Last rose of summer

Moedig hield ze stand, deze laatste roos van de zomer. Maar ook zij heeft het veld moeten ruimen voor de winterkou, de nattigheid en de vorst.

Klik op de foto of hier om een YouTube-filmpje te openen met André Rieu’s versie van The last rose of summer

En dit is de oorspronkelijke tekst van het gedicht door Thomas Moore:

‘Tis the last rose of summer
Left blooming alone;
All her lovely companions
Are faded and gone;
No flower of her kindred,
No rosebud is nigh,
To reflect back her blushes,
To give sigh for sigh.
I’ll not leave thee, thou lone one!
To pine on the stem;
Since the lovely are sleeping,
Go, sleep thou with them.
Thus kindly I scatter,
Thy leaves o’er the bed,
Where thy mates of the garden
Lie scentless and dead.
So soon may I follow,
When friendships decay,
From Love’s shining circle
The gems drop away.
When true hearts lie withered
And fond ones are flown,
Oh! who would inhabit,
This bleak world alone?

Zen-moment

Volgens de Zen-leer is in alles wat je meemaakt “verlichting” mogelijk. Er zijn hele ingewikkelde manieren om verlichting te bereiken (als je die al bereikt), maar wie wil kan ook Zen-momenten in elke dag  vinden. Je moet je er wel van bewust worden.

Geniet van het moment, doe het nu.
Dus laat de wekker je elke morgen het signaal geven van een nieuwe dag – de eerste dag van een nieuwe periode in je leven. ONTWAAK!

Ontleend aan “ZEN in alles” van Philip Toshio Sudo

Computer

Ik deed niks, tenminste ik was me niet bewust dat ik raars deed, maar plotseling stond mijn computerbeeld op z’n kop. Ook m’n muis was de weg kwijt en ging links als het rechts moest en overal waar ik hem niet wilde hebben.

Om zoiets kan ik bloedlink worden. Computers horen te doen waarvoor ze zijn gemaakt en dat betekent in ieder geval doen wat ik wil. Geen eigen wil er op na houden en zeker niet mijn wereldje op z’n kop zetten.

Ik probeerde wat toetscombinaties, maar dat bracht me nog verder van de wijs. Helemaal uitzetten, dacht ik, wil ook nog wel eens helpen. Maar nee, opnieuw stond alles op zijn kop. Oh, oooh, hier zou echtgenoot ook niet blij mee zijn. Tot ik opeens bedacht dat je het beeld kon manipuleren door ergens met je muis in de zijlijn te klikken. En zie, daar verscheen, nog steeds op zijn kop, een klein schermpje waarop onder andere ook stond “rotatie”. En ja, het lukte me na vele vergeefse pogingen om het scherm weer normaal te krijgen. Want werken met je nek in een dubbele kronkel, daar krijg je gegarandeerd last mee.

Wandelen

Om de botontkalking te beperken, kreeg ik het advies om regelmatig (eigenlijk dagelijks) minstens een halfuur stevig te wandelen. Mensen met een hond zullen hun schouders ophalen en zeggen dat ze dat sowieso altijd al doen. Maar wij hebben geen hond en de auto staat klaar voor de deur …..
Maar goed, je neemt zo’n advies ter harte en dus lopen we tegenwoordig iedere dag. Een rondje wijk, een rondje Rotte, op zondag lekker door het Kralingse Bos of rondom de Kralingse Plas.

Of we lopen functioneel,  naar de supermarkt, het winkelcentrum. Met een klein rugzakje, voor de boodschappen. Dan besparen we niet alleen op benzine, maar ook op de boodschappen. Want in een impuls iets meenemen, betekent een flink eind sjouwen. Wat zijn we toch goed bezig 😉

Verzamelen

Het thema dat ik deze week voor Stuureenfoto had bedacht, is verzamelingen. We verzamelen tenslotte allemaal wel wat, van postzegels tot planten, van theelepeltjes tot teddyberen, van … nou ja, vul zelf maar in.
In Cesky Krumlov (Tsjechië) maakte ik een foto van een kleine verzameling poppetjes. Ze hingen er ter verkoop, want het was de etalage van een speelgoedwinkeltje. Maar evengoed een leuk plaatje.

Mist

Vandaag leek de mist maar niet op te trekken. Ik moest naar de verjaardag van een vriendin. Die woont weliswaar niet zo ver, maar ik ontkom niet aan een stuk snelweg. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het rijden op de snelweg in de mist. Maar gelukkig, alles verliep goed.

Toch ook nog een stuk gewandeld. En gek, hoewel ik een beetje bedrukt op weg ging, werd ik allengs vrolijker. Ik liep alleen, en dan voer ik het tempo flink op. Al onverstaanbaar neuriënd, want dat doe ik meestal, struinde ik diverse mensen langs. Die zullen wel gedacht hebben dat ik erge haast had. Nee hoor, ik liep gewoon mezelf achterna. Bij de supermarkt wat boodschappen gedaan (bijna te veel om mee te nemen). En eenmaal thuis lekker aan de thee.

Zo werd het toch een dag met een zilveren randje, ondanks alle mist buiten.

Graaien

Nee, geen blog over de graaicultuur in de financiële wereld. Het gaat me nu om de graaicultuur die door de grote concerns wordt gepropageerd.
De ene reclame-actie voor 3 halen-2 betalen is nog niet afgelopen, of de volgende 2 voor de prijs van 1 reclame is alweer gestart.
Vandaag viel de Bonus-folder van grootgrutter AH in de bus. Allerlei acties bij de AH-XL. Kilo’s vlees, kippen per twee en als klap op de vuurpijl 60 (zestig) eieren voor nog geen 5 euro. Wat moet een gemiddeld gezin met 60 eieren doen? Stel, pa, ma en de twee kindertjes eten 3x per week een eitje, dat zijn dus 12 eieren per week. Dan doen ze 5 weken met zo’n giga-pakket. Die eieren zijn dan al lang niet meer zo lekker vers.  Ze worden misschien wel weg gegooid. Zonde van het goeie voedsel en het voordeel is meteen naar de gallemieze. Bah!

Schilderachtig

Dit schilderachtige plaatje maakte ik in Polperro, in Cornwall (Groot Brittannië). Het is een plaatsje van niks, maar vormt vaak het decor voor de boeken van Rosamunde Pilcher. Boeken  met een groot feelgood gehalte. Heerlijk om te lezen met een kopje thee en een doos biscuits binnen handbereik. Binnen is het warm, buiten waait de wind, maar ik zit verdiept in uiterst romantische verhalen.

Klaproos

De 11e november is niet alleen het begin van het carnavalseizoen, maar wordt in de landen om ons heen ook gevierd als Wapenstilstandsdag en worden de doden uit de Eerste Wereldoorlog herdacht.
In Groot Brittannië dragen veel mensen dan een rode klaproos in hun knoopsgat en ook de kransen die bij de monumenten worden gelegd, bestaan vaak uit (papierem) klaprozen.

Het was natuurlijk allemaal ver vóór mijn tijd, ik ben van ná de Tweede Wereldoorlog. Toch wil ik hier stilstaan bij de vele levens die in die tijd verloren zijn gegaan. Vandaar die klaproos.