Handig is het wel, zo’n krat voor op je fiets. Maar vrolijk? Nou…nee, niet echt!
Ze had natuurlijk een roze, rode of gele krat kunnen nemen, maar dat is dan weer zo opzichtig. Ze ging voor een klein, pittig accentje. Geen schaterlach, geen dijenkletser, maar een glimlachje. Zo vrolijkt een sombere dag toch een beetje op, nietwaar?
Een tentoonstelling hoeft niet groot en uitgebreid te zijn. Want tegelijkertijd met de grote Art Déco-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag loopt ook een kleine, maar fijne tentoonstelling over het werk van de Haagse modeontwerper Frans Hoogendoorn. Prachtige en draagbare kleding, zo mooi en vooral ook zo kleurig. Ik begrijp dat de Haagse clientèle zich graag door deze couturier laat kleden en dat ook leden van het Koninklijk Huis er regelmatig komen. De tentoonstelling loopt nog tot 18 februari 2018. Klein, maar fijn!
Een bezoek aan Arboretum Trompenburg in Rotterdam is altijd de moeite waard. Veel mensen denken dat het alleen in het voorjaar bezienswaardig is, omdat er dan veel kleur te vinden is. Maar het hele jaar door loont het de moeite.
Juist in de winter, als veel bomen kaal zijn, zie je de natuur in een ander perspectief. Dan valt op hoe sommige bomen hun bladeren maar niet kwijt willen, dat er wel degelijk struiken midden in de koude periode bloeien. Ook de lucht is anders en geeft een fraaie achtergrond aan kale takken en knoestige stammen. En bekijk ook de knoppen en knopjes van de nog slapende struiken en bomen eens. Ze verschillen allemaal van elkaar. Grote bladeren lijken wat te hangen, maar op die manier bewaren ze net dat beetje warmte wat de struik of boom nodig heeft. Sommige bladeren lijken stug als leer, maar hebben een verrassend fluweelzachte onderkant. Ja, ook in de winter is er van alles te ontdekken.
Horen, zien en zwijgen. Daar ken ik vooral de aapjes van. Deze grappige blote mannetjes leken op het eerste gezicht wel op die aapjes, maar zijn natuurlijk heel anders.
Als je er toevallig langs loopt, zoals hier in Middelburg, dan kan ik het echt niet laten om een foto te maken. Zou dat ook als “inbreuk op de privacy” gezien worden?
Ach wel nee, die mannetjes, die horen niks van al het digitale gezwets, zien het wel maar vertellen het toch zeker niet verder. 😉
Klik op de foto om te vergroten.
Je ziet het steeds vaker, zo’n gedicht op een muur. Zo zag ik er ook diverse in Middelburg, en natuurlijk maakte ik een foto. Maar ik ga ze nu niet allemaal hier zetten. Misschien kom je ze nog wel eens tegen, op een dag dat ik weinig inspiratie heb en dan teruggrijp op zo’n foto.
Maar dit gedicht, dat ik op de valreep zag, toen we al vlak bij het station waren, mag vandaag wel op mijn blog. Het miezerde een beetje en het was best koud, mar ik las het en werd meteen helemaal blij 😉 😉 😉
In Middelburg ontdekte ik deze deur. Wat een ouderwets woord toch: “Logement”.
Dat heet nu toch een hotel, Bed & Breakfast of pensionnetje. Maar logement doet me denken aan vroeger tijden. Als mijn moeder er weleens over vertelde, kon ik bijna de geur van doorgekookte kool ruiken, zag ik de was om de kachel staan. Ze had er geen fijne herinneringen aan en ook in de verhalen van Baantjer zijn logementen beslist niet gezellig. Want in de wat oudere boeken van De Cock (met cee-oo-cee-kaa) komen logementen nog vaak voor. Wat vervallen onderkomens, met kale peertjes aan het plafond en smalle kamertjes met goor beddengoed, waar de verschoppelingen uit de maatschappij wonen.
Maar dit was echt allerminst vies en armoedig. Kijk maar, je kan er logeren en lunchen in een romantisch sfeertje. Ach ja, tijden en begrippen zijn aan verandering onderhevig.
