Op mijn andere blog Stuur een foto staat vandaag de vraag of je wel eens in een plaats met een vreemde naam was. Want je komt soms toch heel merkwaardige namen tegen. Plaatsnamen waar nou niet meteen de charme van af straalt. Van zeg nou zelf, wie zou er in Moddergat wonen. Jongste zoon vond het in ieder geval geen toeristische trekpleister, maar appte de foto vooral als curiositeit 😉
Geëmancipeerd…
Tja, je kunt als grote supermarkt natuurlijk niet achterblijven. Dus werd er op de reclameredactie driftig vergaderd. Hoe kunnen we ons nou een beetje profileren als modern en geëmancipeerd bedrijf? Na lang nadenken kwam de stagiaire met de oplossing. Die handige nat/droog stofzuiger, die laten we bedienen door een eh… meneer. En die handige krik, in handen van een vlotte leuke vrouw, nou dat slaat aan hoor!
En zo zuigt meneer het stof en heeft mevrouw een plek in de garage. Is dat nou geen voorbeeld van emancipatie…. ? 😉 😉 😉
Deel dit op:
Prijzig
Vorige week stopte mijn wasmachine midden in een programma. Een lampje gaf aan dat “de kraan dicht was”. We waren nergens aan gekomen, hoe kon dat nou? Samen gingen Leo en ik de mogelijkheden na. Misschien een verstopte waterslang? Slang er af en filtertje doorgespoeld, maar helaas dat hielp niet. Zou het waterslot kapot kunnen zijn?
Enfin, de servicedienst gebeld. Daar nam men niet eens de moeite om te melden met wie ik sprak. Ik viel meteen in het keuzemenu en na het kiezen van een nummer werd ik er ook weer snel uitgegooid. Tot twee keer toe. Dan maar een andere keuze en kijk aan, ik kreeg contact met een mens 😉 Ja, er kon iemand komen. Kosten 199,00 euri, waarvan bijna 110,00 voorrijkosten. Er was ook een mogelijkheid om een contract aan te gaan voor 12 maanden à 24,99 per maand, dan kregen we een jaar lang een soort garantie. Ik vond het een hoop blabla, maar vooral een heleboel geld. Eens even laten bezinken.
We besloten naar de witgoedwinkel in de buurt te gaan. Daar vroegen we om een waterslot en of dat gemonteerd kon worden. Natuurlijk, maar meneer dat kunt u zelf hoor! Fluitje van een cent. En als het echt niet lukt, dan komen we alsnog even langs. We betaalden rond de 25,00. Leo zette het nieuwe waterslot op de kraan en nu doet de machine het weer. Leerzaam en spaarzaam dagje, toch…
Deel dit op:
Ongepast….?
Oeps, mag dat nou nog wel? Zo’n iets te dikke man in een te krap tutuutje? Van mij mag ie. Maar als ik de reacties zie die op het optreden van de heer R. v.d. Gijp in Voetbal International, dan weet ik het zo net nog niet. Toen waren heel veel mensen op hun lange tenen getrapt. En was het nou beledigend? Nou, nee hoor. Platte humor, dat wel. Maar dat vind ik ook heel vaak van anderen. En als ik het dan voorbij zie komen, dan klik ik het weg. Of zet het helemaal niet aan. Simpel toch…?
Deze manier van reclame maken is ook niet erg subtiel, maar wel opvallend. Alhoewel ik nou echt niet meer weet welk bedrijf het was….
Deel dit op:
Boek
Met veel plezier las ik dit boekje, met de verzamelde columns van Matthijs van Nieuwkerk over zijn bewondering voor Charles Aznavour. Voor hem is het de beste zanger die ooit geleefd heeft.
Ook ik ben helemaal weg van deze chansonnier, die zelfs nu, op 94 jarige leeftijd, nog zeer regelmatig optreedt. Ik dacht wel alle chansons van Aznavour te kennen, maar meteen al op de eerste bladzijde stuitte ik op een voor mij onbekend lied. Maar YouTube biedt uitkomst en inmiddels kan ik het al (bijna) meezingen.
