Category Archives: Uncategorized

Zelfgemaakt

Posted on by

En hier ben ik nou zo druk mee geweest: Taarten bakken.
Alles is zelfgemaakt, de basis, de vullingen, de versieringen, ja zelfs de marsepein. Dankzij de recepten voor de marsepeintaart; chocolade biertaart en Victoria appeltaart en de instructies van 24Kitchen. Zoals ik deze week al schreef, ging er heel veel voorbereiding aan vooraf. Maar het was de moeite waard. Het komt niet zo vaak voor dat ik drie taarten tegelijk bak. We moeten uiteindelijk wel een beetje op onze lijn letten.
Maar gisteren en vandaag maken we een uitzondering. Hopelijk vindt de visite ze ook lekker.

Jarig

Posted on by

 

  Wat een schatje hè?
Dat is ie nog steeds hoor! Alleen wel een klein beetje veranderd. Want op deze foto was hij twee en hij werd 68 jaar geleden genomen.  Het is één van de zeer weinige foto’s die we nog hebben van Leo als kind. Want tja, midden in de oorlog was er niet zo’n behoefte aan foto’s.
Nu is dat wel anders.  Vandaag (en morgen) worden er vast en zeker tientallen foto’s gemaakt.Want Leo wordt vandaag 70 jaar!
Ook vanaf mijn blog dus:

Van
harte
gefeliciteerd!

Wet van Murphy

Posted on by

Herkennen jullie dit? Dat alle grote en kleine pech tegelijkertijd komt? Vrijdagochtend, manlief heeft met een vriend afgesproken om een dagje weg te gaan. Bij het tandenpoetsen breekt hij een stifttand, die verdwijnt door de afvoer. Snel de sifon eraf, maar helaas, tand niet meer te vinden. Sifon er weer opgedraaid, maar scheef, dus lekt ie. Leo naar het station gebracht, boodschappen gedaan. Thuis zelf geprobeerd sifon er op te draaien, maar het bleef lekken. Zo’n ding zit op een nogal ongemakkelijke plaats, dus lag ik op mijn knietjes te wurmen. Toen ik wilde opstaan zat ik zowat klem tussen wastafelkastje en douchecabine, zodat ik ietwat moeite had met omhoogkomen. Slappe lach, zodat ik helemaal niet meer op mijn benen kwam. Uiteindelijk toch gelukt, loodgieter gebeld en afspraak voor dinsdag gemaakt. Kwam wel niet zo goed uit, maar toch maar oké. Gelukkig was de telefoniste heel klantvriendelijk en wist zij later toch nog een loodgieter te strikken, die de wastafel diezelfde dag nog in orde maakt.
‘s-Avonds belt  Leo en vraagt of ik hem kan ophalen. Sta keurig op tijd bij het station, maar geen echtgenoot. Die was in slaap gevallen en belde even later schuldbewust dat hij al twee stations verder was. Ach, kan gebeuren, dus nog maar even wachten en het intussen alsmaar kouder krijgen. Hè ja, gelukkig daar is tie dan toch.
En alsof dat nog niet genoeg is, blijkt op zaterdagochtend dat het aanrechtkastje drijfnat is. Nu is het de keukenkraan die lekt…… Maar met wat improvisatie lukt het om daar een mouw aan te passen.

Zoveel onvoorziens, en dat allemaal met in het vooruitzicht een week waarin heel veel gedaan moet worden, wat niet uitgesteld kan. Willen jullie voor me duimen dat dit voorlopig de laatste pech was?

Simpel lekker

Posted on by

Dit recept komt van 24Kitchen, uit het programma de Makkelijke maaltijd. Elke dag van 5 tot 6 komen er vier simpel te bereiden maaltijden voorbij. En deze is echt heel lekker, ziet er leuk uit en is eenvoudig te maken en voor te bereiden.

  700 g voorgekookte aardappels
2 el provençaalse kruiden
zonnebloemolie
2 teentjes knoflook
150 g gerookt spek
250 g Varkenshaas
1 courgette
1 rode ui
1 gele paprika

Avocadosalade
2 el witte wijnazijn
1 el olijfolie vergine
2 avocado’s
4 trostomaten
1 bosje bosuitjes
versgemalen peper

Meng in een ovenschaal de aardappels, de helft van de Provençaalse kruiden en een flinke scheut olie met elkaar. Bak de aardappels in de oven in circa 20 minuten goudbruin en gaar (op 180 graden).

Voor de spiesjes:
Pel en snijd de knoflook. Meng voor de marinade een flinke scheut olijfolie met de knoflook en meng de resterende Provençaalse kruiden erdoor.
Snijd het spek en de varkenshaas in blokjes en leg in de marinade.
Snijd de courgette in grove blokjes, pel en snijd de ui in grove stukken en voeg ook toe aan de marinade.
Halveer de paprika in de lengte, verwijder de zaadlijsten en snijd de paprika in stukjes en voeg toe aan de marinade.

