Gescheiden

Tijdens onze vakantie in de Baltische Staten gingen we ook naar Klaipeda. Niet omdat die stad nou zo erg interessant was. We waren er trouwens te kort om dat te onderzoeken, maar wel gingen we een dag naar de Kurische Nehrung. Een lang schiereiland voor de kust, niet breder dan 4 kilometer en bijna 100 kilometer lang. Halverwege ligt de grens met Rusland en die is, nog steeds, hermetisch afgesloten. Maar het Litouwse deel kun je bezoeken en het is er prachtig.

Als het weer een beetje meewerkt, kun je eindeloos langs het zandstrand wandelen, baden of in de zon liggen. Let wel even op, voordat je het strand opgaat. Litouwen is nogal preuts (de kerk heeft hier nog heel wat te vertellen) en er staan dan ook borden die aangeven dat mannen en vrouwen gescheiden moeten baden.’t Is maar dat je het weet!!

Onbegrijpelijk

Onbegrijpelijk, dat is het enige woord dat ik heb voor wat vorige week in Noorwegen gebeurde.
Onbegrijpelijk hoe één mens in koelen bloede zoveel leed kan veroorzaken.
Onbegrijpelijk dat er geen spoortje spijt of afgrijzen bij de man te bespeuren is.

Maar ook onbegrijpelijk dat de media telkens weer stukken uit zijn manifest citeren en daarmee zijn walgelijke gedachtegoed publiekelijk maken.

Diëet

Aan een rekje met ansichtkaarten kan ik maar moeilijk voorbij lopen. Er liggen hier dan ook stapels kaarten.

Aan wie stuur je nou zo’n kaart? Iemand die op dieet is, of moet of zou moeten? Beetje tricky, toch?
Maar dat deftige stel maakte mij wel aan het lachen. Er stonden nog meer kaarten in dat rek, allemaal met min of meer hetzelfde onderwerp. Binnenkort komen er nog wel wat hier te staan.
En wie denkt “dat zou wel een mooie reminder op mijn koelkast zijn” stuurt even een mailtje aan:  kaartje@knutzels.nl , dan stuur ik die kaart met een gerust geweten aan je op 😉 😉

Vroeg

Zodra het nieuwe jaar begonnen is, zegt echtgenoot vrolijk “nog 8 maanden en dan liggen er al weer boterletters in de etalages”. Hij plaagt me dan een beetje, omdat ik zo vaak verzucht dat het “leven en de tijd zo snel gaan”.

Maar nu heb ik vorige week al twee keer “Kerst”voorbij zien gaan. Eén keer merkte iemand op dat de eerste kerstfolder al binnen was en iemand maakte al kerstkaarten (het waren beide Amerikaanse sites, die zijn er weliswaar altijd al wat vroeg mee bezig).

Het moet echt niet gekker worden. De zomer is nog maar nauwelijks begonnen, ik wil nog helemaal niet aan rood/groene slingers denken. Ik hou het nog eventjes op witte wijn, ijsblokjes en zonnebloemen!

Botanische tuin

Een botanische tuin is altijd wel een bezoekje waard, maar die in Tartu (Estland) is dat zeker. Mooi aangelegd, heel veel te zien en met een mooie kas.
Gelukkig werkte het weer mee, zodat we tussen de buien door de tuin in de zon konden bekijken. Nou ja, regen heeft ook zijn voordelen, want alles stond er fris en zeer groen bij. Ik was helemaal weg van deze prachtige Agapanthus.

Flinke klus

Het Centraal Station in Rotterdam wordt vernieuwd. De sloop van het oude gebouw ging met enige tranen van de Rotterdammers gepaard. Hoe het nieuwe gebouw ontvangen zal worden is nog de vraag. Maar hier zie je het stukje bij beetje te voorschijn komen.
Het is een gigantische klus, want het spoorverkeer moet gewoon doorgaan. Dus klauteren reizigers over noodtrappen, worden winkeltjes verplaatst en zoek je je soms een ongeluk.
Maar ik vind het vooral bewonderenswaardig hoe de architecten, samen met de bouwers dit tot een goed einde gaan brengen.

