Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Kleurtje

Posted on by
In deze tijd van superfoods verwacht je toch niet dat een fabrikant op de markt komt met iets dat eigenlijk alleen een kleurtje aan je water geeft.
Op TV had ik al een reclamevoorbij zien komen, maar vorige week zag ik de flesjes in het echt. Niet te geloven, een miniflesje (inhoud 48 ml) voor Eur. 2,99. Een flesje dat zo klein is, dat je het overal kunt meenemen. Jaja, op je surfplank zeker? Om ook daar je watertje een kleurtje en een beetje smaak te geven. En de prijs? Ik heb echt twee keer moeten kijken. Bijna 63 euro voor een liter, omgerekend. Daar heb je ook een heerlijke whisky voor, of een mooie cognac. Okay, dat is wel een andere categorie 😉 

 

Managers

Posted on by

Een internationaal bedrijf nam een groepje kannibalen in dienst. “Jullie maken nu deel uit van een team”, zei de manager in zijn welkomstwoord. “Verpest de boel nou niet door collega’s op te gaan eten.” Dat beloofden de kannibalen. Een maand later kwam de manager weer naar hen toe. “Iedereen is zeer tevreden over jullie werk. Alleen, we zijn een secretaresse kwijt. Weten jullie daar iets van?”
De kannibalen schudden hun hoofd. Nadat de baas weg was, richtte het stamhoofd zich tot zijn stamgenoten. “Stommelingen! Nou eten we al wekenlang managers en niemand die dat opvalt. Maar welke halve gare heeft een secretaresse gesnaaid?”

(bron: Het Beste-Lachen is gezond)

Bentobox

Posted on by
Telkens als ik een Japanse bentobox zie, vind ik het weer jammer dat ik geen lunchtrommeltje meer hoef mee te nemen. Want wat lijkt het me heerlijk om zo’n mooi doosje open te maken en er dan zo’n vrolijk opgemaakte lunch in te vinden.

In Japan kun je die overal kopen en dat deden we dan ook vaak. Bij mooi weer in het park zitten met een doos vol heerlijkheden op schoot. Miniflesje sojasaus er uit halen, sprenkelen over de diverse hapjes en voorzichtig met je stokjes eruit halen. Dat is iets heel anders dan een broodje bij de snackbar halen.

Maar vooral kinderen moeten dat heerlijk vinden. Want voor hen maken Japanse moeders het extra mooi. En zeg nou zelf, dit is toch een plaatje waar je blij van wordt!  

 

Afval

Posted on by

Sinds kort hebben wij hier drie grote afvalbakken in de voortuin staan. Gelukkig niet in het zicht, maar wel prominent aanwezig. Een capaciteit van ruim 700 liter afval. Het principe van afvalscheiding vind ik prima. Maar de manier waarop ….. Waarom wordt er niet gestreefd naar minder verpakking en dus minder afval? Moet een plastic doosje nou echt een aluminium deksel hebben en daarom heen nog een bedrukt kartonnetje? Drie soorten afval voor één product.

Bron: You Tube

 Eigenlijk zou ik het liefst terug willen naar die ouderwetse zinken vuilnisbak, die minimaal elke week geleegd wordt, statiegeld op glas en plastic flessen en een schillenboer langs de deur, aan wie we ons gft-afval kunnen geven.Of ben ik nou toch die vervelende ouwe zeurende muts aan het worden?

 

Wonderlijk

Posted on by

Een paar jaar geleden kocht ik wat planten ruit (Thalictrum Aquelegifolium) voor bij de vijver. Een mooie plant, met akelei-achtig blad en donzige bloemen op lange dunne stelen. Het lijkt een tere plant, maar ze houdt zich prima in weer en vooral wind. Dit jaar werd ik aangenaam verrast. Het was me wel opgevallen dat één van de planten niet wilde bloeien. Maar nu ineens wel. Niet in lila, zoals de andere, maar in sneeuwwit. Dat vind ik altijd toch zo wonderlijk. Want waarom heeft die ene plant nou toch zo lang gewacht en hoe kan die nou ineens wit zijn? Nou ja, ik zal er niet over tobben. Gewoon genieten!

Even anders

Posted on by

Afgelopen zondag was er Japanse markt in Leiden. Met het mooie weer leek ons dat wel wat, en met ons heel vele anderen 😉
Bij het Sieboldhuis op het Rapenburg stonden allerlei kraampjes, waar je heerlijk Japans kon eten en dat is echt meer dan sushi alleen. Er was sake te koop en nou ja, nog veel meer van wat er zoal op zo’n markt te zien en te koop is.
Natuurlijk liepen er wat dames in prachtige zijden kimono’s, maar vooral ook veel jonge mensen, verkleed als .. ja als wat. Veel Lolita-achtige meisjes, levende poppen met pijpenkrullen, petticoat rokjes en ronde rode mondjes. Cosplay oftewel verkleed als een karakter uit een film. In Japan heel bekend en populair. Maar dat er hier ook zo veel zouden zijn, wisten we niet. Velen vonden het maar wat leuk on gefotografeerd te worden en dat heb ik dan ook graag gedaan (klik op de foto om te vergroten).

Borduren

Posted on by

Ik had er al veel over gehoord, maar was er nog nooit geweest. In het Catharijnenconvent in Utrecht. Een prachtig museum met religieuze, voornamelijk christelijke, kunst. En op dit moment, tot en met 16 augustus, is er een tentoonstelling te zien van middeleeuwse kerkelijke gewaden. Prachtig geborduurd en ook bijzonder mooi tentoongesteld. Het is bijna onvoorstelbaar hoe fijntjes en met eindeloos geduld de kazuifels, stola’s en koorkappen steekje voor steekje bedekt werden met, uiteraard, veel Bijbelse voorstellingen. Maar ze geven ook een tijdsbeeld, er is zelfs een soort van kerkelijke mode, die gaandeweg verandert. Kostbare stoffen zoals fluweel en zijde, brokaat en dan nog eens rijkelijk geborduurd met schitterende kleuren en glinsterend goud of zilver. Het kan bijna niet anders dat het volk zich vergaapte aan de pracht en praal van deze kledij. Veel is in de loop der tijd vergaan, versleten. Soms werd iets vermaakt. Maar wat er nog over is, is nog steeds prachtig. Wie van borduren houdt, mag deze tentoonstelling zeker niet missen.

Klik op de foto om te vergroten:

Prietpraat

Posted on by
Ook Nijntje ontkomt niet aan ouder worden, al is het haar niet zo aan te zien als ons 🙁 Fris en vrolijk als altijd en ondanks haar 60 jaren, staat ze nu overal in Utrecht, op verschillende manieren versierd. Zoals deze op het Domplein, waar Nijntje een echt Hollands vestje draagt.
Gisteren zag ik haar daar, terwijl een klein meisje er naar stond te kijken met haar opa en oma. Opa legde uit dat er nog veel meer Nijntjes te zien zijn, dat er zelfs een museum voor haar bestaat. “Gaan we daar naar toe, opa?” “Nee”, zei opa, “dat doen we later nog wel eens een keertje!” “Oh ja, natuurlijk, dat doen we als ik oud ben, hè?