Rijg de varkenshaas, courgette, spek, rode paprika en rode ui om en om aan de satéprikkers. Verwarm een grillpan en gril de spiesjes om en om circa 5 minuten.
Leg de spiesjes op de aardappels en laat circa 8 minuten doorgaren in de oven.

Salade
Meng in een grote kom de azijn en olijfolie vergine met elkaar en breng op smaak met zout en peper. Halveer de avocado en verwijder de pit, snijd het vruchtvlees in de schil in blokjes en schep de blokjes met een lepel uit de schil. Snijd de tomaat in plakken en de lente-uitjes in ringetjes.
Meng de avocado, tomaten en lente-uitjes door dressing.

EET SMAKELIJK!!

 

 

Zonder papier

Posted on by

We gaan op vakantie en kunnen per internet inchecken. Dat is fijn. Voor de zekerheid toch maar een printje maken. Net zo als van het lijnenplan van het openbaar vervoer ter plaatse.
Zo’n leuk artikeltje over de vakantiebestemming wordt natuurlijk gescand en.. uitgeprint.
De giro is gestopt met het sturen van dagafschriften. Maar voor het zoeken naar een betaling heb ik toch graag een papier in handen. Dus printen we de overzichten elke maand uit.
De nota van het energiebedrijf, vroeger niet meer dan één kant op een A4-tje, is nu vele pagina’s lang en wordt begeleid door folders, kaarten en formulieren. Bij het recept van de apotheek zit een bijsluiter. Wat zeg ik. het is bijna een boekwerk, wel vier A4-tjes dik.
Het pak reclamefolders wordt steeds dikker. Magazines zijn bijna niet te tillen van al het glossy papier.

Ik weet niet zo goed wie het me destijds voorspelde, maar binnen 10 jaar zouden we een papierloos kantoor hebben. Ik zal wel heel erg sceptisch gekeken hebben. En nog steeds geloof ik er niet in. In tegendeel, het lijkt wel of er steeds meer papier verbruikt wordt.

Baas boven baas

Posted on by

We houden van reizen en hebben al veel landen bezocht, China, Japan, Vietnam, Birma, maar ook in Europa: Italie, Frankrijk, Engeland, Spanje, Duitsland, Polen, de Baltische Staten, Griekenland. De reis van onze jongste zoon naar India, maar dan over land, was ook niet zo maar iets.

Maar deze reis is echt de over-overtreffende trap van een reis. Vanaf 1989 tot 2012. En dat allemaal met één en dezelfde auto. Ach ja, er is altijd baas boven baas.

Verkiezingen

Posted on by

Vandaag moeten we gaan stemmen. Ik weet het nog steeds niet helemaal op welke partij en op wie ik mijn stem zal gaan uitbrengen. De laatste weken werden we overspoeld met debatten en hoorden we telkens weer alle beloften over meer werk, meer dit en meer dat en vooral minder zus en zo….. Er kwamen ook zo nu en dan wat tegeltjeswijsheden voorbij.
Maar deze waren de allerbeste. Van wie? Niet van een politicus, maar van een slimme marketingman bij een grote supermarktketen.

Een opvallende advertentie (over twee grote kantenpagina’s). Leuk, Hollands en met humor. Helaas Dirk zit niet in de politiek 🙁

 

Kraagjes

Posted on by

Vele malen heeft mijn schoonmoeder het verhaal verteld. Hoe ze in haar eerste baantje bij de Bijenkorf netjes voor de dag wilde komen. Maar ze had maar één net truitje en rokje. Dus haalde ze elke avond het losse boordje van haar truitje en naaide er een nieuw op, andere knoopjes erbij, een lintje of een kantje, en voilà daar had ze een nieuwe creatie.

En nu zijn afneembare kraagjes weer helemaal de mode top. Als je ze dat nog eens zou weten…

 

Gigantische klus

Posted on by

Het tweede weekend van september is traditiegetrouw bestemd voor de Rotterdamse Wereldhavendagen. Rotterdam staat dan helemaal in het teken van alles wat met de haven te maken heeft.
Dit jaar maakten we een excursie naar de Maasvlakte-2. Een gigantisch project waarover we al veel gelezen hadden, maar bij het in werkelijkheid zien, wordt de omvang ervan pas echt duidelijk.

We reden met de bus naar  Futureland, het informatiecentrum waar maquettes en foto’s het begin en de voortgang van deze gigantische klus .Toen aan boord van de Navigator voor een rondvaart langs de nieuwe kades. Bij de uitleg uiteraard enorm veel cijfers, maar ook welke logistiek gevolgd werd. Het uitdenken van zo’n plan is natuurlijk het werk van een groot team. En dan zijn de ingenieurs en wetenschappers belangrijk, maar ook de arbeiders en ambachtslieden die het werk uitvoeren.
Wat ik zelf er leuk vond om te weten, was dat de zinkstukken nog altijd min of meer op de traditionele manier worden gemaakt. Dus ondanks de moderne techniek gewoon met wilgentenen en zware menselijke arbeid. Heel indrukwekkend.
Straks meren hier de grootste schepen ter wereld aan.

