Vorige week kwamen zoon en schoondochter eten. Kwam dat even goed uit, want ik had een heerlijk recept van Karin Luiten voor een Marokkaanse dorade-schotel.
Ik ben altijd een beetje eigenwijze kok. Voeg iets toe, laat iets weg, kort gezegd: ik geef mijn eigen draai aan een recept. Maar in dit geval leek me dat niet nodig. En daar had ik ook helemaal gelijk in. Het was een heerlijk gerecht, waarbij ik een gezellige couscous-salade maakte.
De vis wordt gemarineerd en gaat daarna met folie afgedekt minstens twee uur in de koelkast. Dan 30 minuten in de voorverwarmde oven (180 graden) en nog eventjes vijf minuten zonder folie nagaren. Ook de smaken van de salade moeten even intrekken, dus alles kan van te voren klaargemaakt worden. Konden wij lekker in de tuin genieten van een lekker glaasje… 😉
Normaal neem ik zo’n recept hier over, inclusief mijn eigen inbreng. In dit geval heb ik werkelijk niks veranderd en leek het me aardiger de links naar de recepten te geven.
Veel vrouwen hebben na de diagnose borstkanker hun borst (moeten) laten verwijderen. Je kunt begrijpen dat zoiets een enorme impact heeft. De verwerking van zo’n operatie en de zichtbare gevolgen daarvan zijn niet mis. Het helpt als er een goede prothese voorhanden is. Van een mede-patiënte hoorde ik dat de verzekering een prothese vergoedt (dat is natuurlijk ook logisch). Maar dat blijkt een zware en onaangename prothese te zijn, die ook nog eens duur is. Soms krijgen patiënten van uit het ziekenhuis een alternatief, zachter, prettiger en minder zwaar. Maar die zou dan weer niet door de verzekering vergoed worden, zodat je zelf voor de kosten opdraait.
Er is echter een heel prettig, goedkoop en vriendelijk alternatief: 
Op 9 februari 1968 reed de eerste Metro in Rotterdam én in Nederland. Wat een gebeurtenis! Daar hadden de Rotterdammers eens effe hun mouwen voor opgestroopt. De rit was niet al te lang, maar 5,9 kilometer lang. Geen vergelijk met Londen of Paris, maar wel uniek in Nederland.
Inmiddels is het Metronet behoorlijk uitgebreid en maken dagelijks vele tienduizenden er gebruik van.
Met heel veel plezier luister ik naar de 
In 1954 werd mijn vader (toen 51 jaar) niet lekker op zijn werk. Hij ging op de fiets naar huis, liep de trap op en ging naar bed. De dokter constateerde dat mijn vader een hartinfarct had. Al heette dan toen nog niet zo. Papa moest zes weken volkomen rust houden. Hij mocht zich zo min mogelijk bewegen, het bed mocht niet verschoond worden, hij mocht er niet uit om zich te wassen. Roken in bed vond mijn moeder niet goed, dus stopte hij daar noodgedwongen mee. Na die zes weken stak hij toch weer een sigaretje op, want dat vond mijn moeder veel gezelliger dan een niet rokende man.