Oiso is de volgende pleisterplaats op de Tokaidoweg. Het regent dat het giet en de reizigers zitten weggedoken onder hun jassen. Gauw een schuilplaats zoeken in dit stadje.
collectie Tokio National Museum
En zo gaan reizigers nu door Japan, bij voorkeur met een (super)snelle trein. Alleen de naam (Tokaido) van één van de lijnen herinnert nog aan oude tijden.
bron: internet/flickr
| “Meedoen is belangrijker dan winnen” zou de leus zijn van de Olympische spelen. De eer dat je mee mág doen, dat is het hem. Maar dan blazen een aantal deelnemers af, omdat “ze toch geen kans hebben om te winnen”. En dat vind ik dus erg onsportief. Dan heb je bij voorbaat verloren. Nee, het is niet leuk om te verliezen en de naam van winnaar blijft langer in het geheugen hangen dan die van de verliezer. |
 |
Maar afblazen? Geen sprake van! Doorgaan, met je tong op je schoenen, maar wel eervol. Wat mij betreft hadden Havard Bokko, Sverre Lunde Pedersen, Ivan Skobrev en Alexis Contin dus gewoon moeten rijden.
Vorige week zat er bij Libelle een klein spiegeltje. Het behoorde bij een advertentie over huidverzorging.
Toen ik het spiegeltje uit het blad gepeuterd had, bekeek ik mezelf. En dat viel niet mee, mijn gezicht zag er vaal een een beetje rimpelig uit. Ik begreep meteen dat ik natuurlijk die uitstekende crème van de reclame moest gaan gebruiken. Maar later, toen ik mijzelf in mijn eigenste slaapkamerspiegel bezag, had ik gelukkig weer mijn eigen gezicht. Gewoon, fris en fruitig 😉 😉
| Gisterenavond vierden wij de 90ste verjaardag van onze tante Luus met een etentje. Bijna de hele familie zat rond de tafel, maar we misten er één. Die kon er niet bij zijn, omdat ze in Cambodja zit.Maar geen nood, moderne communicatie bracht uitkomst. Via het mobieltje van haar zus werd een Skype-verbinding gemaakt. Alsof ze maar enkele kilometers weg was, in plaats van vele duizenden, begroette tante Luus haar kleindochter en sprak met haar. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. 90 Jaar en dan zo heerlijk bij de tijd!! |  |
| Vanavond zit ik weer voor de buis. Sinds enkele weken kijk ik naar de serie “Heer en Meester” op zaterdagavond. Met Daan Schuurmans in de rol van Valentijn Rixtus Bentinck.Schuurmans is geknipt voor deze rol, hij manoeuvreert met souplesse in en door komische, gevaarlijke of amoureuze situaties. Blijft op en top gentleman, van zijn Italiaanse maatschoenen tot zijn keurig gekamde haar.
De serie roept bij mij herinneringen op aan The Saint of De Wrekers. Enerverend, humorvol en soms net iets “over the top”. Mooie vrouwen, snelle auto’s, champagne en kaviaar, maar ook misdaad, lijken en bad guys. Uiteindelijk komt alles natuurlijk goed, want tenslotte wordt elke dag een Valentijnsdag. Wie de serie nog niet kent, hier kun je alle afleveringen terugkijken. |
 |
Een schaal vol hartjes, voor iedereen die het verdient 😉
Gisterenmiddag zaten we in de bioscoop en keken we naar de film “Marina” over de jeugd en het begin van de carrière van Rocco Granata.
Rocco is geboren in Calabrië, het zuidelijke deel van Italië. Zijn vader besluit om mijnwerker in België te worden en hoopt dat hij binnen een paar jaar genoeg verdiend heeft om als rijk man terug te keren. Het loopt anders en na een jaar komen moeder en de kinderen ook naar België, waar het leven heel anders en vooral niet gemakkelijk is. De zoon mag nooit in de mijn gaan werken, maar zijn droom om muziek te maken valt ook niet in goede aarde.
Het is een verhaal over dromen, verwachtingen, strijd om het bestaan. En natuurlijk ook over liefde. De liefde die leidt tot een liedje dat een wereldhit wordt. En daarmee het keerpunt in het leven van het Italiaanse gezin.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Je kunt op 2 manieren tegen het leven aankijken:
|
Wie zich afvraagt wat rode kool met wonderen te maken heeft? Kijk eens goed en je ziet een prachtige structuur, mooie kleur. Dat alles voort gekomen uit een klein zaadje.
En vroeger kwamen er ook nog kinderen uit. Dat is toch zeker een wonder 😉
Twee jaar geleden maakte ik deze foto vlakbij huis. Wat een verschil met nu. Toen alles prachtig wit en een strakblauwe lucht en koud. Nu gaat de temperatuur bijna richting voorjaar. We hebben wel wat mooie dagen gehad en ik mopper dan ook niet. Maar de regen en het sombere weer maken me niet vrolijk. Daarom dus maar terug gegrepen op mijn fotoarchief voor een echt winters plaatje.
De traditie van “schaatsen kijken” was er bij ons thuis niet. Ik vind het prachtig dat onze schaats(t)ers enorme prestaties leveren, maar het als maar rondjes rijden om te zien wie het snelst is, boeit me niet.
Maar mijn moeder en ik keken wel graag naar het kunstschaatsen. En vooral ijsdansen was en is nog steeds één van mijn favorieten.
En deze vertolking van Torvill & Dean van de Boléro van Ravel vind ik schitterend. En ik niet alleen, ook de jury beloonde hen met 9x een topscore!
Bij Stuureenfoto staan de Olympische Winterspelen ook in het middelpunt. Neem een kijkje en doe mee!
