| Dit is het resultaat van een paar uurtjes achter de naaimachine. Het lapje lag er nog, het patroon had ik al eerder gebruikt. Een zomers jurkje, dat toevallig helemaal past in het modebeeld. Want bloemetjes zijn weer in. Niet dat ik me daar nog zo veel van aantrek, maar er is een tijd geweest dat bloemetjes geassocieerd werden met ouwe dametjes met een klein grijs knotje. En al ben ik niet meer piep, zo oud voel ik me nog niet.
|
 |
Category Archives: Persoonlijk
Op stap
| Eén keer per jaar krijgen wij een uitnodiging voor een dagje uit met de oud-gedienden van Heineken, het bedrijf waar Leo werkte. Acht dagen lang rijden er zo’n vier of vijf bussen met oud medewerkers van alle rangen (met hun partners) naar een of andere leuke bezienswaardigheid. Er wordt gelachen, gepraat en oude herinneringen opgehaald. Vanzelfsprekend is bij zo’n bedrijf het eten en drinken goed verzorgd. Dit jaar dronken we koffie in Montfoort, waarna de bussen naar Boerinn in Kamerik reden. Na een lunch kon je boerengolfen, creatief met hooi aan de slag, wandelen of, zoals wij deden, kijken hoe kaas wordt gemaakt. Op de foto roert Ineke, vrouw van oud-collega Teun, in de wrongel om een mooi minikaasje te maken. In de Klaveet in Achterveld stond weer een heerlijk hapjesbuffet klaar en werd later ook het diner geserveerd. Er was gezellige muziek, zodat we konden laten zien hoe fit en lenig we nog steeds zijn. En na de koffie werden we uitgezwaaid door het bedienend personeel. |
 |
Zulke dagen worden al jaren met veel enthousiasme georganiseerd en verzorgd door de vrijwilligers Cor, Lou, Piet en Piet. En daar wilde ik ze nu een keer extra voor bedanken. Want het is telkens weer heel gezellig. Hopelijk komen er nog veel van deze vrolijke dagen.
Deel dit op:
Floriade (2)
In het mooie en kleurige paviljoen van Spanje was heel veel te zien over alles wat Spanje voortbrengt: fruit, groente, wijn, olijven en ham en nog veel meer. Met mooie presentaties op verschillende schermen, waarop je kon zien hoe de wijn verbouwd, de ham gepekeld en gerookt wordt en de landbouw oplossingen heeft voor de grote droogte .
Leuk vond ik de fotocollage die was gemaakt van de foto’s van de vele medewerkers aan deze films:
Deel dit op:
Floriade
Vorige week gingen we naar de Floriade in Venlo. We hadden lekker weer, best al een beetje warm na een koud weekend.
Het terrein is supergroot, met zoveel bezienswaardig dat je er wel een paar dagen zoet kunt brengen. Maar voor die ene dag kozen wij vooral voor de landenstands. Al waren de meeste meer souvenirwinkel dan bloemenstand.
Leo en ik herinnerden ons de Floriade van Rotterdam in 1960. Natuurlijk keken we toen met onze ogen van die tijd. Maar het leek ons destijds toch minder gericht op zakendoen dan nu. Desondanks hebben we ons goed geamuseerd.
Hier twee foto’s die laten zien dat groot altijd nog groter kan:
 |
 |
Deel dit op:
Stapelen
Het thema deze week bij Stuureenfoto is stapelen. Dat doen we natuurlijk allemaal en overal. Boeken, tassen, papieren, borden, containers, ja, wat allemaal niet?
Hier maken medewerkers van een restaurant in Tokyo nette stapels van bentoboxen. Dozen waarin de lunch verpakt zit, die de kantoorbediendes straks komen halen.
Deel dit op:
Verwondering
 |
De zon lokt iedereen naar buiten. Ook de kinderen, die nu weer volop buiten spelen. Toen ik van het boodschappen doen terug kwam, kwam ik langs de kinderspeelplaats. Er werd gebald en gerend, van de glijbaan gegleeën en met water gespeeld. Wat kinderen hadden bellenblaas en erbij stond een jongetje van drie turven hoog. Hij was helemaal weg van die mooie gekleurde bellen, die weg dreven op de wind. |
Plotseling rende hij er een achterna. Rakelings schoot hij voor me langs, in de hoop die fragiele bel te vangen. Maar helaas, die spatte uiteen op een struik. Verbaasd hief hij zijn handjes op en keek me aan. “Nou is tie ineens weg, hoe kan dat nou….?”
Deel dit op:
Weetje
Kom je op televisie, denken ze meteen dat je alles weet. Deze dame heeft een beetje moeite met het aantal eieren in een dozijn.
Deel dit op:
Vreemd
| OP SBS6 zag ik laatst een programma over te dikke mensen. Het geijkte gedoe, super dik echtpaar dat inziet dat ze door hun eetgedrag van louter fastfood niet gezond bezig zijn en ook hun kinderen geen goed voorbeeld geven. De schrik als ze zien hoeveel suiker, zout, en vet ze elke week in hun mond stoppen, hoe dik ze uiteindelijk zullen worden en, ten langen leste, het besef dat de knop om moet. Beter eten, meer bewegen. Dergelijke programma’s zijn er al langer. Of het op den duur ook helpt om het gewenste gewicht te behouden, of ze hun leven lang zo gemotiveerd blijven sporten en of hun kinderen beter gaan eten, ik weet het niet. Maar daar gaat het me niet om. |
 |
Zo´n programma wordt regelmatig onderbroken door een reclameblok. En ik vond het verbijsterend om te zien dat er reclame werd gemaakt voor juist die producten die in het programma in de ban waren gedaan. Het leek mij nou een uitgelezen moment voor een blok vol gezonde dingen, zoals vers fruit, verse groente. Een wervend spotje van het Voedingscentrum bijvoorbeeld. Maar nee hoor, ik zag in ieder geval Milka chocolade, Magnum ijs en frisdrank voorbij komen. Een beetje vreemd vind ik dat.
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Mensen die denken dat tijd geld is, bemerken meestal pas op hun sterfbed dat hun tijd op is, maar hun geld nog niet.
|
Deel dit op:
Oude foto’s
We zijn nog lang niet klaar met het uitzoeken van onze oude foto’s. Het is dan ook een enorme klus. Het lukt ons niet om er elke dag wat aan te doen, maar zo langzamerhand komt er toch een beetje schot in.
Wel moeten we ons inhouden om niet telkens weer terug te gaan in de tijd. Al ontkom je er niet altijd aan. Toen ik deze foto van mezelf zag, voelde ik meteen weer het prikken van de bekleding van onze eetkamerstoelen. Ze waren al oud en soms stak er een veer een beetje door het trijp. Als ik er lang op zat, begon ik na enige tijd altijd te wiebelen. Tot grote ergernis van mijn moeder.
Achter mij staat een mand met boodschappen. Dat hielp me om de foto goed te dateren. Want die mand was het cadeau van mijn ouders aan mijn zus, die net in ondertrouw was gegaan. Er zaten allerlei nuttige dingen in, zoals meel, suiker, een set stofdoeken, boenwas, afwasmiddel en borstels voor het schuieren van de meubels. Dat hoorde bij een goede huisvrouw. Krijgen bruidjes van nu ook nog zoiets?