Sommige stukjes zijn overigens wel een beetje er met de haren bij gesleept en dat schrijnt soms. Maar al met al is het een aardig boekje om zo nu en dan ter hand te nemen, bij voorkeur met een CD van Aznavour op de achter-grond. Maar dat spreekt natuurlijk vanzelf… 😉
Deel dit op:
Muzikaal begin van de week
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
En een dansend begin is altijd goed, zeker als het zo’n dans vol passie is, met Astor Piazzolla :
Deel dit op:
Wandelen
Een flinke groep Ganzenpas-vrouwen verzamelde zich afgelopen donderdag weer om een stevige wandeling te maken. Er waren geen vastomlijnde plannen, maar met elkaar komen we er altijd uit. Het was werkelijk schitterend wandelweer. Een heerlijke zon, stralend blauwe lucht en nauwelijks wind. Dus zetten we koers naar de Rotte en besloten we een stuk richting Blauwe brug te gaan. Maar eenmaal op weg bleek die brug helemaal niet zo ver te zijn als we aanvankelijk dachten. Dus liepen we verder en konden we aan de andere zijde van de rivier terug lopen. Bijna bij het eind weten we een gezellig cafeetje, waar de koffie heerlijk is.
Zo lekker met elkaar kletsend, zo nu en dan wat foto’s maken, dan is de tijd zo voorbij. Maar wat maakte het uit, we hadden geen haast. En zo werd het een heerlijke wandeling.
Deel dit op:
Stuureenfoto
Na januari 2016 lag mijn fotoblog Stuureenfoto een hele tijd stil. Een aantal maanden overwoog ik er helemaal mee te stoppen, maar zo nu en dan waren er toch mensen die me lieten weten dat wel jammer te vinden.
Vandaag ga ik dus weer van start met mijn foto-uitdagingen en hoe toepasselijk, de titel deze week is “Nieuw begin”.
Want iedereen begint zo nu en dan weer van voren af aan. Met verzamelen, met een reis, met een heel andere baan, een ander huis. En in de natuur is het ook elk voorjaar weer opnieuw beginnen. Botten de struiken en bomen uit, steken de bollen hun koppen boven de grond en wordt een heel nieuwe generatie dieren geboren.
Kijk maar, de roos bij de ingang van onze tuin ontvouwt al weer voorzichtig zijn nieuwe blaadjes.
Deel dit op:
Gelukkig zijn…
Als je zegt dat je altijd opgewekt en vrolijk bent, het leven zonnig inziet en blij bent dat je leeft, dan kom je wellicht over als een “blij ei”. Voor mij heeft die uitdrukking de bijsmaak van enigszins simpel in het leven staan. Want zeg nou zelf, niet elke dag is het alleen maar lachen.
Toch kan ik oprecht zeggen dat ik me elke dag gelukkig voel. Dat ik vrolijk opsta en met een lach begin aan de dag. Nooit eens somber, chagrijnig, depressief? Och natuurlijk, zo nu en dan is er heus wel eens iets te klagen.
Maar meestal zie ik de toekomst vrolijk in. Veel zorgen probeer ik me niet te maken, want alles gaat zo als het gaan moet en komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht.
Daarom maakte dit venster zo veel indruk op me. Ik zag het in de Laurenskerk, waar ik eergisteren over schreef. Ik betwijfel of ik “verlichting” kan bereiken. Zeker dat ik anderen zal “verlichten” ben ik al helemaal niet. Maar vriendelijk zijn, niet slecht denken over anderen, waar mogelijk helpen, dat zal me toch wel lukken, hoop ik.
Deel dit op:
De tijd vliegt…
Waarom lijkt de tijd zo vlug te gaan? Ligt dat aan de leeftijd, onze manier van leven, de drukte, de stress…? Als kind leek alles veel langer te duren. Zomervakanties waar geen eind aan kwam, trage middagen met kwebbelende tantes, die maar niet weg wilden, lange slome zondagen met regen en verveling. En nu…? Nu is het weer avond voor we er erg in hebben. En dat wat ik vorige maand gedaan scheen te hebben, blijkt in werkelijkheid al weer vele maanden geleden te zijn.
Om een beetje te kunnen overzien wat er allemaal in onze diepvries staat, maak ik regelmatig een lijst op de computer. Lang blijft die niet onbeschreven, want we strepen af wat we er uit nemen en schrijven nieuwe schotels en gerechten er weer op. Dat doe ik dan gewoon met een pen en is ie volgeschreven na verloop van tijd, dan maak ik een nieuwe.
Tot mijn schrik zag ik dat die lijst op 31 mei 2017 op de computer was gemaakt. Ik dacht het in oktober te hebben gedaan. Nauwelijks voorstelbaar, maar helaas niks tegen in te brengen. Ja, ja, de tijd gaat inderdaad heel snel….
