Januari is gewoonlijk de maand van de diëten, afvallen en calorieën tellen. En ook dit jaar is dat het geval. Elk  zichzelf respecterend blad heeft het erover, de advertenties van Weight Watchers en consorten stralen je tegemoet. En het zijn altijd van die nare slanke vrouwen, die je laten zien dat ze nu door een lampenglas kunnen, maar voorheen, ja toen moesten ze hun broeken bij de scheepswerf laten gieten.
En dan die elkaar tegensprekende adviezen. Alle vet laten staan, nooit de sla aanmaken, koolhydraten schrappen, alleen bepaalde voedingscombi’s eten. Ik word er zo moe van. Bah, ik wil gewoon eten. Niet te veel, niet te vet, niet te zoet, maar wel lekker.
Vorige week hoorde ik nog dat iemand het advies had gekregen om vooral niet elke dag 2 stuks fruit te eten. Want daar zat me toch een hoop suiker in. Ja, nou en? Toch ook vitamientjes, vezels en nog meer goede gezonde zaken? En in ieder geval minder suiker dan in een stuk ontbijtkoek.
Deze week dan ook nog de hausse over de buikomvang. Laatst las ik een ingezonden brief. De schrijver had eens om zich heen gekeken. Zoveel mensen met een te dikke buik. Hij dacht dat het helemaal niet zo erg was. Want als al die mensen snel dood zouden gaan, dan was het ouderenprobleem ook meteen opgelost. Het was wel erg cynisch.