Hartfilmpje

Einthoven Van deze man hing een geschilderd portret in het kamertje waar ik gisteren een hartfilmpje moest laten maken. Op mijn vraag wie hij was, vertelde de verpleegkundige dat het Willem van Einthoven was, de arts die het principe van een ECG of hartfilmpje heeft ontwikkeld. En zonder hem zouden artsen nu niet zo goed weten hoe het met onze harten is.

Zijn portret hing daar dus zeer terecht, net zo terecht als de Nobelprijs voor Geneeskunde, die hij in 1924 ontving.
De apparatuur die nu dagelijks gebruikt wordt is natuurlijk heel wat compacter en technisch geavanceerd. Een hartfilmpje is een routineklus voor de verpleegkundige en de cardioloog leest het als een telegram. Voor mijzelf was het toch weer een belangrijk moment. Ik was duidelijk wat meer gespannen. Gelukkig geheel onterecht, want alles was prima in orde.

Kleuren

Wat ben ik blij dat de wereld niet beperkt is tot zwart/wit, maar dat er zo veel kleuren bestaan. Maar niet alle kleuren zijn even mooi. De nu zo populaire neon-kleuren genieten niet mijn voorkeur. Ik hou van natuurlijke kleuren en kwam dan ook op de tentoonstelling van Claudy Jongstra in het Fries museum ogen tekort. Alle materialen die zij gebruikt, zijn van natuurlijke oorsprong. En hoeveel nuances je dan kunt maken, van bleek blauw tot vlammend rood en alles wat daartussen ligt. Ik vond vooral de kast met al die potten met daarin geheimzinnige brouwsels  zeer fascinerend.
Dus mocht je naar Leeuwarden gaan, vergeet dan niet een bezoek te brengen aan het Fries museum. De tentoonstelling van Claudy Jongstra loopt nog tot en met 8 januari 2017.

Bucketlist

Weer zo’n woord dat momenteel overal opduikt. Ik heb er een hekel aan. Niet omdat ik geen plannen (meer) zou hebben. Integendeel, plannen te over.
Maar op de een of andere manier doet “Bucketlist” me denken aan de dood, aan plannen maken zonder hoop ze te kunnen uitvoeren. Dat is heel persoonlijk en een ander hoeft zich van mijn mening niks aan te trekken, hoor!!

bucektlist Wie wil bunjee jumpen bij de Amazone, de Mount Everest wil beklimmen of een voettocht door de Kalahariwoestijn wil gaan maken, moet maar niet mijn blog lezen. Ga maar meteen op pad en doe wat je niet laten kan.
Leo en ik blijven nog gewoon allerlei grote en kleine plannetjes verzinnen. En gaat er iets niet door, geen probleem. Bedenken we wat anders of blijven we lekker thuis.

 

Orchidee

Ommoord-pages-15 Wie ze nu gaat zoeken, zal ze niet meer vinden. De orchideeën die vlak bij ons huis zomaar in het wild groeien. Maar in mei staat een heel veld er vol mee. Ik geniet er van, op afstand. Maar al te vaak zag ik de sporen van anderen, die met grote schoenen naar zo’n klein bloemetje gestapt waren en daarmee andere, nog niet uitbundig bloeiende planten, vertrapten. Dus heb ik maar even gewacht en nu zijn ze al weer uitgebloeid.

 

Fantasie

Ik vond ze enig, die gebreide mutsen op de tentoonstelling in het Fries Museum. Of ik er zelf mee zou willen lopen, is de vraag. Eigenlijk weet ik niet of er zelfs wel iemand de straat mee op zou willen. Al zie je tegenwoordig de meest vreemde dingen voorbij komen. De eerst is bij mij favoriet, maar de anderen zijn beslist niet te versmaden 😉 😉

