Stempelevent

Het is al bijna een traditie, het eerste weekend van april is bestemd voor het stempelevent van Art Specially in Zeist. Een grote zaal vol met stempelfanaten, op zoek naar dat ene nog ontbrekende stempeltje, die speciale kleur of dat prachtige papier. Voornamelijk vrouwen. Zoveel, dat zelfs die ene man gratis naar binnen mag.
Alle jaren ga ik met Bettie, die ik via het internet en bloggen heb leren kennen en waar ik sindsdien een zeer gezellige vriendschap mee heb.

En dan na 10 uur gaan we los. Struinend langs stands vol met stempels, inkt, pennen en weet ik veel. Vorig jaar deden we mee aan een workshop. Deze keer zien we wel wat er op ons pad komt. En wie weet wie we er nog meer tegenkomen en met wie we onze ATC’s kunnen ruilen.

 

 

Te koud, te lang

We waren vast van plan om in Berlijn naar het Pergamon Museum te gaan. We stonden er zelfs vlak voor. Maar wij niet alleen, want dit was de lange rij wachtenden. Het zou wel één tot anderhalf uur duren voor we een kaartje hadden. En dan kon het nog wel eens even duren voor we erin mochten. Dat was ons te gortig. Zo lang wachten in die snijdende kou. Dat houden we dus voor een volgende keer. Hebben we tenminste één excuus om nog eens naar Berlijn te gaan.

Pudding Tarzan

Dit was de favoriete zoethoud-film als onze jongens ziek waren. Liggend op de bank, met ernaast een krukje waarop sap en koekjes.  Ik geloof dat we het begin van deze film niet eens goed hadden opgenomen. Maar dat weerhield onze jongens er niet van om hem keer op keer te bekijken. Toen ik deze week het boekenweek geschenk van de bibliotheek kreeg, zag ik dat de film gemaakt was naar aanleiding van het boek.
Zoeken op You Tube leverde alleen het begin van de film op, maar het houterige Nederlands herkende ik meteen:

 

Spruitjes

Bijna mijn hele leven heb ik een afschuw gehad van spruitjes. Als klein kind was ik al een lastige eter en spruitjes kon je helemaal niet aan me kwijt. Leo daarentegen vindt ze heerlijk. Helaas kreeg hij ze maar nauwelijks één keer per jaar, met de kerst. Dan was er altijd wel een andere groente die ik wel lustte. Maar met dit recept van 24Kitchen ben ik overstag. En ik weet nu dat je spruitjes maar heel kort (niet langer dan 8 minuten) moet koken.

Spruitenstamppot met rode uiencompote (4 pers.)

1 kg kruimige aardappels
600 g spruitjes
100 ml melk
75 g cashewnoten
75 g rucola
100 g fetakaas

Rode uiencompote
3 rode uien
Olijfolie om in te bakken
2 el balsamicoazijn
200 ml rode wijn
2 el honing of gembersiroop

Spruitjesstamppot
Breng een pan met water en een beetje zout aan de kook. Schil en snijd de aardappels in gelijke stukken. Kook de aardappels in circa 15 minuten gaar. Maak de spruitjes schoon.Kook de spruitjes de laatste 8 minuten mee met de aardappels. Giet de aardappels en spruitjes af en stoom ze droog.
Verwarm de melk. Rooster de cashewnoten circa 5 minuten in een droge koekenpan.
Pureer de aardappels en de spruitjes grof met een pureestamper en roer de melk erdoor. Meng de cashewnoten en de rucola er door breng op smaak met een beetje zout en peper.
 

Rode uiencompote
Pel en snijd de uien in halve ringen. Verhit een scheutje olie in een pan en fruit de ui circa 5 minuten. Schenk de balsamicoazijn en de rode wijn erbij en voeg de honing toe. Breng rustig aan de kook. laat circa 15 minuten op laag vuur koken tot er een stroperige uiencompote ontstaat. Breng op smaak met een beetje zout.

Verdeel de stamppot over borden en schep de uiencompote eroverheen. Snijd de fetakaas in blokjes en verdeel over de borden.

EET SMAKELIJK!


Hollands eten

Zoals ik vorige week al schreef, bezochten we de tentoonstelling “Lekker Joods” in het Joods Historisch Museum in Amsterdam.
Heel veel Joodse gerechten hebben zich een plekje veroverd in onze eigen keuken. De bolus, boterkoek, ossenworst, zuurwaren en bagels, het was allemaal te zien in de tentoonstelling.

Maar op weg naar de tentoonstelling kwam ik dit bord tegen. En dat vind ik ook wel leuk. Want niet vaak kun je echt Hollandse (?) gerechten eten in een restaurant.
Wij hebben het hier niet geprobeerd, want we hadden al een afspraak bij de Japanner.
Dat was dus een internationaal culi-dagje!

 

Vrouwendag

  Op 1 december 1955 nam Rosa Parks, toen 42 jaar en naaister van beroep,na afloop van haar werk op Court Square de bus richting Cleveland Avenue.Ze ging in het midden zitten, links en rechts van haar zaten zwarten. Bij de volgende halte stonden zoveel blanken dat het voor hun gereserveerde deel niet voldoende was om allen een zitplaats te geven. ‘Maak die eerste rij vrij’, zei de chauffeur.

De zwarte man aan het raam naast Rosa Parks stond op. Ook de twee vrouwen aan de andere kant van het pad stonden op. Rosa Parks bleef zitten.

Op Internationale Vrouwendag een hommage aan een dappere vrouw. Want het lijkt zo weinig, gewoon blijven zitten. Maar wat een moed om het te doen! Terecht werd op 27 februari 2013, kort na haar 100e geboortedag, op Capitol Hill door president Barack Obama een beeld ter nagedachtenis aan Rosa Parks onthuld. En eerder die maand was er in de VS een postzegel met haar beeltenis uitgebracht.