Levertraan

Posted on by
Omdat het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam 150 jaar bestaat, vroeg de Oud-Rotterdammer om herinneringen op te schrijven.
En hoewel ik toen pas drie jaar was, herinner ik me daar nog wel iets van. Met name mijn ervaring met het innemen van levertraan.
Dus stuurde ik mijn stukje in en verwachtte dat het tussen de gewone ingekomen post zou staan. Maar nee, het had de hoofdredeacteur behaagd mijn stuk apart en in zijn geheel te plaatsen, met een illustratie.
Ach, ik ben altijd al een laatbloeier geweest, dus misschien komt mijn schrijverscarrière nu pas echt op gang 😉 Maar natuurlijk ben ik echt wel een beetje trots, dus publiceer ik het stuk hier ook nog eens:

Levertraan
In 1952, ik was toen drie, moest ik worden opgenomen in het Sophia Kinderziekenhuis aan de Gordelweg.
Mijn moeder had al lang gedacht dat ik iets onder de leden had, maar de dokter vond dat ze zich zorgen om niets maakte. “Dit is een tenger poppetje, niet die stevige andere dochter van u”, gaf hij te kennen. Nou was mijn enige zus 18 jaar ouder, en dat is nogal een verschil. Tja, daar stak die magere driejarige schriel tegen af.
Maar toen de huisarts op vakantie was, rook mama haar kans. De vervanger liet me testen. Binnen no-time was er geen twijfel mogelijk. Ik had TBC, nog wel in een beginstadium, maar toch. Van alle commotie hierom herinner ik me niks meer. Wel dat ik onmiddellijk moest rusten. En hoewel ik nog maar klein was, kan ik me die dag wél herinneren. Dolgelukkig was ik, omdat ik met knuffel in mijn bedje mocht gaan liggen.
En om aan te sterken moest ik levertraan slikken. Bah, de lucht alleen al stond me zo tegen. Als mama de fles pakte, begon ik al te kokhalzen. Of ze me nou lief, boos, of quasi zoetsappig behandelde, niets kon me over halen dat smerige spul in te nemen. Daar begreep de huisarts helemaal niets van. Had moeder dan helemaal geen gezag?
Maar de rust thuis bleek niet voldoende, ik moest naar het Kinderziekenhuis aan de Gordelweg. En daar zouden ze wel raad weten met zo’n klein tegendraads mormeltje. De eerste avond meteen na het eten (dat ik natuurlijk had laten staan) stond de zuster opeens voor me. Ik herinner me vaag een groot stijf wit schort over een enorme boezem, een ernstig gezicht en een sonore basstem. “Zo, nu nog even een lepeltje levertraan!” De lepel kwam met vaste hand richting mijn mond. Ik klemde mijn lippen op elkaar en was absoluut niet van plan ook maar een druppel van dat vunzige goedje tot me te nemen. Maar ja, zuster had daarmee wel ervaring. Met haar vrije hand kneep ze hardhandig mijn neus dicht. Al snel kreeg ik het benauwd, moest wel even naar adem happen. Dat was het moment, waarop de zuster had gewacht. Behendig schoof ze de lepel in mijn mond en liet mijn neus los. “En nou meteen doorslikken!”, gebood ze met strenge stem. Met alle boosheid van een opstandige driejarige spoog ik met kracht de levertraan weer uit. Recht in haar gezicht. Spetters vettige troep dropen over haar schort en de ranzige lucht kwam in mijn neus. Ik kokhalsde en walgde van de vettige smaak in mijn mond.
Resoluut draaide zuster zich om. Het was de eerste maar ook de laatste keer dat ik levertraan te slikken kreeg. Al op de eerste dag was ik veroordeeld tot een hopeloos geval. Voortaan kreeg ik vitamine A-D druppels. Die smaakten ook niet lekker, maar dat waren er maar een paar. Niet de moeite om ze uit te spugen. En later, toen ik weer thuis was, maakte moeder het zich gemakkelijk en deed ze op een lepeltje suiker. Dat nam ik zonder tegenstribbelen.
Ik moet aan de Gordelweg op een zaal op de begane grond gelegen hebben. Want elke avond stond voor het raam de schoonvader van mijn zus en zwaaide naar me. Hij kwam op zijn Solex-brommertje en met zijn leren jas aan altijd even kijken hoe zijn oogappeltje het maakte. Het zal wel het hoogtepunt van de dag geweest zijn, want ik geloof niet dat er veel te doen was. Ik was te klein voor school, er was weinig speelgoed en ik denk niet dat ik mijn bedje uit mocht.
Drie maanden later werd ik door mijn moeder opgehaald. Niet om naar huis te gaan, maar om naar het Zeehospitium in Katwijk te worden gebracht. Maar dat is een heel ander verhaal, dat ik al eens hier heb gepubliceerd