De laatste tijd is het rondom ons huis niet meer zo stil. Overal wordt gewerkt. Het grootse project van de aansluiting van de A16 op de A20 levert nogal wat lawaai op en zal nog wel wat jaartjes duren.

Maar dat niet alleen, ook wordt er gewerkt aan de dijk langs de Rotte. Die loopt voor een deel ten noorden van onze wijk en met een paar stappen staan we er.

Mocht er wat met die dijk zijn, dan staan we dus ook in no time met onze voetjes in het water. Of moeten we zelfs vechten om ons hoofd boven water te houden. Om dat te voorkomen, worden de dijken verzwaard.

Het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard legt uit wat er zoal gaat gebeuren.

Toen we vorige week een stukje langs de Rotte liepen, zagen we dan ook enorme hoeveelheden zand, die gestort waren.

Tja, dat lawaai nemen we natuurlijk op de koop toe. Want een dijk die doorbreekt, dat willen we natuurlijk niet.

Waarom we de laatste tijd zoveel mandarijnen eten, weten we eigenlijk niet. Meestal haal ik wel een netje of wat zo rond kerst in huis. Maar afgelopen december waren de mandarijnen zo lekker, dat we ze in huis bleven halen.

En nog steeds staan mandarijnen hoog op onze boodschappenlijstjes. Leo brengt ze mee en ik zelf koop ze bij Appie ook vaak. Dus pellen we er regelmatig een paar. En nog steeds zijn ze heerlijk.

Dat niet alleen natuurlijk, ze zijn ook nog eens gezond. Boordevol vitamines, vezels en mineralen. Beter snacken met een mandarijn dan met chips, koekjes of stukjes worst. Ja toch, niet dan? 😉

Al langer probeer ik zo palmolie-vrij mogelijk te leven. Helemaal ontlopen kan ik het niet altijd. Maar zo min mogelijk moet haalbaar zijn.

Het betekent altijd de etiketten lezen en heel veel producten niet kopen. Beschuit was zo’n artikel. We hadden één soort palmolie-vrij gevonden, bij Albert Heijn. Volkoren beschuit, prima! En dat eten we dus dan ook al lang, bijna elke dag.

Maar een mens wil ook wel eens wat anders. Jammer, want alle andere soorten beschuit bevatten palmolie, ook die van Bolletje.

Maar kijk, ineens stond daar een heel vak vol met rollen beschuit zonder palmolie. En kunnen we proeven welke ons het best bevalt.

Nou geloof ik niet dat én AH én Bolletje hun oren hebben laten hangen naar mijn mening alleen. Maar het voelde toch als een klein succesje. Want de beschuit is nu niet alleen beter voor een mens, maar ook voor het milieu. En ook daar helpen alle beetjes. Duim omhoog!

Hadden jullie er thuis zo een? Zo’n handig meubeltje, met een tafeltje en stoeltje in een. Waar het even op je gemak kon bellen? Met plek voor het telefoonboek, ook al zo iets uit een ver verleden.

Bij ons stond de telefoon naast de bank, in de huiskamer. Gemakkelijk was het wel, maar van privacy was geen sprake. En als ik iets te lang belde naar de zin van mijn moeder, dan liet ze luid en duidelijk weten dat het nu wel genoeg geweest was.

Oh, wie had toen kunnen dromen van wat we nu hebben? Dat apparaatje dat je te allen tijde bij je draagt, waar je ook gaat of staat. Heel wat anders dan dat zware en logge bakelieten apparaat. Maar verliezen kon je die weer niet.

Ach, we hebben in ieder geval de foto nog van dit lieve meubelstuk.