Revalidatie

Na mijn hartoperatie moest ik natuurlijk opknappen en revalideren. Dat lukte me gelukkig vrij goed, al waren de eerste dagen behoorlijk confronterend. Want als je geen pannetje aardappelen meer op kunt tillen en 500 meter lopen een hele afstand is, dan is je conditie gewoon beneden alle peil. En dat is echt niet lekker.

sport Maar inmiddels voel ik me weer bijna geheel de oude. En dat allemaal onder andere dankzij het revalidatieprogramma van Capri. Waar ik overigens in het begin met gepaste tegenzin naar toe ging. Maar ja, de cardioloog raadde het me ten sterkste aan en wat doe je dan? Ik ben helemaal geen sporttype en heb zelfs een hekel aan allerlei vormen van sport. Maar de oefeningen die we in de sportzaal deden, waren beslist heel leuk, goed te doen en -en dat is tenslotte het belangrijkst- het hielp! En zo kan ik het huishouden weer redelijk doen en is koken geen probleem meer, want ik kan de pannen weer optillen. Wandelen doe ik zeer regelmatig en die wandelingen worden ook steeds langer. Ook het dragen van de boodschappen lukt me, al helpt Leo me wel met de heel erg zware dingen.

Mijn stappenteller houdt bij hoeveel stappen ik dagelijks zet en regelmatig doe ik een aantal oefeningen, zoals ik die op de revalidatie geleerd heb. Dus sta ik voor de spiegel te huppelen en te zwaaien, met een bal of gewichtjes. De Dyna-bands die ik al langer heb, komen nu ook vaker uit de kast, zodat ik mijn arm- en beenspieren eens goed kan laten werken en ze steeds sterker worden.
Dus… er hoeven geen records gebroken te worden, maar je bent nooit te oud om te leren en te bewegen.

Vaderdag

Vaderdag, zo’n dag die ook al door de commercie is overgenomen. Al weken van te voren zie je advertenties voor enorme doe-het-zelf apparaten, BBQ’s, lotions en mannengeurtjes. Alsof elke papa regelmatig staat te klussen, te grillen of zich dagelijks insmeert met herencosmetica.  vaderdag

Ik denk met weemoed terug aan de zelfgemaakte cadeautjes die onze zonen maakten. Dingen die er niet zo gelikt uitzagen, maar getuigden van ingespannen knutselen. Zoals die brillenkoker, waar alleen maar een klein schaartje in paste, of het schelpenobject. Leo wil dat voor geen goud kwijt en heeft er heel dierbare herinneringen aan.

Verborgen tuinen

Zondag gingen wij ook nog naar Heijplaat om twee Verborgen tuinen bekijken. Heijplaat is een klein dorpje, een beetje verscholen tussen de havens van Rotterdam. Destijds gebouwd voor werknemers van RDM. Dat bedrijf is failliet gegaan, maar de bewoners wilden er niet weg. En ik geef ze geen ongelijk. Het is een heerlijk rustige enclave tussen containers en vrachtvervoer. En voor buitenstaanders nu heel goed te bereiken met lijn 18 van de Waterbus vanaf de Erasmusbrug.
Wij liepen na aankomst eerst naar tuin #7. Een prachtige tuin met onverwachte hoekjes waar je kunt zitten en genieten van de veelheid van bloemen en planten, hun geuren en kleuren. Een echte liefhebbers-tuin, waar dagelijks in gewerkt en gerust wordt.
Daarna liepen we naar tuin #8. Dat bleek niet zozeer een tuin, dan wel een tuin op zolder te zijn. In een experimenteel gebouw, geheel opgetrokken uit duurzaam materiaal, met wanden waarop planten de bekleding vormen, konden we op de bovenverdieping zien hoe daar een vorm van moestuinieren wordt beoefend. Er werd onder andere rode kool, paprika, tomaten, paksoi en nog veel meer verbouwd. Het geheel is een onderdeel van de Hogeschool Rotterdam. Klik hier voor meer informatie hierover.

Het nummer van de tuin verwijst de website van
2016-Verborgen Tuinen in Rotterdam
Klik op een foto om te vergroten