Rekenen

Er is heel wat te doen over de nieuwe rekentoets, die tegenwoordig deel uitmaakt van het eindexamen. Rekenen bij het eindexamen??? Dat was in mijn tijd een onderdeel van de lagere school. Zo’n school waar je allemaal nog in een bank zat, netjes naast en achter elkaar. Waar je stil moest zijn, met de armen over elkaar “netjes” zat.  

Ja, zo’n school waar tafels klassikaal werden opgedreund en op zaterdag de les begon met hoofdrekenen.
Als je na die lagere school verder wilde leren, dan kreeg je vakken zoals boekhouden, wiskunde en algebra. Die hadden allemaal met rekenen te maken, maar waren net een tikkie anders, lastiger.
In één van de artikelen over die rekentoets las ik dat sommen tegenwoordig meer verhalend zijn. En dat staartdelingen niet meer gemaakt worden. Nu krijgen kinderen hapjes sommen: 130 gedeeld door vier? Dat is 4 hapjes van 25 en een rest van 30. Hè…….. ???? Bij ons was de uitkomst gewoon 5 x 25 en een rest van 5.

 

Zoeken

Soms kun je zo oneindig zoeken naar iets dat er gisteren nog gewoon was en ineens, op onverklaarbare wijze, is verdwenen.

Zo zocht ik vorige week naar de briefopener. Die ligt altijd op een speciale plek in een kastje. Hij is gesneden uit zwart ebbenhout en al tamelijk oud. Iemand bracht hem voor me uit Afrika mee en ik was meteen weg van het mooie gezichtje en het glanzende hout.
Nou zijn we al een een tijdje aan het opruimen en dan kan er wel eens wat worden weggegooid, wat eigenlijk moet blijven. Maar dit leek ons toch niet iets dan je gedachteloos weg kiepert. We zochten op alle mogelijke plaatsen, maar zonder resultaat. “Dan zal ie toch wel met de vuilnisman zij meegegaan”, dacht ik tenslotte gelaten.

Maar toen ik een netjes open geritste envelop zag, besefte ik dat die ná de vuilnisophaal was gekomen. Hij moest dus nog ergens zijn! Vuilnisbak, boekenkast, papierbak, keukenla… nergens te vinden. En waar vond ik hem? Tussen de glazen in wat bij ons “de bar” heet. Blijkbaar achteloos en zonder het te beseffen weggelegd.

Pfft…. een pak van mijn hart.

Opruimen

Je komt nog eens iets tegen tijdens al die opruimwoede in ons huis. Na de kookboeken en de bierboeken zijn nu de gewone boeken aan de beurt.

Gelukkig hebben we iemand gevonden die al die boeken wil hebben en ze verkoopt op een maandelijkse boekenmarkt. De opbrengst gaat naar een goed doel en zo kunnen wij er wel vrede mee hebben.
Maar sommige boeken mogen natuurlijk niet weg. Zoals “Gezworen kameraden” van Leon Uris. Dat boek kreeg Leo toen hij in 1958 eindexamen van de ULO had gedaan. Een klein briefje, maar met prachtige handschriften. en niet alleen het “hoofd der school” had zijn handtekening gezet, ook de leden van de oudercommissie. Kom daar nu nog eens om. Je mag nu al blij zijn met een geprint kattebelletje…

 

Commercie

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Ook de commercie heeft “Charlie” gekaapt. Dit shirt zag ik vorige week hangen bij het winkeltje op ons winkelcentrum. Niet erg fijntjes, vind ik. Geld verdienen met zo’n gebeurtenis.Maar ja, wie het statement wil maken, moet dat natuurlijk zelf weten. Maar mij zul je er niet mee zien lopen.  

 

Blij

Gisteren stond hier tulpen, nu staat er een verzameling orchideeën. Ik fotografeerde ze een aantal jaren geleden op de Keukenhof. Alles uit de natuur zet ik graag op de foto, want ik word er steevast blij van. Een beetje druilerige dag of een sombere bui klaart meteen op door een verse bos bloemen of een mooie plant.

En het thema van deze week bij Stuureefoto is natuurlijk “blij”.

Tulpen

Vandaag is het de “Dag van de tulp”. Als ik het goed begrepen heb, kun je vandaag op de Dam in Amsterdam gratis tulpen plukken, omdat het tulpenseizoen nu van start gaat.Ik heb er niet op gewacht, maar gisteren al een flinke bos tulpen gekocht. Gek genoeg moet die eerste vaas van het seizoen vol met tulpen staan. Dus niet zomaar een beetje lullig bosje, maar bomvol tulpen. Want daar word ik blij van!

 

Zomaar

Vandaag een wat verlaat blogje. Omdat ik even geen inspiratie had. Want waar over moet je schrijven? Over het nieuws dat al dagen lang niets anders meer te melden heeft dan kommer en kwel? Over de komende “blue monday”, waar we natuurlijk helemaal geen erg in zouden hebben als het ons niet door de strot werd geduwd? Nee, even geen narigheid.Vandaag gewoon een klein vogeltje, dat zo nu en dan komt snoepen van de pinda’s in de tuin.  

En waarnaar ik urenlang kan kijken. Hoe het heen en weer vliegt en telkens weer zo’n kruimel uit de houder weet te pikken. Onbewust van alle boosheid in de wereld….. nou ja, behalve dan die kat, die ook telkens de tuin in sluipt en met hongerige blik naar hem kijkt 😉 😉 😉

Geisha

De tentoonstelling over de Geisha in het Museum voor Volkenkunde in Leiden wilden we natuurlijk niet missen.
Eerst luisteren naar een lezing, die al veel verduidelijkte over het leven van deze vrouwen en daarna de tentoonstelling bezoeken. Heel veel informatie en veel prachtige kimono’s en daarbij behorende kledingstukken en verdere opsmuk.Maar ook schitterende houtsneden, die een beeld geven van de geisha cultuur in de loop der eeuwen.Een geisha is niet, zoals velen denken, een prostitué. Het zijn vrouwen van hoge beschaving, die behoren tot de Japanse cultuur.Fascinerend om te zien hoe lang het duurt voor ze getransformeerd zijn tot de sierlijke figuurtjes in kimono, met hun witte gezichtjes en knalrode pruil-mondjes.

Een aanrader, deze tentoonstelling, die nog tot en met 6 april 2015 in Leiden te zien is.