 |
Wie ze nu gaat zoeken, zal ze niet meer vinden. De orchideeën die vlak bij ons huis zomaar in het wild groeien. Maar in mei staat een heel veld er vol mee. Ik geniet er van, op afstand. Maar al te vaak zag ik de sporen van anderen, die met grote schoenen naar zo’n klein bloemetje gestapt waren en daarmee andere, nog niet uitbundig bloeiende planten, vertrapten. Dus heb ik maar even gewacht en nu zijn ze al weer uitgebloeid. |
 |
Het lijkt echt, maar het is plastic. Je ziet het steeds meer. Ja, ik begrijp het wel, het is reuze makkelijk, want deze plantjes hoeven geen water, ze verdorren niet en ze zijn goedkoop. Maar ik vind het zulke nep. Dan liever een café-terras zonder deze plastic opsmuk. |
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Bron: Pinterest
Ik vond ze enig, die gebreide mutsen op de tentoonstelling in het Fries Museum. Of ik er zelf mee zou willen lopen, is de vraag. Eigenlijk weet ik niet of er zelfs wel iemand de straat mee op zou willen. Al zie je tegenwoordig de meest vreemde dingen voorbij komen. De eerst is bij mij favoriet, maar de anderen zijn beslist niet te versmaden 😉 😉
Een paar weken geleden liepen we langs het strand in Ter Heijde. Op de terugweg zagen we aan de horizon de kranen van de Tweede Maasvlakte. Ik vind dat altijd een heel imponerend gezicht en hoewel het niet echt “mooi” is, kan ik er toch van genieten.
 |
Het nieuwe Fries museum in Leeuwarden is nieuw, mooi, licht en ruim. En vorige week, op weg naar een andere tentoonstelling, kwamen we op de bovenste verdieping langs de vergaderruimte.
Mijn oog viel onmiddellijk op het vloerkleed en ik vond het maar een beetje raar. Ik kon er eigenlijk geen patroon in ontdekken, het leken zomaar wat onsamenhangende vlekken. Vreemde kleuren, malle vlakken… |
| Gelukkig zag ik wel de uitleg op het raam, zodat ik beter begreep waarom dit kleed er uitzag zoals het er uitzag. Het is een enorm uitvergrote foto van Gerco de Ruijter. En toen werd het ineens een heel stuk duidelijker. Wat schrijf ik…. ik ontdekte ineens van alles op dat kleed. Ondanks dat ik er door een ruit naar moest kijken, want die vergaderruimte was natuurlijk niet zomaar toegankelijk. En toen werd die vloer ineens een land om te ontdekken 😉 |  |
Na mijn hartoperatie moest ik natuurlijk opknappen en revalideren. Dat lukte me gelukkig vrij goed, al waren de eerste dagen behoorlijk confronterend. Want als je geen pannetje aardappelen meer op kunt tillen en 500 meter lopen een hele afstand is, dan is je conditie gewoon beneden alle peil. En dat is echt niet lekker.
 |
Maar inmiddels voel ik me weer bijna geheel de oude. En dat allemaal onder andere dankzij het revalidatieprogramma van Capri. Waar ik overigens in het begin met gepaste tegenzin naar toe ging. Maar ja, de cardioloog raadde het me ten sterkste aan en wat doe je dan? Ik ben helemaal geen sporttype en heb zelfs een hekel aan allerlei vormen van sport. Maar de oefeningen die we in de sportzaal deden, waren beslist heel leuk, goed te doen en -en dat is tenslotte het belangrijkst- het hielp! En zo kan ik het huishouden weer redelijk doen en is koken geen probleem meer, want ik kan de pannen weer optillen. Wandelen doe ik zeer regelmatig en die wandelingen worden ook steeds langer. Ook het dragen van de boodschappen lukt me, al helpt Leo me wel met de heel erg zware dingen. |
Mijn stappenteller houdt bij hoeveel stappen ik dagelijks zet en regelmatig doe ik een aantal oefeningen, zoals ik die op de revalidatie geleerd heb. Dus sta ik voor de spiegel te huppelen en te zwaaien, met een bal of gewichtjes. De Dyna-bands die ik al langer heb, komen nu ook vaker uit de kast, zodat ik mijn arm- en beenspieren eens goed kan laten werken en ze steeds sterker worden.
Dus… er hoeven geen records gebroken te worden, maar je bent nooit te oud om te leren en te bewegen.
Andere bloggers gingen me al voor naar Leeuwarden, naar de tentoonstelling “Breien” in het Fries museum, die nog tot 28 augustus te zien is. Wij gingen afgelopen week, gokkend op een beetje goed weer. En al regende het pijpenstelen toen we in Leeuwarden aankwamen, allengs werd het beter.
Leo had zich niet veel voorgesteld van zoiets als breien, maar hij heeft zich prima geamuseerd. Het is natuurlijk niet alleen maar insteken, omslaan en afhalen. Want wat kan er allemaal gemaakt worden met een simpele draad en wat naalden. Of een machine…
 |
Want dat realiseren we ons niet altijd. Er ligt her en der heel wat breiwerk in onze wereld. De ondergrond van kunstgras is gebreid, sommige geneeskundige hulpmiddelen zijn gebreid, brandslangen hebben een gebreid omhulsel en er zal vast nog veel meer zijn… Maar wat zagen we ook prachtige dingen, door geduldige vrouwen gemaakt. Handschoenen, mutsen, tasjes met kralen. Maar mij trof het meest deze set. Die ik om het lijf van een Spaanse schone gedacht had, maar die toch echt ondergoed bleek te zijn. Zoveel werk om dat te maken en dan verborgen onder nog meer andere rokken. Het patroon om het na te maken heb ik meegenomen, nu nog even opzetten en aan de slag 😉 |
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Waarom sorry zeggen niet altijd het probleem oplost
(gevonden op Pinterest)
| Vaderdag, zo’n dag die ook al door de commercie is overgenomen. Al weken van te voren zie je advertenties voor enorme doe-het-zelf apparaten, BBQ’s, lotions en mannengeurtjes. Alsof elke papa regelmatig staat te klussen, te grillen of zich dagelijks insmeert met herencosmetica. |  |
Ik denk met weemoed terug aan de zelfgemaakte cadeautjes die onze zonen maakten. Dingen die er niet zo gelikt uitzagen, maar getuigden van ingespannen knutselen. Zoals die brillenkoker, waar alleen maar een klein schaartje in paste, of het schelpenobject. Leo wil dat voor geen goud kwijt en heeft er heel dierbare herinneringen aan.
