Banken

Posted on by

Al sinds ik begon met werken (1964) heb ik een girorekening. Ik weet nog dat mijn chef het belachelijk vond om mijn salaris(je) daarop te storten, maar dat is een ander verhaal. Contact met de bank verliep vlekkeloos, maar heel onpersoonlijk.
Ook later bleef het contact beperkt tot het sturen van formulieren, die ingevuld en geretourneerd moesten worden. en dat vond ik eigenlijk wel best.
Nu krijg ik pensioen en blijk ik ineens een heel interessante partner. Niet vanwege het supersonische bedrag hoor! Mijn pensioen is meer een gatenkaas en de bedragen blijven heel bescheiden.
Toch belden vorige week twee banken achter elkaar op. De ING-mevrouw zei dat ze graag een keer kennis wilde komen maken…… Na bijna vijftig jaar vond ik dat wel een beetje laat en ik heb haar dan ook nogal bruusk afgewimpeld, net als de dame van de ABN-AMRO.
Als ik het al die tijd zonder persoonlijk contact heb kunnen doen, zal het me nu ook wel lukken.

Donor

Posted on by

 

Deze week is helemaal speciaal: het is DONORWEEK.
Het is niet de bedoeling dat ik nou telkens weer aandacht aan al die speciale dagen en weken geef. Maar de DONOR-week is wel heel belangrijk. Omdat er nog zoveel vraag naar donors is en het aanbod zo minimaal. Van redelijk dichtbij hebben wij gezien hoe slopend het wachten is op een nieuw orgaan. Hoe lang elke dag, elk telefoontje HET bericht kan zijn.
Maandenlang wachtte de dochter van een vriend op de oproep. Haar gezondheid werd steeds slechter en de toestand nijpender. Weken, maanden lang stond ze bovenaan de lijst, wachtend op de juiste match.

En dan eindelijk, een paar weken geleden, was het zover. Ze kreeg niet alleen een nieuwe nier, maar ook een nieuwe alvleesklier. Al na 10 dagen mocht ze naar huis. En het gaat goed met haar!!

 

  

Dus denk er nog eens over na en vul het formulier in. Zodat we ook nà ons leven nog een nieuw leven schenken kunnen!

Hygiëne

Posted on by
Handen wassen, dat is toch heel gewoon? Blijkbaar niet, want vandaag is het de Internationale dag van het handen wassen.
Hier in Nederland zijn de hygiënische omstandigheden tamelijk goed, maar in Afrika of Azië ontbreekt het er vaak aan.
Toch moet ik bij zo’n dag wel denken aan het verhaal van mijn schoonmoeder. Zij was van 1917 en als kind kreeg ze echt niet elke dag fruit. Maar daar had zij wel iets op gevonden. Samen met vriendinnetjes ging ze langs de Rottekade, waar de fruitboten aanlegden. Er viel bij het laden en lossen wel eens een appeltje over boord. Dat visten ze  dan uit het water.		  

Een beurs plekje werd met de vinger er uit gepeuterd en het appeltje werd lekker opgegeten. Dat het water van de Rotte niet echt schoon was, deerde de kinderen niet en over hygiëne en handen wassen lagen ze ook niet wakker.

Pisa

Posted on by

Het was de tweede keer dat wij in Toscane waren en nu wilde ik dan toch wel een keer naar Pisa. Om de scheve toren met eigen ogen te zien. En ja, hij staat echt zo scheef. Eigenlijk buiten de stad staat hij, met de Dom en het Baptisterium op het Piazza dei Miracoli.

   
We vertrokken redelijk vroeg met de bus vanuit Lucca en dachten dat het nog niet zo druk zou zijn. Nou, dat was het wél. Hordes toeristen van overal gaapten de scheve toren aan.
En wij? Wij hebben ons ook heel erg vermaakt met het kijken naar al die mensen. Vooral naar diegenen, die probeerden een foto te maken, waarop ze de beroemde toren tegenhouden of juist omver proberen te duwen.

Uitzwaaien

Posted on by
Wat je belooft, moet je nakomen. Dus stonden wij afgelopen donderdag om half twee ’s nachts voor de deur van onze jongste zoon. Die vond dat helemaal niet gek, integendeel. Hij was klaarwakker en helemaal klaar voor zijn vakantie. Zijn koffer stond gepakt met duikspullen en we konden zo vertrekken naar Schiphol.
Vandaar uit vloog hij, via Lissabon, naar Mozambique, waar hij de komende weken gaat duiken. Wil je hem volgen, klik dan op deze link.

Hij zal dus wel heel veel onder water vertoeven en bijzondere vissen en andere dieren zien. Toch zullen wij ook weer blij zijn als hij weer hier boven water komt 😉

 

  

Hoog

Posted on by
  “Meneer, wilt u dat pak daar bovenop even pakken, u bent veel langer dan ik”. Het is een vraag die Leo regelmatig te horen krijgt en hij helpt natuurlijk de vriendelijke (oudere) dames om hun lievelingskoekjes, snoepjes, likeurtjes of wat dan ook te kopen.Maar in ons hotel in Lucca stond ook mijn lange man toch wel eventjes raar te kijken toen hij zijn kleding in de kast wilde hangen. Een kast van bijna 2,5 meter hoog en de roe voor de broeken en overhemden bijna onbereikbaar. Met veel moeite lukte het hem om een hangertje te pakken. Gelukkig was er voor de kleine mens een stok voorhanden, zodat ook die zonder hulp zijn/haar kleren kon ophangen en weer pakken. Een nieuwe vorm van Italiaans design?
We hebben er hartelijk om gelachen, want voor de rest was ons hotel prima.

Heerlijk

Posted on by

Drie weken waren we in Italië, heerlijk. Op een paar natte dagen na heerlijk weer, prachtige steden, romantische straatjes, en niet onbelangrijk… heerlijk eten.
Al bij het ontbijt knapperig vers gebakken brood, niet te versmaden zoetigheden, cappuccino; verse pasta met heerlijke kruiden, overgoten met olijfolie…. Bij het avondeten een karafje verrukkelijke wijn. Zo’n pittige espresso na en dan nog even langs de ijszaak, waar je bijna niet wist wat te kiezen.
Nou ja, het was natuurlijk een aanslag op mijn lijn en voorlopig heb ik de weegschaal maar buiten zicht gezet.

Binnenkort komen er hier natuurlijk nog veel meer verhalen. Maar voor deze dag een foto, die ik in Bologna maakte van allerlei apparaatjes die je helpen om perfect gesneden pasta te maken.

Weer thuis

Posted on by
We zijn weer thuis na een vakantie in Italië.
En dan roept de dagelijkse routine weer. Niet te geloven wat een was je hebt na drie weken. Ik ben vandaag dus druk, druk, druk met wasmachine na wasmachine te vullen.
En straks boodschappen halen, en opruimen. Och, och, helemaal geen tijd om te bloggen…… 😉