About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Reizen

Reizen is heerlijk, maar eigenlijk vind ik zelf dat de voorpret van een reis het leukst is. Zoeken naar de leukste plekjes, er over lezen, kijken op de kaart, in de atlas. Dat is nogal ouderwets. Moderner is om op internet te zoeken en daar komt dan weer een andere zoektocht bij. Want zijn er ook posters van het gebied of de stad waar je naar toe gaat? Nou en of, keuze zat! En die posters hoef je niet allemaal aan de muur te hangen of in een la te leggen, je hoeft ze zelfs niet te kopen. Je kunt ze verzamelen op Pinterest. Ik heb er inmiddels een heleboel en je mag er best eens een kijkje bij nemen. Hier is alvast een voorproefje van de gebieden, steden of landen die ik al gezien heb of nog op mijn verlanglijstje staan.

Wolkenkrabber

Witte Huis-02 Eens was het Witte Huis in Rotterdam het hoogste kantoorgebouw van Europa. Als door een wonder bleef het gespaard in het bombardement. Na de oorlog werd het een beetje verwaarloosd, maar gelukkig werd het gerestaureerd en in oude luister hersteld. Er zitten nog steeds kantoren in.
Soms mag je er even kijken, zoals wij laatst bij de Wereldhavendagen. We werden naar het “Belvédère” gebracht, vanwaar we een schitterend uitzicht over de stad hadden. En hoewel het een beetje heiig was, kon ik zelfs de hoogbouw van Ommoord zien.

Bewaren

Achteraf…

Achteraf kijk je tegen de kont van het paard…. Nou ja, in dit geval mijn achterwerk. Wat ik daar doe? Ik trek aan een of ander hijswerktuig in een poging te zien hoe sterk ik wel niet ben 😉 Lang niet sterk genoeg om ook maar een decimeter vooruit te komen, maar met hulp van de stoere brandweerman kwam ik toch nog ergens.  jarig

Maar gelukkig ben ik in ieder geval weer heel wat sterker dan in het begin van dit jaar. Na de operatie kon ik nog geen bloemenvaas optillen, nu pak ik de boodschappen al weer “gewoon” uit de auto.
En dat ik vandaag mijn 68e verjaardag kan vieren, daar ben ik ontzettend blij en gelukkig mee!

Bewaren

Bewaren

Humor

Op de tentoonstelling van Fiep Westendorp fotografeerde ik ook deze drie tekeningen. Niet alleen vanwege  het plaatje, maar ook om de tekst. Die is namelijk heel humorvol. Niks schreeuwerig, hard, assertief of opdringerig. Maar fijntjes, zoiets wat de Engelsen “Tongue in cheek” zouden noemen. Het formaat van de lijstjes was niet zo groot, ik schatte A5-formaat. De tekst is dus moeilijk te lezen, maar heb ik er tekst iets vergroot onder gezet. (Klik op de foto’s om te vergroten)

Badmeubel

In Turijn kwamen we langs een chique badmeubelwinkel. Zo een met droombadkamers, waar nooit vuile was ligt en de kleur van de zeep matcht met die van tegels en handdoeken.
Ik vond dit badmeubel wel leuk, zeker met de bijpassende wastafel. Maar Leo’s commentaar maakte korte metten met mijn bewondering. “Het lijkt net zo’n ouwe zinken teil met daarnaast een oliedrum.” Ik keek nog eens goed en ja, daar had het inderdaad iets van weg.

badmeubel

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Kijken en zien

Laatst had ik een gesprek over hoe je iemand ziet bij een eerste kennismaking.
Waar kijk je dan naar? Kijk je naar de ogen, de handen? Waar let je op? Gepoetste schoenen, vet of juist schoon haar, kleding?
Die eerste indruk kan heel bepalend zijn, maar zegt toch lang niet alles.
Jaren geleden solliciteerde ik bij een groot bedrijf. Dat je er netjes behoort uit te zien bij een sollicitatie, wist ik natuurlijk wel. Ik had me dan ook keurig aangekleed, nieuwe kousen, nette schoenen. Jammer dat ik languit viel bij het oversteken. Vieze vlek op mijn rokje, kousen kapot, tas met een schaafplek.  En geen winkel waar ik tenminste nieuwe kousen kon kopen. Ik voelde me heel erg opgelaten. Wat voor indruk zou ik nou maken ik bij die meneer van Personeelszaken? Dat heb ik nooit kunnen achterhalen, maar ik kreeg wel de baan.
Nog ruim vier jaar heb ik er met veel plezier gewerkt, kreeg ik zelfs promotie. Ondanks mijn prille leeftijd (ik was nog geen 18) en de beschadigingen! Och wat zou ik graag nog eens even iets van die dag terug willen zien 😉

Foutje…..

Hier in Ommoord loopt al heel veel jaren een ERGO-onderzoek. Daarbij worden mensen van boven de 55 met de regelmaat van ongeveer 5 jaar onderzocht op van alles waar je ziek, zwak of duizelig van kan zijn. De meest malle vragen en opdrachten passeren de revue. Natuurlijk zitten er ook medische onderzoeken bij, onder andere een MRI-scan van de hersenen en een onderzoek van de halsslagaderen. Leo deed afgelopen maanden mee mee en binnenkort krijg ik ook weer een oproep.
Gelukkig werd er bij Leo niet iets erg belangrijks gevonden. Al kreeg hij wel het advies zijn cholesterol en bloeddruk in de gaten te houden. Dat doen we nu doen gezellig 😉 samen.
Maar vorige week kreeg hij ineens een brief waarin stond dat het onderzoek van de halsslagaderen had uitgewezen dat er een kleine vernauwing zat. De brief kwam op een ongelukkig moment, vlak voordat wij op vakantie gingen. Maar het vreemde was, dat het hele onderzoek nog niet had plaatsgevonden. Dat was uitgesteld omdat de scanner defect was en zal pas na midden oktober plaatsvinden. Toch zag ik Leo wit wegtrekken en zijn zorgengezicht opzetten. Meteen belde ik de ERGO en gelukkig begreep men daar dat wij nogal verontrust waren. Het bleek een fout te zijn. Iemand had per ongeluk het verkeerde onderzoek ingevoerd. Ach, fouten kunnen gemaakt worden. Maar dit bracht ons toch wel erg van de wijs. En nou maar hopen dat die halsslagaders puntgaaf zijn!