Waar zouden wij op vakantie naar toe gaan? Je ziet het al aan die stapel boeken. We gaan dit jaar weer een keer naar Engeland. Ik heb nooit moeite om een vakantiebestemming te vinden, er zijn zoveel gebieden die ik graag zou willen bezoeken. Maar dit jaar wordt het dus een rondreis door Engeland en Wales. Met onze eigen auto op de boot naar Harwich en dan via Oxford richting Wales, het Peakdistrict en de Cotswolds naar Cambridge. Heerlijk, het duurt nog wel even maar de voorpret is er al volop.
Binnenkort mogen we weer stemmen. Ook al weet ik nog niet aan wie ik mijn stem zal geven, gaan zal ik in ieder geval!! Want de vrouwen uit de vorige eeuw hebben niet voor niets gestreden voor het vrouwenkiesrecht.
In 1917, dus precies 100 jaar geleden, mochten vrouwen voor het eerst gekozen worden. Ze konden dus in de Tweede Kamer komen, maar meer ook niet. Zelf kiezen mochten vrouwen pas twee jaar later. O,o, wat zal daar door de heren langdurig, uitgebreid en zwaarwichtig over gedebatteerd zijn.
Alle strijd is niet voor niets geweest en daarom ga ik altijd stemmen. Al had mijn moeder daar heel andere gedachten over. Zij vond dat ze geen verstand had van politiek en deed dan ook demonstratief meteen na ontvangst haar stembiljet, ongeopend en onbeschreven, in de stembus. Maar misschien wilde ze ook niet anders stemmen dan mijn vader, maar was ze het toch niet met die keuze eens. Een proteststem in dat geval dus. Wie zal het zeggen? Mijn stem gaat, net als alle andere keren, in ieder geval naar een vrouw. Want die zijn , helaas, nog steeds in de minderheid in politiek Den Haag.
Al jaren hangt er in onze slaapkamer een TV. En voor het slapen gaan keken we nog even wat er te zien was. Nou, de laatste tijd is dat vooral kommer en kwel en het nieuws over de Amerikaanse president en het Nederlandse politiek gekrakeel komt inmiddels onze oren uit. Niks leuks, niks ontspannend en dus van negatieve invloed op onze slaap.
Dat hebben we veranderd. De TV blijft uit en Leo zoekt op de radio naar een rustig en aangenaam muziekprogramma. En ik lees weer. Andere boeken dan overdag, dan mag het wel een beetje niveau hebben, spannend of ingewikkeld zijn. Maar ’s avonds liefst een verhaal dat net zo kabbelt als de muziek. Meer zoiets als de Boeket-reeks, verhalen met nauwelijks diepgang. Want je weet dat het eind goed, al goed zal worden. En waar je lekker op slaapt. En daar gaat het toch om.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Kalverliefde van Robert Long
Onze wandelclub ging afgelopen donderdag ietsjes verder weg dan gewoonlijk. We wandelden in het Schollebos in Capelle aan den IJssel.
In 1958 ging mijn zus en haar man daar wonen. Ik zou er dus bekend moeten zijn, maar ook dit keer kwamen we op plekken waar ik nog nooit geweest was. De lente zet nu toch echt door en deze aalscholvers zaten in “hun” boom. De boom was nog maar kort geleden zeer drastisch gesnoeid en ze keken eens om zich heen, of ze eigenlijk wel goed zaten. Hopelijk komt er gauw weer wat blad aan.
Na de wandeling gingen we ook nog naar huis met één van de dames. Maar wat we daar te zien kregen, moet ik nog even uitzoeken. Zo veel, zo leuk en zo mooi……
Dus nog even wachten, binnenkort krijgen jullie het ook te zien! 😉
“Ze verzinnen toch telkens wat nieuws”, zegt Leo, bladerend in een reclamefolder van de grootgrutter. “Nou weer bedtime biscuitjes, wat dat ook moge wezen”. Ik vraag of je die kunt eten als je je tanden al gepoetst hebt, maar daar weet hij geen antwoord op.
