Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Detectives

Posted on by
Ach ja, iedereen gaat tenslotte met pensioen. Dus ook knorrige oude TV-dectectives, zoals Inspector Frost. Jarenlang heeft hij op een heel persoonlijke manier louche en complexe zaken opgelost. Met behulp van of ondanks de tegenwerking van Mullet. Viel hij uit tegen halsstarrige leugenaars en verdacht hij ook weleens de verkeerde van moord.
En dat vond ik nou zo leuk. Hij was vooral heel menselijk met heel herkenbare trekjes. De slordigheid, het gebrek aan zin om de administratie bij te houden. Zijn gemopper en het jennen van elke nieuwe medewerker. En zijn ietwat troosteloos bestaan als weduwnaar.

Ik zal het zeker missen. Ik wacht dus maar op de herhalingen, die zeker weer komen gaan. Want de DVD´s kopen, dat gaat me weer te ver.

Voor deze allerlaatste aflevering is niet één, maar zijn er drie eindes gemaakt. Op de site van de KRO zijn de alternatieve eindafleveringen vanaf vandaag te zien.

Grenspost

Posted on by

Grenspost

Flarden in visioen gedrenkte wolk reizen in cyclonen rond
Rothonden vermaken zich met zielen in hun kaken malen
Uit het holst van het moeras wellen ongenaakbare vocalen
Dat vervloekte ritme altijd van gerammel & geknor van lege magen

Bij de laatste grenspost (waar ze wisten dat ze onbestaanbaar waren)
staat de felbegeerde oud-gereformeerde Nazidame zich te schroeien
aan de roodroodgloeiende noverbermist; pooiers op trompet,
zwijgend groepsportret van singer-songwriters op bloesems en frambozen,
pose met een supersonisch voetbalmeisje in een elfmans-opklapbed

Ze zeiden dat het eigenlijk m’n moeder was
Ze spraken voetstoots af dat ze m’n dochter was
Jullie namen alles aan wat stom en jong en grijs en krom was
O! De grote monitoren, de oren, de motoren, spoorlozen,
al die overrijpe snoevers en vooral die niet te missen
show van honger en vergelding voor de ramen
De vermissing lijkt vooral op de bevrijding uit een ander ongewisse

Uit: Zwarte Gaten – Hans Verhagen
ISBN 9789038890609

Naar aanleiding van dit gedicht werd onder meer dit filmpje gemaakt:

En wie meer wil weten over de maker van het filmpje, klikt hier.

Sinterklaas

Posted on by
Zelfs een respectabele heilige als Sinterklaas moet met zijn tijd meegaan. Want een briefje schrijven doen kinderen niet meer, ze sturen liever een SMS-je:

Ik stuur de Sint een SMS’je
Ik stuur de Sint een SMS
Maar heeft de Sint wel een mobieltje
Heeft Sinterklaas wel een nul-zes
Wat zal de Sint geweldig blij zijn
Als ie mijn SMS’je ziet
En als de Sint geen GSM heeft
Stuur ik een mail aan Zwarte Piet

Ik heb een lange lijst gemaakt van allerhande dingen
Maar ik leg die lange lijst niet bij m’n schoen
En ik heb ook weinig zin om bij de schoorsteen te gaan zingen
Ik zou ’t wat moderner willen doen

Ik stuur de Sint een SMS’je
Ik stuur de Sint een SMS
Maar heeft de Sint wel een mobieltje
Heeft Sinterklaas wel een nul-zes
Wat zal de Sint geweldig blij zijn
Als ie mijn SMS’je ziet
En als de Sint geen GSM heeft
Stuur ik een mail aan Zwarte Piet
Ach, waarom niet
Als de Sint geen GSM heeft
Stuur ik een mail aan Zwarte Piet

tekst: Ivo de Wijs

Beweging

Posted on by
Wat een lastige opgave bij Take-a-pic deze keer.
Want ik ben geneigd alle “bewogen” foto’s meteen weg te doen. Dat werd dus spitten in het archief.
Maar soms maak ik wel met opzet een bewogen foto. Zoals hier, in 2003 in Bejing. Het is kerstavond en een beetje mistig. Maar de stroom auto’s blijft constant in beweging.

Moderne techniek

Posted on by
De moderne techniek staat voor niets. Moest je vroeger voor een eenvoudig telefoongesprek doorverbonden worden, door een telefoniste die met kabels en zo in de weer ging, tegenwoordig toets je iets op je mobiel in en binnen een paar tellen heb je de ander aan de lijn. Oké, het kost een paar Eurocenten.
Wil je alleen maar iets meedelen, dan stuur je een SMS-je. Ook al zo’n vinding van deze tijd. Dacht ik het nooit in mijn vingers te krijgen, nu koste het me bijna geen moeite meer.

