Als de reizigers Mishima naderen, is het mistig. Hiroshige weet de geheimzinnige sfeer goed te treffen. De Torii wordt bijna verhuld door de nevel, zijn mooie rode kleur is niet te zien. De omgeving is nauwelijks waarneembaar.
Collectie: Tokyo National Museum
| Ook nu nog hangen de nevelen vaak boven Mishima. Alles vervaagt tot grijs en grauw, een bijna spookachtig beeld. De reizigers van nu, in de snelle trein, zullen niet veel van dit landschap zien. |  |
| Bijna ben ik door de opdrachten van Winterfotojacht 2014 heen. Sommige vond ik best heel moeilijk, want wanneer strooi je nou met confetti? Ik had natuurlijk carnaval kunnen afwachten, maar eerlijk gezegd is dat niet zo mijn feest. Dus besloot ik om deze opdracht dan maar zeer vrij te interpreteren. |  |
Ik koos voor deze foto van een laan met kleurige krokussen, die als confetti op het gras waren uitgestrooid.
De serie foto’s die een verhaal uitbeelden vond ik ook lastig. Maar bij het plannen van een etentje bedacht ik dat foto’s van de voorbereidingen toch zeker een verhaal kunnen vertellen. De onderschriften spreken hier voor zich:
 Het begon met een kerstcadeau van onze jongste... |
 ... en het kiezen van een lekker recept... |
 ... daarna naar de toko voor alle benodigdheden.... |
 ... alles een tijdje lekker laten sudderen... |
 ... in de oven zetten en .... |
… en ja, dan had hier natuurlijk de foto moeten staan van onze maaltijd. Die ben ik gewoon vergeten te maken, maar het was heel gezellig, de pom was lekker en er bleef bijna niets over….. 😉 |
Laatst las ik een stukje over de winkels van Jamin. Niet die van nu, die van vroeger. Met grote glazen stopflessen, met daarin zuurtjes, zuurballen, dropveters, toverballen, tumtum en weet ik wat lal niet meer. Met die heerlijk zoete geur van snoep en chocola, vanille.
Met een hoge toonbank, waarachter ik bijna schuilging en ik op mijn teentjes moest staan om mijn centjes er neer te leggen. Met, als je geluk had, een vriendelijke en geduldige verkoopster. Die de tijd nam om je keuze te laten maken. Maar vaker met een wat ongeduldiger typje, die met haar vingers trommelde, ten teken dat je wat op moest schieten. Maar ja, uit zoveel heerlijkheden moeten kiezen…
Ook in dit blogje heb ik weer een aantal opdrachten voor de Winterfotojacht 2014 gecombineerd.
| Dat het maar niet wilde winteren, had als voordeel de soms prachtige schaduwen die het vroege voorjaarzonnetje toverde. Dit lijkt een enorme vogel, maar het is het silhouet van onze tuinkast |  |
 |
En tijdens het speuren naar mijn lievelingskleur ontdekte ik deze schaduwen op de muur. |
| Het is maar gelukkig dat ik mijn cameraatje overal mee naar toe neem, want zo kon ik deze schakers in de bieb vastleggen voor de opdracht zwart-wit |  |
 |
Niet helemaal zwart-wit, maar ik vind het toch wel goed passen bij de opdracht. |
De opdracht bokeh bezorgde me bijkans hoofdpijn. Technisch heb ik het eerst eens goed bestudeerd. Ik maakte een hele opstelling, maar helaas, dat leverde geen bruikbare foto’s op. Eigenlijk wilde ik dit onderwerp laten schieten, maar toen zag onderstaande foto’s, die min of meer toevallig zijn ontstaan. Misschien past dat ook beter bij mijn stijl van fotograferen, ik hou niet zo van geposeerde foto’s.
| Eigenlijk wilde ik de schaduw van de bamboe op het hout benadrukken, maar de focus kwam nu op dat kale takje. Bokeh per ongeluk dus. |  |
 |
In Arboretum Trompenburg bloeide de toverhazelaar. Toverde die ook de bokeh-foto die hier zomaar ontstond? |
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Te veel hebben bederft het plezier van voldoende hebben. Anoniem |
Bij Stuureenfoto zijn deze week “Stadsiconen” het thema.