Wat later bekijk ik de folder ook, 
maar die biscuitjes kan ik niet vinden.
“Waar staan die?, vraag ik”. “Bijna aan het eind, op een rechterpagina.” Ik zoek nog eens en ja, dan vind ik ze. Ik schiet in de lach, ze staan wel bij het kattenvoer. Dat vertel ik aan Leo. Maar die vindt het dan helemaal volkomen onzin en dat ben ik dan weer volmondig met hem eens. Voor mensen of voor dieren, biscuitjes om te eten voordat je naar bed gaat. Tssssss…
Die reclamemakers toch…. 😉 😉 😉
Het mag dan wel lente worden, ’s avonds gaat een stamppot er toch wel in. En in de moderne keuken zijn dat al lang niet meer grote pannen met boerenkool of hutspot. Stamppot is tegenwoordig vaak veel lichter en je kunt het met alles maken. Bij de Lidl kocht ik een paar weken geleden dit stampottenboek, met heel verrassende recepten. Dus nu kunnen wij het hele jaar door stamppot eten. Want zo’n gezellig kookboek kon ik voor 5,00 euri echt niet laten liggen.
In een ver verleden heb ik dapper pogingen ondernomen om schaken te leren. Maar helaas, dat soort spellen zijn niet voor mij. Ik heb geen tactisch inzicht en dus verloor ik telkens jammerlijk. Nou ja, er zijn ergere dingen in het leven, nietwaar?
Maar als ik in de grote bieb in Rotterdam ben, kan ik met heel veel genoegen kijken naar de schakers. Geen idee wie er op verlies of winst staat, of ze goed zijn. Er is een spel op reuzen formaat en daar zitten vaak heel veel toeschouwers om heen. Maar hier wordt aan een kleine tafel gespeeld, zeer geconcentreerd. En ik durfde niet te storen, dus fotografeerde ik alleen het spel en een anonieme hand. Ik geloof dat ze zelfs niet gemerkt hebben dat ik fotografeerde 😉
Elke dag van het jaar heeft wel iets bijzonders. Zo is het vandaag Complimentendag. Nou heb ik het niet zo op speciale dagen, maar een complimentje zo nu en dan maakt het leven een beetje zonniger.
Ik weet het wel, men moppert gemakkelijker dan dat men iemand verwent met een complimenteuze opmerking. Maar vandaag tenminste één iemand een compliment geven, dat zal toch wel lukken?
Het hoeft niet groots of opvallend te zijn, zo maar even laten weten dat je die vriendelijke lach, de hulp in de winkel erg op prijs stelt. Toch beter dan al dat gekissebis.
En voor al mijn lezers vandaag een gezellig boeketje narcissen 😉
Een tijd geleden kreeg ik bericht van filmtheater LantarenVenster dat een film over Claude Monet zou komen. Leo en ik zijn beiden weg van zijn werk en hebben het vaak in musea bewonderd. Een film leek dan ook een mooie gelegenheid wat meer over hem te weten te komen. Het bleek te gaan om een film in de serie “Exhibition on screen”. Dat leverde een geheel andere soort film op dan we gewend zijn. 
Er werd uit zijn vele brieven geciteerd en daarbij behorende werken getoond. Er kwam dus geen acteur aan te pas, maar het was wel fascinerend. Honderden werken zagen we voorbijgaan, soms afgewisseld met filmbeelden zoals de door hem geschilderde plekken er nu uitzien. Inderdaad een tentoonstelling op een groot scherm.
We vonden het wel jammer dat alle tekst in het Engels was en ondertiteld werd. Het hinderde ons en eigenlijk was een Nederlands gesproken tekst beter en zeker heel goed mogelijk geweest.
Maar als er binnenkort andere films, onder andere over Vincent van Gogh, in deze serie vertoond worden, gaan we misschien weer. Dat zullen we dus goed in de gaten houden.