Maar wat doe je nou, als je een behoorlijk lang gesprek wil, met iemand in Verwegistan bijvoorbeeld? Ook daar heeft de techniek een antwoord op: dan ga je skypen. En dat is helemaal te gek! Vanmiddag kregen we een SMS-ja van onze reislustige zoon. Hij zou zo rond drieën met ons skypen. Dus gauw de account weer opgefrist en daar zaten we dan, helemaal in de startblokken. Jammer, jammer, ons technisch vernuft is ietwat verouderd en we hoorden hem wel, maar hij ons niet.

Toch is het uiteindelijk gelukt! En hoe, bijna 40 minuten hebben we zijn stem luid en duidelijk kunnen horen en hij de onze. Hij kon ons zelfs zien, maar in het Indiase internetcafé was geen webcam, dus moesten wij het zonder beeld stellen.

We zijn er nog beduusd van. Dat het tegenwoordig allemaal mogelijk is…. En natuurlijk zijn we weer helemaal op de hoogte van zijn belevenissen. Ja, het gaat goed. Hij is nog even in de relaxte mood. Binnenkort volgen er weer verhalen op zijn blog.

Vrouwengelijkheid

Posted on by
In een interview met Lulu Wang las ik dat één van de goede dingen van het communisme is dat vrouwen gelijk(waardig) zijn.

Volgens de Chinezen dragen vrouwen de helft van de hemel; de andere helft wordt door de mannen gedragen.

Dat is heel poëtisch voorgesteld. Maar de praktijk is toch anders. Ik zag in China vrouwen zich afbeulen op bouwwerken, sjouwen met zware lasten en hele lange arbeidsdagen maken.

Dit oude (?) vrouwtje moest kilometers lopen met een takkenlast op haar schouders. En de grote manden met porselein, die de marktkoopvrouw droeg, waren zelfs voor Leo te zwaar! Maar met een lachje schoof ze de lat op haar schouders en dribbelde weg. Ons verbaasd achterlatend.

Rooms with a view

Posted on by
Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.

Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York

We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed.

Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.

Marketing

Posted on by
Afgelopen dinsdag zond BBC 2  Food that make billions uit. Een heel interessant programma over hoe ons koopgedrag wordt gemanipuleerd. Jammer genoeg is het niet mogelijk om het programma nog eens via internet te zien.

De eerste uitzending ging over water in flesjes. Hoe de markt daarvoor explosief gegroeid is. Niet omdat ons water zo slecht is, maar door slimme marketingjongens, mooie reclame-slogans en het kweken van onrust over onze gezondheid.

Die zou namelijk aanzienlijk verbeteren door gebotteld water te drinken. En we trapten er allemaal in. We drinken voor miljarden aan water, dat net zo goed uit de kraan kan komen. Maar dat is niet sexy, hip of “in”. Water in mooie gekleurde flesjes is zo “exclusive”, daar kun je je mee onderscheiden. Dus moeten we allemaal aan de fles en spekken daarmee de kas van grote multinationals als Nestlé en Danone.

De komende weken volgen meer afleveringen. Eerst één over graan, de markt van de cereals en ontbijtproducten en een volgende over yoghurt. Op BBC2, dinsdag van 22.00 – 23.00 uur.

Verspilling

Posted on by
Als ik het goed begrijp, krijgt elk huishouden dat meedoet met de Postcodeloterij een dikke agenda in de bus. Ruim 500 gram papier, kleurig bedrukt.

Ik heb er niet om gevraagd en weet ook niet goed wat ik er mee moet doen. Als agenda vind ik  hem niet handig. Trouwens we gebruiken al jaren een klein handzaam agendaatje, dat bij de telefoon ligt en waar elke afspraak in wordt genoteerd. En dat doen we in 2011 ook weer.

Verder bestaat een gedeelte uit allerlei (voordeel)bonnen. Voor attracties, workshops en zo.

Wat een verspilling, want die voordeeltjes krijg je ook vaak bij andere gelegenheden. En wie gaat er nou op weg met zo’n joekel van een agenda in zijn tas?

Naar mijn mening allemaal weggegooid geld. Het merendeel van de bonnen blijft ongebruikt, geen goed doel wordt hiermee gesteund.