Gewicht

Januari is gewoonlijk de maand van de diëten, afvallen en calorieën tellen. En ook dit jaar is dat het geval. Elk  zichzelf respecterend blad heeft het erover, de advertenties van Weight Watchers en consorten stralen je tegemoet. En het zijn altijd van die nare slanke vrouwen, die je laten zien dat ze nu door een lampenglas kunnen, maar voorheen, ja toen moesten ze hun broeken bij de scheepswerf laten gieten.
En dan die elkaar tegensprekende adviezen. Alle vet laten staan, nooit de sla aanmaken, koolhydraten schrappen, alleen bepaalde voedingscombi’s eten. Ik word er zo moe van. Bah, ik wil gewoon eten. Niet te veel, niet te vet, niet te zoet, maar wel lekker.
Vorige week hoorde ik nog dat iemand het advies had gekregen om vooral niet elke dag 2 stuks fruit te eten. Want daar zat me toch een hoop suiker in. Ja, nou en? Toch ook vitamientjes, vezels en nog meer goede gezonde zaken? En in ieder geval minder suiker dan in een stuk ontbijtkoek.
Deze week dan ook nog de hausse over de buikomvang. Laatst las ik een ingezonden brief. De schrijver had eens om zich heen gekeken. Zoveel mensen met een te dikke buik. Hij dacht dat het helemaal niet zo erg was. Want als al die mensen snel dood zouden gaan, dan was het ouderenprobleem ook meteen opgelost. Het was wel erg cynisch.

Zwaar

Laatst las ik dat in Duitsland een baby was geboren van ruim 6 kilo. Gewoon, dus zonder keizersnee. Alleen bij de gedachte al, kreeg ik het benauwd. Het was een normale geboorte en gepiept in 45 minuten. Maar ja, de moeder mocht er ook wezen. Die woog zelf 240 kilo. En het was haar 14e kind, dus ze kon op wat ervaring bogen.
Arm kind, moet meteen al op dieet.

Voor- of nadeel?

Bewegen is goed, zeker als je gewicht een beetje te hoog is. Dus klom ik gisteren maar weer eens op de fiets om naar de supermarkt te gaan. Niet rechtstreeks, maar met een ommetje. En op de terugweg, met op de bagagedrager een tas met bloemkool, sla en mager beleg, ook met een ommetje weer terug.

Maar ja, toen ik op een bepaald moment de bocht naar rechts wilde nemen, kwam van de andere kant een klein autootje aan. De bestuurster had alleen oog voor het verkeer van rechts, dus nam ze de bocht lekker krap. Mij, de fietser van links, zag ze compleet over het hoofd. Ik kwam shocking klem te zitten tussen haar zijspiegel en de stoeprand en zag geen andere uitweg dan me domweg te laten vallen. Boem, daar lag ik op de straat, met de fiets over mij heen.
Wat ik toen geroepen heb, zal ik maar niet herhalen. Not at all ladylike.
Ach, eigenlijk mankeerde ikzelf niet veel, een beurse plek op mijn knie, misschien later wat spierpijn. De fiets heeft meer geleden en moet nu naar de fietsenmaker.
Maar zoals elk nadeel se voordeel hep…..Nu weet ik tenminste dat het op een dikker achterwerk beter valt dan op een klein kontje. En dat mijn botten nog steeds in prima conditie zijn.Geluk bij een ongeluk!

Windhandel

Soms hoor je weleens zeggen dat alles te verkopen is, zelfs gebakken lucht. Als je het maar op de juiste manier verpakt.
Nou, ik weet inmiddels dat je de lucht zelfs niet hoeft te bakken. Want wie dit bedacht heeft, verkoopt alleen simpel verpakte lucht.
Maar het idee is wel geniaal. Een klein doosje kan zo netjes verpakt worden in een grotere (en beter handelbare) doos zonder dat het gewicht van het pakket noemenswaard toeneemt.
Je moet er maar opkomen!