Alles kan vervoerd worden, van avocado tot zandzak. Maar hoe, dat verschilt per regio. Wij stoppen van alles in containers en zetten die op vrachtwagens, treinwagons of schepen.
In Azië gebeurt dat natuur ook zo, maar voor het kleinschalige vervoer ziet men er geen been in om alles op een handkiar of achteromp de fiets te nemen. Het wiebelt een beetje, valt er soms af, maar meestal gaat het prima, toch?
Wie Parijs zegt, zegt Eiffeltoren. Ja kunt er dan ook niet omheen, want hij is zo prominent aanwezig. Wil je er echter op, dan moet je uren in de rij staan. Dat sla ik dus maar over, ook al omdat ik die oude liften niet zo erg vertrouw. Maar ja, ik heb dan ook erge hoogtevrees.
Maar door op de onderstaande foto te klikken krijg je toch dat prachtige uitzicht over Parijs.
Er was een tijd dat je niet eens kleurenfoto’s had. Alles was in zwart-wit en foto’s werden maar mondjesmaat gemaakt. Er zaten 8 of 12 foto’s op een rolletje. Daar sprong je zuinigjes mee om, want een afdruk was heel erg duur.
Ja, ja, en nu tante Els toch uit de oude doos vertelt, heeft ze meteen een mooie nostalgische foto van de straat waar ze geboren werd te voorschijn getoverd. Want hier, in de Van Lennepstraat in Rotterdam zag ik het levenslicht.
Van wanneer deze foto dateert, weet ik niet. Hij is misschien nog wel ouder dan ikzelf. Er staan nog zo weinig auto’s, maar wel een bakkerskar. In het gebouw links zat Van de Meer & Schoep, de bakker. Op zolder werden zakken meel opgeslagen. Soms zag de stoep er helemaal wit. De straat ziet er allang heel anders uit. Ach ja, tijden veranderen.
Deze foto kreeg ik deze week toegestuurd. Hoe toepasselijk, want het thema bij Stuureenfoto is ook al zwart-wit.
Water, we kunnen niet zonder. In de westerse wereld is het volop, komt het soms met bakken uit de hemel. Zoals hier in Litauen, waar we moesten schuilen in de auto voor een vreselijke bui.
Water is deze week ook het thema bij Stuureenfoto.
“Wolken” is het nieuwe thema bij Stuureenfoto. Een onuitputtelijke bron voor foto’s, want groot, dreigend, schapewolkjes of wolken à la Ruysdael, ze blijven intrigeren.
Dit is een foto uit Aso (Japan), waar de zonsondergang en de streepwolken het landschap een speciale sfeer gaven.
In Leeuwarden bezochten schoonzus en ik het Fries Natuurmuseum, waar nu een tentoonstelling is over varkens. We kennen natuurlijk de karbonaadjes en spek van deze dieren. We zien ze op de kinderboerderij en doorgaans vinden we het een beetje vieze dieren, zo met hun poten in de modder. Maar het zijn juist heel nuttige, lieve en intelligente dieren. En er wordt veel meer van gemaakt dan alleen karbonaadjes en worst. In de tentoonstelling staat een etalage opgesteld, waar een groot aantal producten te zien zijn, waarin iets van het varken is verwerkt. Best verbazingwekkend.
Maar ook de tentoonstelling “Friesland onder water” en het open atelier zijn heel interessant. Daarnaast is het museum gevestigd in een prachtig pand, met een overdekte binnenplaats. Dus zeker een bezoek waard.
Met de zon en die prikkelende vrieslucht was het gisteren heerlijk wandelen. En op de singels hier in de buurt werd ook al druk geschaatst. Maar op de Rotte, dat leek ons toch nog wat te voorbarig, al werden er wel baantjes voorbereid.
Een enkele waaghals ging alleen op schaatstocht. Totdat even later, ja hoor.. “Help, help”. Daar lag ie in een wak. Er stonden mensen aan de kant te kijken, probeerden te helpen, maar hoe? Godzijdank kon hij er zelf uitkomen. Snel terug naar huis, naar een warme douche waarschijnlijk.
| Hier in het westen wordt vaak gezegd dat Friezen en Groningers zo stug zouden wezen. Moeilijk toegankelijk, een beetje hard. Maar vorige week ondervond ik zelf het tegendeel. Schoonzus en ik waren twee dagen naar Leeuwarden. Al meteen bij aankomst in het hotel werden we allervriendelijkst ontvangen. Er was uitleg over de stad, we kregen een plattegrond en een boekje met wetenswaardigheden mee. “Veel plezier hoor” zei de receptioniste. |
 |
Het weer deed helaas niet echt mee, dus liepen we het Boomsma museumpje binnen. Ook daar een geweldig vriendelijke dame, die ons van alles vertelde, liet proeven en en passant nog wat culinaire weetjes meegaf.
Maar ook de mensen in het Keramiekmuseum, het Natuurmuseum en in de vele winkels waar we snuffelden. Ze waren allemaal gewoon heel erg aardig.
Dus wie me wil vertellen over die stugheid van de Friezen, die krijgt van mij meteen lik op stuk!
| Wie waagt het nou nog om met zo’n prachtig bord aan het begin van de wandeling zijn rommel achter zijn k… te laten slingeren?
Misschien was het toeval, maar het park in Leeuwarden lag er netjes en opgeruimd bij. Misschien moeten we wel van al die zakelijke verbods- en gebodsborden af en weer terug naar dit soort lieve plaatjes. |
 |
Bij het zoeken naar foto’s voor thema van Stuureenfoto vond ik ook deze. Gemaakt in Luik in het prachtige station, dat door Calatrava is ontworpen. Ik hou van dit soort tegenstellingen, rond en recht.
