De historische boeken die Annejet van der Zijl geschreven heeft, las ik met heel veel plezier. En ik reserveerde dan ook onmiddellijk haar nieuwe boek “De val van Annika S.” in de bieb. Dit keer geschreven samen met haar man en geen historie maar fictie. Een thriller zelfs!
En weer wist ze me onmiddellijk te vangen. Het verhaal van Annika S. is spannend, boeiend en tegelijkertijd zo levensecht. Want zo nu en dan lezen wij in de krant dat een gevierde politica van haar voetstuk valt.
Dat overkomt Annika en dan realiseert ze zich dat alles wat ze had opgebouwd in één klap naar de maan is. En dat alles en iedereen haar veroordeelt en haar laat vallen als een baksteen. Hoe vergankelijk kan roem en bekendheid zijn…? Van het ene moment op het andere moet Annika haar luxeleven opgeven. Dat lukt haar met pijn en moeite, maar ze is een overlever. Dat heeft ze in haar jeugd wel geleerd. Wat ze zich niet realiseerde, is dat het toeval iedereen achtervolgen kan. Dat wat ze ontliep en denkt niet meer te missen, toch weer bij haar terug komt. Wil ze dat, kan ze dat? Laat ze dat ook gebeuren?
Een spannend boek, met een enigszins open einde. En dat belooft wat, want er staan nog vier boeken van Simons en Van der Zijl op stapel. Nog even wachten dus…..
Category Archives: Persoonlijk
Wonderwoman
Begin deze week ging ik weer naar die gezellige lingeriewinkel om BH’s te kopen. Ik wilde graag een zwarte en de verkoopster kwam aan met een nogal glimmend exemplaar. Op mijn reactie dat ik dat net iets té vond, zei ze: “Toch even proberen, want het staat prima. Lijkt u net Wonderwoman.” Dat deed mijn mening omturnen, want Wonderwoman, dat wil ik wel even wezen. En omdat ik net gisteren met de bestralingen ben begonnen, leek het me wel wat om als Bionic woman naar het Erasmus MC te gaan. Niet dat het iemand opvalt, maar toch…
Bron: Google foto’s
Nu nog 15 bestralingen te gaan. Gek genoeg stellen de bestralingen an sich niks voor. Binnen twee uur ben ik weer thuis, heen en terug met het openbaar vervoer. Maar de hele sfeer er om heen maakt het allemaal een beetje buitenaards, science fiction-achtig.
Je ligt op een smalle bank, er wordt een beetje aan je getrokken en geduwd om je elke keer weer in exact dezelfde positie te krijgen. Daarvoor zijn op mijn lijf ook puntjes getatoeëerd, foto’s gemaakt. Een grote machine wordt ingesteld, rode en groene lichtlijnen lopen over je heen. De radiologen verlaten de zaal en je ligt moederziel bloot en alleen te zijn. Dan begint er iets te klikken, je voelt de tafel bewegen, er zoemt iets en die grote machine rondom je komt in beweging, bromt en piept. Echt precies weet ik het overigens niet, want ik doe mijn ogen dicht en probeer aan iets leuks te denken.
En als ik na een paar minuten iemand hoor binnenkomen en “klaar” roepen, open ik mijn ogen weer. Je voelt er niks van, al komt dat later wel.
Maar nu ben ik nog mijn eigen fitte zelf. Ik wandelde gisteren gewoon met de wandelclub, door de regen zelfs. Nou ja, voor Wonderwoman is dat een peulenschilletje, niet dan? 😉 😉 😉
Deel dit op:
Rotzooi
Ruim 750.000 mensen bezochten afgelopen zaterdag de Japan Tag in Düsseldorf. En al die mensen wilden natuurlijk ook wat drinken. En eten, want kijken naar al die uitgedoste mensen maakt ook hongerig. Dus de afvalbakken waren overvol. Het was onmogelijk ze allemaal regelmatig schoon te maken, al werden ze vaak afgestruind door schimmige figuren op zoek naar lege flessen en blikjes. Dat is niet gek, want in Duitsland wordt daar statiegeld op geheven. En dus ligt het geld langs de weg, voor wie het zien wil en bereid is om het te verzamelen.
Toen wij tegen twaalven van het vuurwerk terugkwamen bij het Hauptbahnhof zag ik deze afvalbak. Eén van de vele die er stonden en ook overvol waren.
Zelfs rotzooi kan een leuke foto opleveren….
Deel dit op:
Natuur in de stad
Op de meest rare plaatsen schiet plotseling een plant uit de grond. Je vraagt je af hoe die daar nou kan komen.
Waar komt dat kleine zaadje Vingerhoedskruid nou vandaan en hoe kan dat daar, in dat kleine spleetje, dan tot ontkieming komen, ja zelfs gaan bloeien? Fascinerend…
Zou je het op die plek met opzet willen planten lijkt het me geen lang leven beschoren. Nog concurrentie ook van een gewone paardenbloem. Maar dapper groeit het door en geeft die lantaarnpaal een lief kleurig accentje.
