Ik dacht dat de lampetkan wel even in de tuin kon staan. En die spin vond het wel een mooi logeeradres. Ik ben niet bang van spinnen, maar dit exemplaar leek me toch iets te groot. Ik laat hem maar eventjes, misschien zoekt hij uit zichzelf een ander adres…
Okay, de stem van Charles Aznavour begint een beetje broos te worden. Maar wat wil je, hij is inmiddels ruim 91. En aan pensioen denkt hij niet. Integendeel, hij treedt nog steeds op. Geweldig toch?
 |
Nou ja, geur… zeg maar gerust de stank. Zo erg dat zwager ongerust de kamer binnen kwam om te melden dat het in de hal een beetje naar riool rook. In koor antwoordden wij “Oh, dat is de kaas”. Want in de koelkast in onze berging ligt een ronde Coullommiers, een kaas tussen Camembert en Brie in. Maar nogal scherp van geur. Er zijn diverse fabrikanten die het maken, er is zelfs een rauwmelkse variant. Maar wij kopen het meestal bij de Lidl, tenminste als er een Franse week is.
|
Mag de geur dan niet te harden zijn, de kaas smaakt heerlijk. Maar door die geur durven we het niet aan onze gasten voor te zetten. Dus moeten (!) we het wel zelf opeten. Och, met een glaasje rode wijn erbij offeren we ons graag op! 😉 😉 😉
“Brug naar de hemel”, zo noemt men in Japan de smalle landtong bij Amanohashidate. Het was een lange reis vanuit Kyoto, maar beslist de moeite waard. We liepen over de smalle, bijna vijf kilometer lange strook land, waar we soms aan weerszijden de zee konden zien.
Natuurlijk namen we aan de overkant de kabelbaan naar de top, zodat we de “hemelbrug” ook werkelijk waar konden nemen. Dat gaat het beste als je op een klein plateau gaat staan, met je rug naar de zee, je bukt en door je benen heen kijkt. Een beetje potsierlijk, maar bijna iedereen deed het en wij natuurlijk ook. Daar hebben we foto’s van gemaakt, maar die vind ik toch iets te gênant om hier te laten zien 😉
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Wat mensen van elkaar weten, is vaak net genoeg om zich in elkaar te kunnen vergissen. |
Wereldberoemd en intussen gebruikt voor meer dan alleen aardewerk. Want dit zijn geen harde stenen, maar zachte kussens, bedoeld om in het vliegtuig nog een beetje comfortabel te slapen. Waar te koop? Op Schiphol natuurlijk!!
Bij het maken van deze foto heb ik aan mijn schoonvader gedacht, want hij beheerde vroeger een aantal kauwgomballenautomaten. Van die grote bollen, met daarin kleurige kauwgomballen en kleine snuisterijen, zoals bedeltjes. Leo vertelt er wel eens over. Hoe hij hielp de automaten te vullen. De handigheid die hij moest hebben om vooral wat bedeltjes aan de buitenkant te doen, zodat het leek dat je vast wel bij elke stuiver die je spendeerde een bal én een bedeltje zou krijgen.
Lange tijd heeft bij ons op zolder nog zo’n automaat gestaan, als een zoete herinnering aan een voorbije tijd.
Uit de automaten van nu rollen blikjes frisdrank, stukken Mars, Kitkat of andere zoete snacks. En met een stuiver kom je al lang niet ver meer.
Kijk op Stuureenfoto voor meer automatenfoto’s en doe een keertje mee!
 |
De laatste weken waren we een paar maal naar IKEA, om wat nieuwe spulletjes te kopen. Aan zo’n bezoekje koppelen we dan meteen eten vast, want dat vinden wij eigenlijk best gezellig. Meestal gaan we naar Barendrecht, maar vandaag besloten we weer eens naar Delft te gaan.
En al zou je denken dat alle winkels er ongeveer hetzelfde uitzien, niets is minder waar. Het assortiment is weliswaar gelijk, maar de opstellingen verschillen behoorlijk van elkaar. Elk filiaal bedenkt weer andere oplossingen voor de beperkte ruimtes en/of budgetten. |
Alles loopt soepel, er is een enorme voorraad en dat wat je zoekt, is (meestal) goed te vinden. In Delft kun je vanuit het restaurant een blik werpen in het ophaalmagazijn. En dan zie je pas goed hoe veel spullen daar in staan opgeslagen.
Het kleinste kamertje kan best een beetje gezellig aangekleed worden. Alleen een verjaardagskalender aan de deur is toch een beetje kaal.
Toen wij nog in een flat woonden, hing deze poster bij ons op het toilet. Levensgroot, want hij besloeg zowat de hele wand. En wat had mijn moeder daar een hekel aan. Telkens weer vroeg ze of die plaat er moest blijven hangen. “Toch geen gezicht”, vond ze. Maar wij vonden het leuk en dus bleef hij. Tot we gingen verhuizen en toe waren aan iets nieuws. De poster, die vakkundig op karton was geplakt, werd in de hal gezet. Wie hem hebben wou, mocht hem meenemen. Hij heeft er niet lang gestaan 😉
Bron: https://www.liveauctioneers.com
We kijken elke maandagavond naar “We zijn er bijna”, waarin een aantal oudere stellen met de caravan op vakantie gaat. Dit jaar gaat de reis naar Griekenland. En daar beginnen onze herinneringen.
 |
Want wij gingen in 1972 in een oude blauwe Volkswagen Kever van Rotterdam naar de Peleponnesos. Vier weken, voor het eerst samen. Nou je kunt begrijpen, dat wij aan die reis veel herinneringen hebben. We kampeerden niet, maar namen op de bonnefooi een hotelletje. |
Ook staken wij niet van Italië naar Griekenland over, maar reden we dwars door het toenmalige Joegoslavië. Ik herinner me nog het bord met “Belgrado 778 km. De markt in Skopje, waar ik een levende kip in mijn handen geduwd kreeg. En de Griekse wegen….. Nu zien die er op tv gelikt uit, maar wij vlogen nogal eens met ons hoofd tegen het autodak omdat er enorme kuilen in de weg zaten.
We aten in piepkleine restaurantjes, waar je in de keuken mocht kijken wat er die dag op het menu stond. Vaak niet meer dan bonen, want wij reisden in de vastentijd. Dus er was geen vlees. Maar het smaakte ons prima. Onderweg kochten we kaas en fruit, enorme sinaasappels. We dronken retsina en ouzo. Goeie ouwe tijd….