En een icoon voor Rotterdam zal het nieuwe station vast worden. Deze week komt koning Willem-Alexander het officieel openen.
Naar goed Rotterdams gebruik heeft het al meteen een bijnaam gekregen: de puntzak. En als je het ziet, weet je wel waarom. Maar toch vind ik het mooi en naar mijn gevoel echt Rotterdams. Groot, duidelijk aanwezig, zonder tierelantijnen, zakelijk en vooral functioneel.
We hebben de bouw in de afgelopen jaren met regelmaat bekeken en hebben vooral bewondering voor de manier waarop oplossingen voor alle logistieke problemen werden gevonden. Okay, het was soms wat klimmen, de herrie was oorverdovend en de bouwputten schier oneindig, maar het treinverkeer bleef normaal doorgaan. En dat wil toch wel wat zeggen.
Dus, petje af voor alle mensen die aan de bouw van dit project hebben meegewerkt.
bron: http://ov-nieuws.blogspot.nl
Hoe het kwam, weet ik niet meer. Maar afgelopen week liep ik te wandelen toen ik plotseling enorme trek kreeg in een prakje sla met botersaus. Met een zacht gekookt eitje, bloemige aardappels… Mmmmm, het water liep me in de mond.
 |
Het is al jaren geleden dat wij sla aten, botersla. Er staat hier regelmatig sla op tafel, dat wel. Maar dat is dan gemengde sla, rucola of eikenblad. Als bijgerecht. Maar wat ik wilde was een hele maaltijd met sla. Wat doe je dan? Je haalt zo’n grote groene krop, kookt aardappels en eieren en je maakt botersaus. Ook al zoiets dat ik al lang geleden voor het laatst maakte. |
Het werd een feestmaal!! Nu heb ik voorlopig weer genoeg sla gegeten, maar wat heb ik er van genoten! Heerlijk, alsof ik weer terug was in mijn jeugd.
De Tokaidoweg loopt verder naar Hakone. Het is bekend om zijn hete bronnen, waar of de reizigers van toen ook gebruik van gemaakt zullen hebben.Het moet een zware tocht zijn geweest. Misschien hadden zij minder oog voor de omgeving als de toeristen die er nu naar toe gaan.
Collectie: Tokyo National Museum
| Want ook in deze tijd is Hakone nog steeds een populair reisdoel. Niet alleen vanwege de warme baden, maar ook vanwege de natuur en het zicht op de Fuji. In de omgeving van Hakone is zelfs een replica van een Edo-controlepost nagebouwd. |  |
| Schreef ik vorige week nog over mijn tegenzin in het huishouden, betrap ik mezelf er een paar dagen geleden op dat ik zingend de keuken stond schoon te maken. Nou ja, niet alles uitgebreid gesopt en gedaan. Maar ik had gebakken en dat geeft nogal wat rommel. Brood en taarten bakken vind ik heerlijk, vooral het stadium van deeg maken. |
 |
 |
Hoe uit zo’n hoop meel, kwark, gist, boter en eieren dan een mooi deeg ontstaat, dat klein begint maar rijst tot bijna het dubbele.
En dan de geur als het in de oven staat. |
Er was zoveel tijd en nou moet ik toch nog opschieten met mijn foto’s van de Winterfotojacht 2014.
Deze keer dus maar een paar opdrachten tegelijk.
De opdracht bloem had ik eigenlijk al snel klaar.
| Bij mijn bezoek aan het ziekenhuis fotografeerde ik een grote foto aan de muur. |  |
 |
De rommel-markt leverde dit plaatje op. |
 |
 |
| De opdracht stal leek in eerste instantie niet zo moeilijk, maar lag ook wel erg voor de hand. Ik koos voor dit bordje, omdat je daar geen fietsen mag stallen. De foto rechts maakte ik op een tentoonstelling over Kerststallen. Er waren er vele tientallen, maar deze bijzondere interpretatie vond ik zelf heel mooi. |
 |
Mijn kleur stelde me voor een dilemma. Want ik hou van kleur, maar wat ik in huis zet, is geheel anders gekleurd dan de kleding die ik draag. |
| Dus staan er diverse vaasjes en prulletjes in mijn favoriete kleur aqua, maar hangt aan de kapstok een rijtje heel andere kleuren jassen 😉 |  |
