Zomer, zon… dus fijn een dagje fietsen….
Zomer, zon… dus fijn een dagje fietsen….
| Hier thuis is het nog steeds een beetje puinhoop. Spullen opgeslagen, kale wanden, bank midden in de kamer, geen tafel, geen opbergplek.Een beetje kamperen in je eigen huis. Deze week komen schilders en vloerenleggers, volgende week kunnen we de boekenkast weer op z’n plek zetten.
Maar er is altijd wel een kopje thee en dat boek zit ook wel snor. Dus zelfs tussen alle rommel zit geluk in een klein hoekje 😉 |
Vorig jaar op deze dag stortte vlucht MH017 neer in Oost Oekraïne.
Uit de lucht geschoten, omdat een dwaas meende dat het een vijandig toestel was.
Er is al weer zoveel gebeurd, zoveel gezegd, geschreven, gedacht.
Het andere nieuws heeft al weer onze aandacht gevangen.
Toch mogen we het niet vergeten!!
Toen wij laatst in Doesburg waren, fotografeerde ik deze gevelsteen. Verder niks bijzonders, maar hij viel me gewoon op. Want ik ga dan denken “wie was die jongen” en “waarom mocht hij die steen plaatsen?” Helaas leverde Google geen antwoord. Natuurlijk wel een heleboel informatie over het geslacht Van Heeckeren, maar niks speciaals over deze jongen. ’t Is dat die steen er nog is, anders was hij helemaal in de vergetelheid geraakt. Nou ja, nu dan even niet 😉
Natuur in de stad kan natuurlijk niet alleen groots en indrukwekkend zijn. Soms moet je goed kijken om iets te zien. Maar dat betekent niet dat er niet genoeg te zien is. Hier in Kyoto fotografeerde ik deze ienie-mini esdoorn, die ondanks zijn geringe afmeting toch een prachtig gekleurd herfstblad liet zien. Ik weet zeker dat de bewoners van het huis waar hij bij stond, hem elke morgen weer met plezier begroeten en hem met liefde verzorgen.
Tijdens onze tour naar Apulië logeerden we ook in Alberobello, dat vooral bekend is om de vele trulli die er staan. Piepkleine huisjes, die zo uit een sprookjesboek lijken te zijn gekomen. Voor ons moderne mensen lijkt het onwaarschijnlijk dat je er kon wonen, maar in vroeger tijd was men nog niet zo ruimtebelust als nu.
Ons hotel lag vlak bij Rione Monti, de wijk met de oudste trulli, die inmiddels UNESCO-werelderfgoed zijn. De meeste trulli zijn omgebouwd tot souvenirwinkeltjes, al wonen er nog steeds mensen in zo’n huisje, wel enigszins aangepast aan deze tijd.
Als je op een foto klikt, wordt deze vergroot.
Ik heb een voorkeur voor geel. Jaren geleden kochten wij een heel servies in Canterbury (ja wat je ver haalt…), in zonnig geel. Maar ja in de loop der tijd sneuvelt er wel eens wat. Eerst kon ik het servies hier nog wel bij kopen, maar van lieverlee raakte het uit de collectie.
Nou, geen nood. We vulden aan met iets wat er qua kleur wel bij paste. Helaas, geel raakte uit de mode. Geen bordjes, schotels, schaaltjes in het geel meer te vinden. Alleen gele koffiemokken zijn nog wel te krijgen. En die heb ik nog wel voldoende….