Deel dit op:
Kijken
Afgelopen weekend waren we in Düsseldorf, waar een grote Japanse dag gevierd werd. We gingen er naar toe om weer eens Japanse sferen op te snuiven, maar dat kwam toch een beetje anders uit. Er waren natuurlijk heel vele Japanse standjes waar je van alles kon bekijken, folders mee kon nemen of kon proeven. Maar het overgrote deel van de bezoekers kwam eigenlijk voor de deelnemers aan het Cos Play. Voornamelijk jonge mensen, maar toch ook nog wel wat oudere types die gekleed gaan als een figuur uit een film of cartoon. Ook in Düsseldorf was het dit weekend bloedheet en je zou verwachten dat iedereen er luchtigjes bij liep. Vergeet het, er waren meisjes en jongens in fleece pakken, verkleed als Pokémon of een ander figuur. Ik kreeg meteen medelijden, maar ja, ze hadden het toch zelf bedacht en uitgekozen. We hebben ons vergaapt aan al die figuren, sommigen prachtig en heel schattig, andere afschrikwekkend. Maar meestal toch wel heel vriendelijk en graag bereid om te poseren.
Deel dit op:
Muzikaal begin van de week
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Met Pata Pata brengt Miriam Makeba de week aan het swingen:
Deel dit op:
Herenhuis
Herenhuis. Bij zo’n woord denk ik aan statige huizen, langs een gracht of singel. Met een grote klopper op de deur, blinkend gepoetst. En als je belt, wordt de deur opengedaan door een jong dienstmeisje, met een keurig zwart jurkje en een wit schortje. Ja, ja, beetje ouderwets, beetje upstairs-downstairs.
Maar dit bord zag ik dan wel in een deftige wijk, een mooie laan en het huis kon er ook mee door. Maar herenhuis zal dan toch wel iets anders betekend hebben. Ik schat het op een flinke studentenwoning. Alle bewoners lid van het “corps”, beetje bekakt, biertje in de hand, sigaretje of sigaartje in de mond…. Maar nog niet genoeg bemiddeld voor een eigen auto. Ze gaan voorlopig nog gewoon met de fiets. En zo heurt het ook, niet toch…. ?
Deel dit op:
Zuinig
Wie wat bewaard, heeft wat. En hoewel ik soms denk “waarom bewaar ik dat nou?” kan ik sommige dingen niet weggooien. Omdat het nog wel eens te pas kan komen.
Jaren geleden stuurde ik een boek en per kerende post kwam er, in dezelfde doos, een boek voor mij terug. Zo’n doos is handig, maar wanneer verstuur je nou weer een boek? Toch bleef de doos in de kast staan. En deze week, ja hoor, daar had ik hem nodig. 
Want neefje wordt twee jaar en dan ben je groot genoeg voor een leuk voorleesboek. Dat dan weer prima paste in die doos. Etiketten er af gehaald, leuk plaatje erop, adressticker en afzender. Flink wat stevig plakband er om, want het moet tegen een stootje kunnen. En tada… zuinigheid met vlijt maakt dat het zo op de post kon.
Weggooien is toch zonde? Dit is tenslotte een soort van recycling…
Deel dit op:
Gezellig
Fransen zijn over het algemeen niet zo geneigd je bij hen thuis uit te nodigen. Ze gaan liever gezellig wat eten of drinken in een café. En als de zon schijnt, is het in Parijs een gekrioel van honderden mensen die in een park met elkaar afspreken en gezellig in het gras gaan picknicken. Of het zich gemakkelijk maken op één van de vele banken die overal staan. Deze dames speelden een spelletje. Niks anders dan ik zelf ook vaak doe op dinsdagmiddag. Zij hadden de schaduw van een boom gezocht en gebruikten een dienblad om op te spelen. Ik maakte een praatje en mocht een foto maken. En natuurlijk wenste ik hen beiden evenveel geluk bij het spel 😉
Deel dit op:
Place des Vosges
Volgens velen is dit het mooiste plein van Parijs, Place des Vosges. Het is in ieder heel indrukwekkend, omzoomd door statige, vrijwel identieke gebouwen, met aan beide zijden twee grotere. Dat waren de paleizen van de koning en de koningin. Tja, die moesten wat ruimte hebben, niet waar? Ik verwonder me telkens weer over de enorme luxe waarin die vorsten geleefd moeten hebben. Want de gebouwen zijn niet alleen groot, maar ook rijkelijk versierd.
Jammer genoeg wordt er in deze tijd iets minder aan onderhoud uitgegeven en zijn sommige kolosale deuren een tikkie arremoeiig.
Waarom heeft het plein eigenlijk deze naam “het plein van de Vogezen”? Napoléon, die ook al geld nodig had, besloot in 1800 belastingen te heffen. Het plein zou vernoemd worden naar het departement dat het eerst betaalde. En dat waren dus de Vogezen. Tja, ook toen al konden ze het niet leuker maken…
