Walnoten

Op zijn dagelijkse wandeling verzamelde zwager de walnoten die onderweg uit de boom vielen. Zonde om te laten verrotten, nietwaar?

Eén zak werd een tas, twee tassen, een flinke doos. Inmiddels is er een flinke voorraad, waar hij met gulle hand van uitdeelt. Kijk maar eens wat een enorme zak hier staat. Vol met heerlijke walnoten, zo van de boom.

En ook wij hebben al hier een daar wat van die fijne voorraad uitgedeeld.

 10-walnoten-2
 10-walnoten-1 Dat wordt de komende weken regelmatig walnoten op het menu. Bietjes met walnoten, witlofsalade met walnoten of walnoten-brocolliquiche.

Vandaag om te beginnen maar eens walnoten-bananencake gebakken. Mmmmm!!!!!

Misschien hebben jullie wel een lekker recept, dat wij beslist eens zouden moeten proberen. Dan mag je me dat gewoon mailen: knutzels@knutzels.nl

 

Oude reclame

Al snuffelend op Pinterest kwam ik regelmatig prachtige voorbeelden van posters en oude reclames tegen. Ik hou van die oude platen met een heel eigen sfeer. En ach, dat verzamelen op Pinterest kost wel tijd, maar geen (fysieke) ruimte en dus maakte ik een bord aan. Daarop staan inmiddels meer dan 700 verschillende reclames, in de vorm van posters, omslagen van catalogi en boeken.

Hieronder een kleine greep uit mijn collectie. (klik op de foto voor een grotere afbeelding)

Wie nog meer wil zien klikt hier.

Tattoo

Bron: http://www.dutchink.nl/tattoo-teksten/
Bron: www.dutchink.nl
Dat een zeeman in een dronken bui een tattoo laat zetten, nou ja. Maar nu zie je zowat iedereen met een tattoo rondlopen. Nee, ik niet. Ik moet er niet aan denken. Maar goed, dat is mijn mening en wat een ander doet, moet ie zelf weten. Ieder zijn meug.

Je raakt er ook aan gewend en bij sommigen staat het zelfs best mooi. Maar ik denk dan altijd “Hoe zal dat zijn als je ouder wordt en vind je het dan nog steeds mooi?” Vorige week zag ik iemand, die zich ook had laten tatoeëren. Maar dit maal niet met een afbeelding, maar met een heel verhaal op haar schouders. Ik ben niet brutaal genoeg om te vragen of ik het allemaal mocht lezen. Het zal ook wel iets geweest zijn met emotionele waarde. Maar voor mij blijft de vraag: “Waarom doen mensen dat?”

 

 

Verlaten

We huurden een gite in Frankrijk. Een oude molen, prachtig gerestaureerd en aangepast aan de wensen van deze tijd. Het adres was zo afgelegen, dat we het alleen met de coördinaten op Google Earth konden vinden. Wat je noemt “een heerlijk rustig adres”. Zo rustig zelfs, dat we er geen telefoonverbinding hadden. Wifi, dat dan weer wel…

Maar het was er heerlijk. ‘s-Morgens meteen het bos in en ‘s-avonds een prachtige sterrennacht. En de maan natuurlijk. De eerste nacht scheen hij recht in ons gezicht, want dikke gordijnen, daar deed de eigenaar niet aan. Natuurlijk waren er wel luiken, maar dat vind ik zelf altijd nogal een opgesloten gevoel. Die lieten we dus open.
En als extra bonus die schitterende bloedmaan, waar we bijna de hele nacht koukleumend voor het raam of warm ingepakt onder het dekbed naar hebben liggen kijken. Het was maar een week, maar met heel veel herinneringen.

