel dit op:
Raadplaatje…
Dit jaar voor het eerst een soort van alles-in-één viering van verjaardagen en andere hoogtijdagen gedaan. We vierden een familie-weekend in een gezellig huis. Daar over vertel ik later wat meer. Nu heb ik er even geen tijd voor. Dus blog ik alternatief met een raadplaatje 😉
In welke provincie waren we dit weekend?
Deel dit op:
Momentje….
Nog minder dan drie maanden is het alweer kerst. Hoog tijd dus om kerstkaarten te maken. Bij de Action had ik leuke stempels gekocht, met bijbehorende stansjes, om de gestempelde figuurtjes netjes uit te stansen. Ik had al een voorraadje gemaakt. Heerlijk ontspannen werk dat ik graag doe. Dus stempelde ik nog wat meer figuurtjes en daarna wilde ook die stansen. Maar waar was nou die @$* stans gebleven. Gisteren dacht ik nog “ik leg hem even hier, dan raakt het niet kwijt.”
Maar waar was ook al weer hier?
Volgens een wandelvriendin is dat een ‘seniorenmomentje’. En juist dat momentje maakt me razend en ook nerveus. Want dat zal toch niet de voorbode zijn …..?
Nou ja, gelukkig had de Action nog zo’n zelfde setje stempels en kan ik inmiddels weer verder. Maar ja, ….toch zoek ik nog steeds……
Deel dit op:
Herinnering
Vorige week vertelde Marthy op haar blog over de reis die ze dit jaar in Italië maakt. Dat bracht zoete herinneringen naar boven. In 1992 ging ik met een groep schildervrienden voor het eerst naar Toscane. We bezochten Florence, Siena, Montepulciano en ik was betoverd door de prachtige natuur van het land.
Na een paar jaar gingen Leo en ik samen naar Italië. En ook Leo was meteen onder de indruk. We huurden een auto en reden op de bonnefooi onze neus achterna. En zo kwamen we terecht in Montalcino. Van daaruit maakten we tochten naar bezienswaardigheden in de omgeving, zoals de “Abbazia di Monte Oliveto Maggiore”. Van buiten en van binnen zeer de moeite waard. En ik herinner me de prachtige zang die bij de trouwdienst uit de kerk klonk. Als ik terugdenk, krijg ik weer kippenvel.
Marthy bezocht de abdij van Sant’Antimo. Ik dacht dat het dezelfde kerk was, maar er blijken daar nog meer juwelen van bouwkunst te zijn.
Ik zou er zo wel weer naar toe willen… Misschien… volgend jaar…?