Tour de France

Vroeger luisterde mijn vader al naar de reportages over de Tour de France. Gewoon op de radio. Het beeld moest je maar zelf invullen. En ik vond dat best leuk. Later luisterde ik, al druk doende in het huishouden, naar Radio Tour de France, maar dat was vooral voor de vele Franse liedjes die daar voorbij kwamen.
In 2008 was de Tour de France een mooie reden om even op bed te gaan liggen kijken.

Door de bestralingen was ik soms hondsmoe en sliep ik meestal meteen, ondanks al het lawaai.

Inmiddels is het een vast gegeven geworden. Smoezen zijn niet nodig, we vinden het vooral gezellig en dus staat de TV aan, waarop de renners zich een weg beulen door regen, wind of bloedhitte. We kijken verschrikt op als er een valpartij wordt gemaakt. En we volgen de verrichtingen van Johnny Hoogeland, Bauke Mollema en alle anderen. Verstand van wielrennen hebben we niet, wel enorme bewondering voor de doordouwers op de pedalen.

Tour de France – het echte zomergevoel!

Baltische Staten

De eerste avond in Riga vonden we bij toeval een gezellig restaurant, waar niet de geijkte touristenkost werd geserveerd, maar echt Letse gerechten op het menu stonden.
Later bleek dat deze zaak Vermantis deel uitmaakte van Lido.

De aankleding is misschien een beetje kitsch en je moet er zelf je gerechten uitzoeken. Maar er is zo veel keus, van soepen en salades, vis of vlees, rijst of aardappelen tot heerlijke toetjes. Drink er bier, kwass (hierover later meer) of melk bij!
Er komen niet alleen toeristen, maar ook de lokale bevolking komt er graag. Omdat de kwaliteit van het eten prima is en de prijs zeer redelijk.
Aan het einde van de vakantie verbleven we nog een paar dagen in Riga en ook toen hebben we hier heerlijk gegeten.

Stil

Na zijn reis naar India zou oudste zoon even bij ons logeren, totdat hij weer een woning had. Een of twee weekjes, dus dat was te overzien.
Maar ja, soms lopen dingen anders. Geen baan, geen woning, dat is de regel in Nederland. Ook al had hij nog een aardig achterdeurtje, geen huisbaas wilde hem een woning verhuren. Dus moest er eerst een baan gevonden worden. En zo werden weken maanden. We begonnen er al aardig aan te wennen. ‘s-Morgens samen ontbijten, ‘s-middags gezamenlijk iets drinken. Elke avond een gezonde maaltijd, want ja, je kind geef je toch het allerbeste, nietwaar. Of hij kookte voor ons iets pittigs en exotisch. We vonden het eigenlijk wel heel gezellig, lekker knus.
Maar hij vond weer een baan én een leuk appartementje in hartje Rotterdam. Afgelopen weekend is hij verhuisd. En wij? We vinden het nu een beetje stil in huis. Moeten gewoon eventjes wennen aan de nieuwe “oude” situatie.

Huis

In een buitenwijk van Tallinn (Estland)  zette ik dit huis net op de foto, toen de bewoonster er aan kwam. Ze vertelde dat het huis was gebouwd door de overgrootvader van haar man. In de sovjettijd werd het geconfiskeerd en woonden er 5 families in. Het was verwaarloosd. Na veel rechtszaken was het nu weer in bezit van de familie. Het dak was aardig verroest, maar nog helemaal origineel, Het moest wel nodig worden gerepareerd.

Maar dat kost veel geld en zij wilde liever reizen.De andere familieleden hadden ook geen zin om de renovatie ter hand te nemen.

We vroegen of er misschien subsidie-potjes voor waren. Maar dat bleek een te westerse gedachte. Nee, helaas, alles moest zelf betaald worden. Dus moest de opknapbeurt nog even wachten, zoals bij heel veel huizen …