10-verlaten

Onpersoonlijk

05-boeken Wat me in dit digitale tijdperk zo irriteert, is dat alles zo onpersoonlijk is geworden. Overal worden mensen vervangen door computers. En computers denken niet, die registreren.
Neem nou de nieuwe maatregel bij onze bibliotheek. Daar wordt paal en perk gesteld aan “rood” staan. Heel begrijpelijk. Ik heb wel meegemaakt dat mensen meer dan dertig euro rood stonden en dan nog niet wilden en/of konden betalen. De bieb is geen bankinstelling, dus is het tegenwoordig boter bij de vis. 

Nou stond ik ook in het krijt. Voor het enorme bedrag van 20 eurocent! Maar dat maakte wel dat ik via internet (OK, ook met de computer) geen boeken meer kon reserveren, dan wel kon zoeken in de database van de bieb. En dat ergerde me uitermate.

Ik ben, denk ik, zo’n dikke 55 jaar lid van de bieb. Niet altijd bracht ik mijn boeken op tijd terug, maar de boetes die ik kreeg, heb ik altijd netjes betaald. Soms had ik niet genoeg geld bij me, en kon ik de volgende keer betalen. Maar nu is het dus over en sluiten als er ook maar iets openstaat. Nou ja, het is niet anders. Geen enorm probleem, maar wel een kleine ergernis.

Voortaan dus op tijd terugbrengen of verlengen (via internet, ja, ja, dat dan wel weer wel 😉 ) !

Service

Wat een geluk als je een bedrijf vindt waar je service krijgt. Neem nou zoiets als internet. Een niet meer weg te denken onderdeel van ons leven. Niet van het allergrootste levensbelang, maar als het niet meer werkt, dan voel je je toch erg onthand.

Wij hebben internet via XS4ALL, die ons ook het nieuwe modem levert. Dat werd gisteren om kwart voor zes bezorgd. Een doos ter grootte van een flinke gebaksdoos, met daarin een apparaat, splitters, stekkers en diverse kabels met uiteinden in bescheiden grijs, keurig zwart en frivool oranje. Gewone rechttoe kabels, maar ook een kabel met daaraan weer een splitsing. En een handleiding voor telefoon en internet, waar ik zo één, twee, drie geen wijs uit kon. Het zweet brak me uit. Hoe moest dat nou? Ik vroeg me af of John Bossen van XS4ALL, zoals beloofd, nog zou bellen?

Maar kijk, ik had die doos nog niet uitgepakt, of daar belde John al. “Ik zie dat het modem bij u bezorgd is. Zullen het nu even installeren?” Toen ik zei dat het me eigenlijk niet uitkwam, was dat geen probleem. Wanneer schikte het wel? Nou, zou het vandaag zo rond tienen kunnen? “Natuurlijk!”
En vanmorgen, even na tienen ging de telefoon weer. En ja hoor, met geduld en John’s duidelijk uitleg lukte het me om ons nieuwe modem keurig aan de praat te krijgen. In nog geen drie kwartier stond het modem weer bovenop de boekenkast en hadden we weer internet. “Fluitje van ’n cent”, zeg ik nu lachend 😀
Maar dan wel dankzij de prima service van XS4ALL. Nogmaals bedankt John!

Lezen

Een stel vrouwen heeft het over boeken. De ene zegt: “Ik houd van boeken waarbij je niet weet hoe het afloopt, die een gelukkig of een tragisch einde kunnen hebben.”
“Zoals?”
“Kookboeken!”(gevonden in een oude “Het Beste”)

 

Oogst

Nee, Cuvée Bonheur wordt het ook dit jaar niet. Want van een opbrengst van ruim 700 gram druiven kun je maar bar weinig wijn maken 😉 Maar het is weer meer dan vorig jaar en ze smaken best lekker.

We hebben nog iets aan de takken laten hangen, maar dat is meer als gebaar naar de vogels, die zich dit jaar redelijk netjes gedroegen en onze oogst niet hebben weggesnoept.

En die wijn? Die halen we dit jaar weer eens in Frankrijk. Een bezoek aan zo’n gezellige wijnmarkt/supermarkt is gewoon heel gezellig!