Drie jongens van 13, 15 en 16 verkrachten een meisje van 14, een vierde filmt het en zet het op internet.
Wat denken die jongens? Vinden ze het stoer? Geeft het ze macht? En vooral wat denken ze over vrouwen en meisjes?
Het is te gek voor woorden, te akelig om over te denken.
Er is iets faliekant mis met die kinderen. Maar hoe moet het dan verder? Ik ben bang dat het nooit meer goed komt.
In bijna elke stad gebruiken wij bij voorkeur het openbaar vervoer. Dat deden we ook in Istanbul, waar we natuurlijk met dit trammetje mee wilden. Het is alweer een tijd geleden dat wij er waren. Het trammetje was oud, maar nog in perfecte staat. Zonder één krasje op de ruit. Zou het nog zo zijn?
Dit is Rotterdam, zoals ik haar nooit gekend heb. Van vóór de grote brand, van de verhalen van mijn ouders. Klik op de foto om het filmpje te starten.
Moederdag vandaag, dus een daarbij passend onderwerp bij Stuureenfoto en ook hier.
Zo te zien gaat deze moeder straks. samen met haar zoontje, een grote pan jam koken. Zodat ze ook in de winter nog iets van de zomer kunnen proeven? Of omdat het goedkoper (en veel lekkerder) is? Misschien wel omdat het zo gezellig is samen met de kinderen te kokkerellen. Of is dat iets wat nog heel normaal is in Litouwen, gewoon je eigen jam koken?
| Met ingang van 1 september 2012 mogen er in de Europese Unie geen gloeilampen meer verkocht worden. Vanwege de duurzaamheid, want die ouderwetse gloeilampen verbruiken veel te veel stroom. Ook halogeenverlichting wordt binnenkort in de ban gedaan. Het is nu alles LED wat de klok slaat. Maar of dat nou zo duurzaam is? Vanmorgen kochten wij een stopkontaktlamp, uiteraard met een LED-lamp erin. Leuk en handig dingetje waarvan we een lange tijd plezier hopen te hebben. Zo’n armatuurtje heeft niets te verduren, dus het kan jaren mee. Maar als die LED-lamp het mocht begeven, dan kunnen we het hele armatuur weggooien. Want een nieuwe LED-lamp erin doen kan niet. Er wordt beweerd dat die LED-lampjes wel 20.000 branduren meegaan. Maar dat moet ik toch eerst nog zien. |
 |
Nu staan (of hangen) er hier lampen die Leo en ik kochten nog voor we gingen trouwen. Die armaturen zijn dus al meer dan 40 jaar oud. Was de lamp kapot, dan draaiden we er gewoon een nieuwe in. Dat is toch veel duurzamer dan alles weg te moeten gooien?
| Het wordt weer helemaal van deze tijd. Zelf kleding maken. Van een lapje van de markt een leuke jurk maken, voor je kinderen zelf broeken en bloeses maken. Helemaal je dat. Maar het moet natuurlijk wel gezellig zijn, dus gaan we naar het Naaicafé. Dat stond gisteren in de krant. Ik naai hier nog steeds thuis, in mijn kamertje. En soms samen met een vriendin. Lekker bijkletsen en ondertussen de naaimachine laten snorren. Koffie erbij. Ook heel gezellig! En nu weten we dan dat we daarbij ook nog “up-tot-date” bezig zijn. Binnenkort zijn er weer wat creaties klaar om getoond te worden. |
 |
Onlangs waren we in de IKEA, in het grote magazijn. En toen moest ik aan dit filmpje denken:
| Dorothé gaf laatst op haar blog aan dat haar kinderen (3 pubers of bijna-pubers) zo nu en dan het avondeten moeten koken. Dat is leerzaam voor de kinderen, maar ook voor de ouders.
Onze kinderen moesten dat vroeger ook. Ze kregen een bescheiden budget en moesten daarvoor één avond per week het avondeten klaarmaken. En wij moesten het opeten, want ook voor ons gold “wat de pot schaft”. |
 |
Een van de eerste keren ging jongste naar de slager en bestelde een kilo rollade. Nadat de slager die had afgewogen en ingepakt, moest er afgerekend worden. “Dat is dan .. gulden”, zei de slager. Oei, zoveel geld zat er niet in de huishoudportemonnee. Waarop jongste zei: “Dat is te duur, doet u dan maar vier saucijzen”.
 |
Hij wist het wel, dat zijn moeder gevangen had gezeten. In Dachau, in Ravensbrück. Maar waarom nou net zij werd opgepakt en hoe het haar daar vergaan was, nee dat wist hij niet. Daar vertelde Moe niet over. Hooguit had ze kleine stukjes los gelaten, meestal best nogal wel grappig. Maar het fijne ervan wist hij niet. Maar dan, lang nadat zijn moeder is overleden, besluit Gé Reinders te gaan zoeken. Omdat de tijd dringt. Er zijn niet veel mensen meer die het nog uit eigen ervaring kunnen vertellen. Hij wil het weten, omdat het ook zijn leven beïnvloed heeft. En zo stukje bij beetje, met zoeken in archieven en navragen bij familie komt hij steeds meer te weten over de arrestatie en gevangenschap van zijn moeder. “Het zakdoekje” vind ik geen erg mooi geschreven boek. Maar het verhaal van een man, die bijna wanhopig zoekt naar het verleden van zijn moeder is aangrijpend en daardoor het lezen zeker waard. |
Je zult maar chauffeur van zo’n enorme vrachtwagen zijn en ergens in Rotterdam een lading moeten afleveren. Door allerlei opbrekingen en omleidingen hebben die mensen soms toch grote problemen.
En als hij dan bij het adres aangekomen is, is er geen plek om je vrachtwagen te parkeren. Het is soms passen en meten, en vaak kielekiele. Gisteren zag ik op de Coolsingel eerst een grote vrachtwagen met zand, die zijn lading kwijt moest. Hij werd tenminste nog geholpen door een verkeersregelaar. Maar even later had de chauffeur van McDonalds zijn enorme truck op de stoep neergezet. De verse burgertjes moeten uiteindelijk toch bezorgd worden, nietwaar?
Tweehonderd meter verder stond de wagen van Deli XL half op de stoep en op het fietspad. Waar die spullen afgeleverd moesten worden, weet ik niet.
Nee, ik benijd ze niet de chauffeurs van die grote wagens. En ik probeer een beetje consideratie met ze te hebben.