Of ik nou een korte afstand moet of dat we van hier tot Wladiwostok zouden gaan, ik vind reizen heerlijk. Zo nu en dan een hapje, een drankje, tijd voor een sanitaire stop, dat is het wel en ben ik tevreden. Natuurlijk, ik kan niet elke dag onderweg zijn, maar zo nu en dan kriebelt het. Leo opperde vorige week om naar Middelburg te gaan, en dat leek me wel wat. We waren er al eerder, gingen meestal met de trein of met de auto. Nu namen we de bus. Niet de meest snelle, maar wel een leuke manier. Dus togen we al vroeg op pad. Het weer leek niet mee te werken, maar goed, het was droog. Met de metro naar het Zuidplein. Nog maar nauwelijks stonden we bij de halte, of daar kwam de bus al aan. We hadden hem helemaal voor ons zelf! Op weg naar Oude Tonge. Daar moesten we overstappen en liet de bus niet lang op zich wachten. Ook al niet zo vol, maar jammer genoeg zaten we er niet meer helemaal alleen in. Nou ja, we hadden ruimte zat hoor! 😉
Totaal na drie uur en een kwartier reizen kwamen we aan bij het stille station van Middelburg.
We liepen het stadje in, zochten een cafeetje om iets te eten. Allebei een flinke uitsmijter, dat vulde onze magen. We struinden wat door de kleine straatjes en gingen ook nog bij neef Dick en zijn vrouw op theevisitie.
En toen was het wel weer genoeg. Inmiddels regende het en namen we de trein naar Rotterdam terug. Na een hapje eten in het winkelcentrum vlak om de hoek zat de dag erop. Zomaar een leuk reisje!
Geen zonnebloem waagt nog een spietje boven de aarde in deze tijd van het jaar. Maar de sneeuwklokjes piepen al boven de grond uit. Kijk, lijken ze te zeggen, het is nu januari en wij komen er aan hoor. Sneeuw of niet, wij zijn present. En dat stemt me blij, al moet je op de foto nog even goed kijken. Niet alleen op de kalender, maar ook in de tuin weer een nieuw begin!
Geen vlees, geen vis, geen man, geen vrouw, niet dames en heren.
Wat ik daarvan vind? Nou… een beetje overdreven, te ver gezocht. Moet dat allemaal nou zo ver doorgevoerd? Maar ja, ik heb daar niks over te beslissen. Maar dan ineens, zie ik iets waar ik erg om moet lachen. Omdat de oplossing zo eenvoudig is, dat iedereen zich daarin kan vinden.
Dit is een toiletdeur in Restaurant Leipzig, dat bij het Nieuwe Luxor theater gevestigd is. Naast mannetjes, vrouwtjes, invalidenplaatjes ook eenvoudigweg “Zittend”, “Staand” of “Rollend” op de toiletdeuren. Simpel en doeltreffend. Ik zou bijna zeggen…. geniaal. Niemand hoeft zich meer onaangenaam verrast of gediscrimineerd te voelen. Mooie (Rotterdamse…?) oplossing.
Afgelopen maandag kregen de spelletjesdames een high tea aangeboden. Erg letterlijk een “high” tea, want we gingen naar de Euromast. Om 2 uur zat het hele gezelschap keurig klaar bij de metro. Eén van de dames is soms een beetje in de war en dacht haar OV-pas kwijt te zijn. Dat gaf nogal wat reuring bij het uitchecken. Maar een vriendelijke RET-beambte hielp ons en uiteindelijk kwam de pas toch weer terecht. Nog een stukje met de tram, wat lopen en dan waren we bij de Euromast. Met de lift in no time naar boven, waar onze tafel al gereed stond. We werden verwend met diverse soorten thee, er werd een kopje bouillon geserveerd en er kwamen heerlijke hapjes op tafel. Voor ieder wat wils. En ondertussen konden we genieten van het uitzicht over Rotterdam. Jammer genoeg scheen de zon niet, maar vooruit, je kunt niet alles hebben. We lieten het ons allemaal heerlijk smaken en voor de altijd regelende en zorgende Ria waren er cadeautjes. Toen de schemering viel, kregen we ook nog de lichtjes van de stad te zien. Een super gezellige en geslaagde middag!
